Ah Monster nu al, waarschijnlijk mijn nummer 1.

Niet mijn nummer 1, maar sowieso top 20 materiaal. Maar dat ga ik bij de volgende 20 denk ik ook zeggen..

Voor mij dan toch wel het 'minste' nummer van MBDTF, maar nog altijd ziek geniaal natuurlijk. Nicki Minaj komt hier kapot hard en blaast een Jay-Z bijvoorbeeld gewoon compleet weg.

40. Gone (Johnny Marr: 21, ArthurDZ: 68)

De officiële afsluiter van het Late Registration-album (Diamonds From Sierra Leone wordt eigenlijk gezien als een bonusnummer en Late als een hidden track). Ook samen met Hey Mama duidelijk mijn favoriet van het album. Een zeer origineel hiphopnummer met twee erg goede gastbijdragen van Cam'ron en Consequence, en een natuurlijk een fantastische sample van de al even fantastische Otis Redding (It's Too Late).

De orkestrale arrangementen geven het nummer een epische feel mee, iets wat een song zoals bijvoorbeeld We Major ook heeft. Mijn favoriete stuk in het nummer is wanneer de instrumentatie wat teruggetrokken wordt om er daarna weer keihard in te vliegen met Kanye's geweldige laatste verse, één van z'n beste ooit.

Uh-uh-uh, uh-uh-uh uh uh onnn, uh uh-uh onnn
Uh-uh onnn, uh uh-uh
I'm ahead of my time, sometimes years out
So the powers that be won't let me get my ideas out
And that make me wanna get my advance out
And move to Oklahoma and just live at my aunt's house

Het nummer begint simpel met de vocalen van Otis en een pianoriedeltje, om naarmate de song vordert meer en meer muzikaliteit te gaan ontwikkelen wat uiteindelijk resulteert in een instrumentenorgie van tien violen, vier altviolen en vier cello's die het ritme aanwakkeren. Fán-tas-tisch!

39. Power (ArthurDZ: 25, Johnny Marr: 63)

"I was drinking earlier, now I'm driving"

2009 was al bij al geen te best jaar voor Kanye. Heel wat mensen wisten niet goed wat ze moesten vinden van 808s & Heartbreaks, zijn zomertournee verliep chaotisch, en natuurlijk was er ook dat kleine akkefietje waarin hij op de VMA's het podium bestormde en een nog jonge Taylor Swift de schrik van haar leven bezorgde, terwijl Beyoncé en met haar driekwart van de zaal niet wisten waar gekropen van de schaamte. Woelige tijden.

Power was een paar maanden later de comeback single, opgenomen op Hawaï, terwijl de vele controverses op het vasteland achterbleven. Dat Kanye daar zijn dagen niet bepaald in een hangmat aan het strand had gesleten, kon je al horen op dit nieuwe nummer. Een krachtig koor, een vol vuur rappende Kanye, en zelfs een King Krimson-sample, het was meteen duidelijk dat de beste man vastbesloten was om nog een treetje hoger te klimmen op de ladder naar hiphop-onsterfelijkheid. Als je dit vergelijkt met Amazing, zijn laatste solosingle op dit punt in de tijdlijn, wat een ommezwaai qua sound weer! Dat vind ik misschien wel het leukste aan deze artiest, die angst voor comfort zones. Hopelijk houdt hij dit nog lang vol, het lijkt me in ieder geval niet evident.

Dus ja, gewoon de zoveelste knaller van Ye, zo simpel is het (hoewel the man himself in interviews aangaf dat het componeren van Power hem ‘5000 uur gekost had', dus omgerekend zo’n zes maanden zonder eten, slaap of enige andere activiteit, gewoon non-stop werken aan hetzelfde nummer. Overdrijven blijft een kunst )

Zeg, jongens... Waar blijft het Spotify-playlistje?

Ik zou het natuurlijk zélf kunnen doen, maar... lui

Ik maak wel even zo'n mooi spotify lijstje vrees wel dat ie de 100 niet gaat halen, omdat meneer Jay-Z al zijn albums, inclusief Watch the Throne, van Spotify heeft gebonjourd

Our Beautiful Dark Twisted Fantasy - Kanye West Top 100 on Spotify - open.spotify.com

I'm magic, tadaaaaaa

Bedankt Jordi! Het oorspronkelijke plan was om me hier gisteren mee bezig te houden, maar dat ben ik compleet vergeten Wel stom dat ook Watch The Throne niet meer op spotify staat, gelukkig heb ik hem ook op cd. En gelukkig is hij Reasonable Doubt vergeten weg te halen.

38. Heartless (Johnny Marr: 23, ArthurDZ: 63)

Speciaal ter gelegenheid van de veertigste verjaardag van de beste man: nog eens een nieuw stukje! En wel bij één van z'n meest hart(eloos)verscheurende nummers: jawel, Heartless!

Gebroken en getormenteerd als hij hier klinkt, met behulp van z'n autotuneapparaatje, geeft hij z'n ex-liefje hier haar vet door haat te spuwen als geen ander. Woede en verdriet, dat klinkt hier het meeste in door. Voor mij samen met Love Lockdown (die hier binnenkort aan bod zal komen), het meest archetypische nummer van 808s & Heartbreak. Eigenljk heb ik ze altijd even goed gevonden.

Met 5,5 miljoen legale downloads alleen in 2009 al is dit trouwens één van de bestverkochte digitale singles ooit. Love Lockdown ook trouwens. Voor de Alan Parsons Project fans (dynamo d?): Kanye samplet hier het titelnummer van 'Ammonia Avenue'. De videoclip is adembenemend mooi en post ik hier maar even, voor de enkeling die het nog nooit heeft gezien, maar de meeste zullen deze clip wel kennen denk ik.

37. I Wonder (Johnny Marr: 16, ArthurDZ: 70)

Mijn op één na favoriete liedje van Graduation. Onmogelijk om de gevoelens te beschrijven die door me heen gaan als ik dit nummer beluister. Zelf is het ook één van Kanye's top drie favorieten van Graduation. Het nummer zou hevig beïnvloed zijn door U2, waarmee Kanye nog mee heeft getourd. Hij zei dat hij met dit nummer een poging deed om de hiphopvariant van het U2-nummer "City of Blinding Lights" te maken.

Naar eigen zeggen heeft hij het nummer geschreven terwijl hij zich inbeeldde het nummer te brengen voor een 50.000-koppig publiek. Het beeldt perfect de thematiek van grootsheid uit van het Graduation-album.
I Wonder zou de vierde single zijn geworden als het aan West lag, maar hij koos op het laatste nippertje toch voor Flashing Lights, omdat die iets "cooler" zou zijn.

Het nummer gaat uiteraard over het nastreven van je dromen ("find your dreams come true"), en hij gebruikt de verses om de problemen aan te kaarten die sommige mensen hebben in het najagen van deze dromen. Telkens weer kapot van dit nummer, zo zwoel en subtiel gebracht.

Zoals ik al zei is I Wonder geïnspireerd door U2, en dan vooral door Bono die volgens Kanye hem heeft geleerd om het overmatig gebruik aan woorden in een song achterwege te laten, alsook zich te focussen op zijn stemvolume. Hij brengt z'n raps op dit nummer dan ook op een vrij lustige, staccato manier. D.w.z. dat hij voldoende tijd tussenlaat tussen z'n woorden zonder het tempo te wijzigen. Dit geeft een relaxerend effect, een echt rustpuntje op Graduation. Maar voor mij tegelijk ook (bijna) het hoogtepunt.

36. Bound 2 (ArthurDZ: 10, Johnny Marr: 76)

En ook in deze lijst ben ik degene die als eerste een top 10-nummer verliest. Bound 2, Mijn nummer 10, bleek hier uiteindelijk bound voor een 36ste plek.

Maar hier is hij dan eindelijk, de meest polariserende, grootste love it/hate it-track in het oeuvre van een polariserende love it/hate it-man. Bound 2 is een enigma, dat tegelijkertijd zowel alles fout en alles goed lijkt te doen. De tekst trekt op niks (“I wanna fuck you hard on the sink/After that give you something to drink”) maar dat is misschien de bedoeling, Kanyes verses lijken slecht in het geheel gemixt te zijn maar dat is misschien de bedoeling, en de videoclip is een knoeiboel maar dat is misschien de bedoeling, en al deze vreemde elementen houden elkaar in een perfecte balans, wat ja, misschien wel precies Kanye’s bedoeling was. Mij intrigeert het in ieder geval ontzettend, en als afsluiter van het chaotische Yeezus perfect op zijn plek.

De muzikale fundering van dit alles deugt overigens, want een bloedmooie, ruimtelijk geproduceerde beat houdt alles knap samen. En dan heb ik het zowel over het ‘ah ha honey’-gedeelte als over de bridge, waar Charlie Wilson (voorheen van de Gap Band) zijn tekst voordraagt als een monnik die net op een bergtop het nirwana gezien heeft. Kippenvel gewoonweg!

Net dit stukje zou Sigma helaas liefdeloos en bloedeloos gebruiken als basis voor hun Nobody To Love, welke een veel gedraaide dancefloor filler was net toen ik een semester in Schotland doorbracht. De eerste paar keer hadden ze me liggen en dacht ik echt dat Bound 2 ff rap in de DJ-set gemixt werd (“wat een cool land zeg!”) maar de waarheid was helaas iets minder prettig…

Hoe dan ook, ik zit wat Bound 2 betreft dus keihard in het love-kamp. Wellicht ben ik er zelfs de burgemeester van. Het zij zo.

Oh ja, hier is de videoclip nog even. Lachen, gieren, brullen en low-key naar de voorgevel van Kim Kardashian staren:

35. Wolves (Johnny Marr: 34, ArthurDZ: 48)

Over dit nummer is heel wat te doen geweest. De oorspronkelijke versie met Sia en Vic Mensa was niet de versie die uiteindelijk op het album terechtkwam. Dat was die met Frank Ocean, die uiteindelijk ook nog gewijzigd werd, Franks bijdrage op Wolves werd apart gezet onder de doodleuke naam "Frank's Track". Wat een rommelig boeltje eigenlijk, dat The Life of Pablo. Maar wel een geniaal boeltje.

Het nummer werd voor het eerst aan het publiek gepresenteerd in februari 2015 op een modeshow, waarin ook zijn nieuwe Adidas-schoen werd voorgesteld. Het heeft een zeer unieke productie vind ik, echt ongehoord goed. Dat is de voornaamste reden waarom ie zo hoog staat bij mij. Prachtig arrangement met een trage, melancholische beat: wat een sfeer! Ook strooit hij weer naarstig met zijn oh zo kenmerkende autotunevocalen.

Eén van de allerbeste nummers op The Life of Pablo, that's for sure. Hieronder post ik de geweldige videoclip. Helaas staat de performance van het nummer op Saturday Night Live niet meer op YouTube, die is echt geniaal.

Jullie mogen weldra weer een update verwachten hoor. Ben heel het weekend niet thuis geweest wegens Best Kept Secret.

Gelukkig maar

34. FML (Johnny Marr: 25, ArthurDZ: 56)

Eén van mijn favorieten, deze FML. Ik heb 'm wel misschien ietsje te hoog gezet toen ik m'n lijst aan het maken was, waan van het moment, maar ik blijf dit wel één van de grootste toppers van TLOP vinden. Dat komt voornamelijk door het gouden keeltje van The Weeknd, wat een bijdrage, wat een prachtig refrein!

Net als bijvoorbeeld een "Real Friends" of een "Freestyle 4" van hetzelfde album bevat dit nummer weer zo'n gloomy/doomy productie, met macabere stemvervormingen en depressieve hersenspinsels. Ik mag het wel, dit donkere kantje van onze Yeezus waarin hij zijn haters adresseert.

FML is natuurlijk een afkorting voor "Fuck My Life", wat dat donkere kantje nog eens extra bevestigt. De geruchtenmolen gaat dat je het ook zou kunnen zien als "For My Lady". Hij zou in dit nummer toegeven het moeilijk te hebben om soms de controle over zichzelf te houden en trouw te blijven aan z'n vrouw Kim Kardashian.

Deze openheid van emoties heeft wel geleid dat het huwelijk tussen Kanye & Kim tot dusver vrij succesvol is gebleken... Alhoewel de media altijd sceptisch is gebleven tegenover Kimye blijven ze standhouden. Tranen in de ogen. Eén van de meest eerlijke, gevoelige, emotionele nummers uit heel z'n discografie. De lyrics zeggen genoeg:

I been waiting for a minute
For my lady
So I can't jeopardize that for one of these hoes
I been living without limits
As far as my business
I'm the only one that's in control
I been feeling all I've given
For my children
I will die for those I love
God, I'm willing
To make this my mission
Give up the women
Before I lose half of what I own
I been thinking
About my vision
Pour out my feelings
Revealing the layers to my soul
My soul
The layers to my soul
Revealing the layers to my soul

33. Say You Will (ArthurDZ: 30, Johnny Marr: 50)

Over tranen in de ogen en eerlijke lyrics gesproken. Het openingsnummer van 808s & Heartbreak zet namelijk meteen de toon voor de rest van die plaat. Desolate beat, teksten die uitpuilen van eenzaamheid en hartzeer, Kanye die zingt in plaats van rapt, en een autotune-effect dat alles nog tien keer zo ongemakkelijk maakt. In vergelijking met het uitbundige feelgood karakter van Graduation van slechts een jaartje eerder, staat hier gewoon een compleet ander mens. Het waren dan ook extra turbulente jaren voor onze goede vriend West. Wikipedia verwoordt het mooi:

On November 10, 2007, West's mother Donda West died due to complications arising following cosmetic surgery involving a tummy tuck and breast reduction procedure. Months later, West and fiancée Alexis Phifer ended their engagement and their long-term intermittent relationship, which had begun in 2002.At the same time, West struggled to adapt to his newfound pop star status he had once striven to achieve, often becoming the subject of media scrutiny. The loss, loneliness and longing for companionship and a sense of normality served to inspire 808s & Heartbreak.

Of zoals Kanye zelf opmerkte, zoals steeds één en al nederigheid:

“This album was therapeutic – it's lonely at the top." …

Ik heb het al gezegd, maar zo mooi dat hij zijn sound altijd maar laat doorevolueren en nooit bang is om de dingen eens compleet anders aan te pakken. Als dat dan prachtalbums oplevert als 808s, met meesterwerken als Say You Will, dan is het helemaal mooi. Hartverscheurende song.

32. Black Skinhead (ArthurDZ: 22, Johnny Marr: 57)

Dit nummer, voornamelijk geproduceerd door Kanye en de mannen van Daft Punk, is natuurlijk een absolute adrenalinebom. De beat was een probeerseltje dat het duo nog op de plank hadden liggen na Random Access Memories, en Kanye heeft er mooi zijn eigen ding mee gedaan. Persoonlijk vind ik Black Skinhead qua energie en agressie nogal een hardcore punk-vibe hebben (bennerd, vind jij dit ook?) en daar hou ik op zijn tijd wel van. Gewoon een lekkere, opzwepende song dat helemaal op zijn plaats zit aan het begin van Yeezus.

Het werd ook de eerste single van Yeezus, een paar weken nadat Kanye had aangegeven geen singles van de plaat te zullen uitbrengen. Wat mij betreft geen probleem dat ie van gedachten veranderd is, de single kwam destijds vaak voorbij op Studio Brussel in de tijd dat ik me nog niet zo interesseerde voor ’s mans muziek, en dit nummer heeft er toch wel aan bijgedragen dat ik nieuwsgieriger werd naar zijn werk. Al was mijn mede-lijstjesmaker Johnny Marr natuurlijk de grootste catalysator. Vriendelijk bedankt nog hiervoor, Johnny!

Om af te sluiten nog even de bijhorende videoclip, waar naar het schijnt vijf maanden aan gewerkt is.

31. We Don’t Care (ArthurDZ: 14, Johnny Marr: 65)

Oh yeah, I've got the perfect song for the kids to sing

Het eerste echte nummer op het eerste echte album van onze grote vriend. Al sinds mijn eerste luisterbeurt van The College Dropout is dit een grote favoriet, had ook zo bij mij in de top 10 kunnen staan. Muzikaal gezien zo heerlijk zonnig en onbezonnen (qua sfeer doet het me een beetje denken aan Masta Ace's A Long Hot Summer, maar dan nog iets beter) en dat Kanye probeert mee te zingen met de sample maakt het allemaal nog extra aandoenlijk. Die sample is trouwens afkomstig van I Just Wanna Stop, in de versie van een zekere Gino Vanelli.

De tekst van het nummer is gebaseerd op een studie waarin gesteld werd dat de gemiddelde leeftijd van zij die opgroeien in ghetto’s maar 25 jaar is omwille van de gevaarlijke levensstijl waarin veel jongeren terechtkomen. Die verwijzing naar ‘we weren’t supposed to make it past 25’ zou ook kunnen slaan op het auto-ongeluk waarin Kanye in 2002 jammer genoeg terecht kwam, aangezien hij toen...25 jaar was. Een stuk minder zonnig dus, hoewel de eindconclusie positief is: we still alive, and we don’t care what people say.

Niet alleen een perfect song for the kids, aldus ArthurDZ.

En nu we aan op topsnelheid ( ) de top 30 zijn binnengevallen, nog even kijken hoe de verdeling is binnen de top van ons lijstje:

The College Dropout: 5
Late Registration: 3
Graduation: 4
808s: 2
MBDTF: 7 (eigenlijk 8, maar hier hebben we twee nummers (welke? ) samengeteld)
Watch The Throne: 2
Yeezus: 3
The Life of Pablo: 4

De interlude van All of the Lights hebben we uiteraard ook bij het nummer zelf gerekend

Hahaha juist ja, even over het hoofd gezien

30. Hold My Liquor (Johnny Marr: 15, ArthurDZ: 61)

Tja, what can I say… Weer es eentje van Yeezus en wat mij betreft het hoogtepunt van het album samen met nog een andere die hier later nog aan bod komt. Vooral Justin Vernon komt zo ongelofelijk hard hier, net als op I’m In It trouwens. Echt twee van de beste gastbijdrages ooit vind ik. Justin en Kanye vullen elkaar erg goed aan, wat we ook al mochten ondervinden op MBDTF.

Niemand minder dan Lou Reed gaf dit nummer een positieve review! Zijn woorden:

"Hold My Liquor is just heartbreaking, and particularly coming from where it's coming from – listen to that incredibly poignant hook from a tough guy like Chief Keef."

Jaja, onze Lou was een Kanye-fan, zo zie je maar! Omdat ik er verder niet echt iets zinnigs meer over kwijt kan anders dan dat het een kapot geniaal nummer is enzo, smijt ik jullie dood met nog maar eens een zoveelste recensie van een Pitchfork wannabe-kereltje:

"The song is both far longer and far less musically frenetic than any on the album to that point, with pulsating synths and Ratatat-like guitar work laid over a slow-but-steady four/four beat, sounding almost like an instrumental that could’ve been on the Drive soundtrack. Kanye’s sole verse in the song is the obvious highlight, with added stabs of metallic distortion augmenting his typically piercing lyrics about substance abuse issues mixed with relationship issues mixed with general self-image issues, somehow sneaking in references to Deepak Chopra and 2Pac in the process."

Vat het wel goed samen, me dunkt.

Lost in this World / Who Will Survive in America

Gokje.

Njah, ik ben geen goede vriendjes met dat nummer... De hardcore punk-vibe hoor ik er niet echt in, maar ik hoor er wel een afgevlakte en brave versie van Death Grips in en die hebben dan wel weer een hardcore-vibe

Al sla je me dood, maar die paar seconden waarin Rick Ross het roer overneemt zijn zo bijzonder hard. Schitterende feature. Niet te doen.

Ooooh ja, Rick Ross mag zeker niet onvermeld blijven. Alleen, zijn verse op Devil in a New Dress blaast alles aan flarden. Ook zijn bijdrage aan Monster. Maar kapot hard is het wel.

Dat nummer lijkt helemaal van Rick Ross te zijn. Dat is het briljante aan Kanye: hij is een meester in het orchestreren. Bij zo'n project als MBDTF komt dat helemaal naar voor.

Verdorie, waarom kan Ricky Rozay geen goede soloplaten maken?

Echt he, ik heb ooit eens Hood Billionaire geprobeerd. Wat een rotzooi. Mastermind valt wel nog mee, maar is ook geen topper.

Teflon Don, Mastermind, Black Market en Rather Me Than You hebben allemaal hetzelfde niveau. Allemaal heel erg leuk, maar geen toppers en toch wel een aantal nummers die de vaart eruit halen. Hood Billionaire is wel nogal een dieptepunt.

Ross is vooral het beste als feature. Dan knalt hij helemaal. In één minuut alles aan flarden maken en je dan doen teruggrijpen naar zijn solo-platen, om je dan weer teleurgesteld af te laten druipen. Maar ik ben zijn albums nog eens door de speakers aan het laten gaan, misschien moet er nog een kwartje vallen.