Met On Sight en Ultralight Beam zijn nu twee topfavorieten voorbij gekomen. Voor mij allebei top 5 maar ik ben tevreden met hun noteringen in deze lijst.

Het is niet zo dat ik Bieber slecht vind... Dat zeker niet. Sterker nog, het is een artiest die ik prima kan hebben.

Maar ik weet niet of ie wel had gepast op Ultralight Beam. Vind het nummer al goed genoeg zo met Chance erbij.

Moet er trouwens wel bij zeggen dat je nooit nooit moet zeggen wat betreft 'Ye en gastartiesten.

20. Real Friends (ArthurDZ: 6, Johnny Marr: 48)

En ook in mijn top 10 stond al een nummer van The Life Of Pablo. Het album was amper een jaar oud toen we onze lijstjes maakten, maar toch hoorde de plaat er voor ons beiden al helemaal bij, dat is wel duidelijk.

Real Friends is dus mijn Pablo-favoriet, al sinds het moment dat ik in de bioscoop de eerste versie van de plaat te horen kreeg vanuit Madison Square Garden. Ik vond het best leuk om ‘m op die manier te horen te krijgen, al was de Garden achteraf gezien echt niet de geschikte plek voor een TLOP-listening party (bij een Watch The Throne had die setting toch al veel beter gepast). Maar welk nummer kwam er als enige wel helemaal tot zijn recht? Juist ja, dit pareltje. Het moment waarop de grootse, atmosferische en intens melancholische beat van Real Friends inzette was er één om nooit te vergeten hoor, dat ging als een schok door me heen. Ik kende het nummer al van zijn heropgestarte Good Fridays-initiatief, maar toen kwam ie pas echt lekker bij me binnen.

Ik heb hier al vaak geschreven dat ik Kanye tekstueel op zijn beste vind als hij de eerlijke, introspectieve toer op gaat, en dat is hier zeker het geval. Kanye speelt hier zichzelf, die vrienden verliest omdat hij geen tijd meer voor hen kan maken, aan zijn kop gezeurd wordt door mensen die zich als vrienden voordoen maar eigenlijk gewoon iets van hem willen, en gechanteerd wordt door een neef van hem. Een uitstekende Ty Dolla $ign speelt een van die (valse) vrienden. Zo eerlijk getuigen over je eigen zwaktes en problemen, niet veel mensen in de hiphop-hoek doen het, en al zeker niet zoals Kanye.

I hate when a nigga text you like, "What's up, fam? Hope you good"/You say, "I'm good, I'm great," the next text they ask you for somethin'

Real Friends

Real Friends ❤️

Ook een van mijn favorieten op The Life of Pablo.

19. Diamonds From Sierra Leone (ArthurDZ: 24, Johnny Marr: 29)

En na de voorlaatste song van The Life Of Pablo, is het nu de beurt aan de voorlaatste song van Late Registration. Voor de goede orde: we hebben het hier over de remix, waar Jay Z op featured.

De eerste versie, die een paar maanden voor de release van het album op single verscheen, heeft grotendeels dezelfde muzikale omlijsting, maar een andere tekst (en geen features). Tussen de release van de single en de uitgave van Late Registration leerde Kanye meer over de bloeddiamantenhandel in Zwart-Afrika en de kinderen die gedwongen worden hiervoor te werken van Q-Tip en regisseur Mark Romanek, waardoor hij de nood voelde om dit tot het onderwerp van de song te maken. Zo verdween het ‘kijk eens hoe goed ik het doe’-thema grotendeels uit Kanyes verses, en werd Jay Z uitgenodigd om een gastrap te verzorgen (die gewoon lekker het nieuwe thema negeert en op het oude onderwerp voortborduurt, maar wat spit hij het toch weer heerlijk).

Nu was de originele versie al ontzettend hard, de remix is doet daar nog een ferm schepje bovenop. Kanye toont voor de zoveelste keer wat een meesterlijke producer hij is: de manier waarop alles sierlijk rond die terugkerende Shirley Bassey-sample is opgebouwd (uit het thema van de zevende Bond-film Diamonds Are Forever) is toch wel heel fraai, het geheel knalt aldus heerlijk door de boxen.

Filmmuziekcomponist Jon Brion, die Kanye hielp met het produceren van Late Registration, zei hierover ooit dat Kanye zijn muziek benaderd zoals een architect een bouwproject:

"He thinks in frequency ranges. I can recognize when someone sees music architecturally, which is how I work. I see it as a spatial thing: left to right, front to back, up and down. It's animated and it's moving in real time. Kanye has that. He tries things out until it fits, until it sits where it is supposed to sit and everything has the correct emotional function.”

Mooie plek. Denk dat dit toch wel mijn meest gedraaide Kanye track is, op een paar nummertjes na. Verveelt nooit, prachtig hoe hij de sample heeft gebruikt.

Verrassend nog een track van Pablo, de usual suspects voor de hoogste notering zijn al geweest. Gokje op Father Stretch My Hands, Pt. II dan maar.
En Hey Mama lijkt me dan die éne nog van LR, lijkt me sterk dat die niet erbij zit. Al geldt hetzelfde voor Heard 'Em Say.

Father Stretch My Hands is al geweest, en we hebben part 1 en part 2 als één nummer beschouwd

Boe! Maar dan laat ik me verrassen verder. Mijn favoriet is al geweest, dus benieuwd waar jullie nog mee komen.

18. All Of The Lights (ArthurDZ: 12, Johnny Marr: 39)

Fast cars, shooting stars

Toch wel een gigantisch hoogtepunt op MBDTF dit nummer (alsof niet elke song op MBDTF een gigantisch hoogtepunt is, maar toch). Een grootse, zelfs overdramatische productie, maar met felle en moddervette drums om het geheel toch wat ‘grounded’ te houden, en met geweldige prestaties van Kid Cudi en Ye zelf, en natuurlijk een geweldig catchy refrein verzorgd door Rihanna. All Of The Lights is zowat de enige song op de plaat die wat in de buurt komt van het adjectief poppy, maar zelfs dat gebeurt op de Kanye-manier. Zeker geen knieval.

De achtergrondvocalen op dit liedje zijn ook het vermelden waard. Het opnemen van All Of The Lights moet wel het We Are The World-moment uit Kanyes carrière geweest zijn, want maar liefst veertien artiesten hebben bijgedragen aan de backing vocals. Te horen zijn Alicia Keys, John Legend, The-Dream, Drake, Fergie, Kid Cudi, Elton John, Ryan Leslie, Charlie Wilson, Tony Williams, Elly Jackson, Alvin Fields, Ken Lewis en Rihanna, tenminste als je over een stel krankzinnig sterke oren beschikt. Ik vind het wel grappig dat tijdens het opnemen zoveel aandacht naar dit gedeelte van het nummer is gegaan, want het is echt niet iets waar ik normaal gezien op let bij het beluisteren van dit pareltje.

Die videoclip though

We Are The World-moment

Fantastisch nummer.

Unpopular opinion: kan de rap van Fergie ook waarderen in de song. Niet het hoogtepunt van de song, zoals een Nicki op 'Monster', maar liever de versie met haar erop dan de videoversie.

17. Otis (ArthurDZ: 23, Johnny Marr: 27)

In de eerste helft van deze lijst vlogen de Watch The Throne-nummers ons nog om de oren, inmiddels is het alweer van nummer 51 geleden dat we nog een liedje van die plaat zijn tegengekomen. Hoewel Johnny en ik WTT allebei een lekker album vinden, vinden we dus dezelfde twee nummers de absolute uitschieters.

Maar goed, Otis dus. Prachtig nummer natuurlijk, met een overheerlijke beat. Kanye ging aan de slag met de vocals van soulkraker Try A Little Tenderness en kwam uit bij deze opzwepende scat-beat, die het hele liedje moeiteloos dragen. Verder is er ook geen refrein, maar wisselen Ye en Jigga verses uit alsof het pokémonkaarten zijn, waarop de een altijd verdergaat waar de andere eindigt. Erg leuk, het geeft de track een speels en spontaan sfeertje mee. Maar eerlijk is eerlijk, die gouden beat blijft het allerbeste element in dit nummer. Daar kan ye gewoon uren naar blijven luisteren.

Naar het schijnt had Kanye die beat in een half uurtje klaar, precies de tijd die hem nog restte voor hij een of andere vlucht moest halen. Def Jam A&R-mannetje Bu Thiam was aanwezig, en getuigt als volgt:

“We were in the studio working all day and [Kanye] was [running] late for his flight. As we were leaving he was like, 'Yo hold on for a second.' So he drops his bags and goes to the MPC (beat machine) and his assistant is rushing him and he's just f----ing with [the beat]. What's so crazy is the whole time he's doing that Jay was watching the NBA playoffs, I think it was the championship; Miami Heat & Dallas Mavericks. So Jay is watching the playoffs, I'm not even thinking he’s paying attention to what 'Ye is doing, [but in fact he was preparing his verses in his head while watching the game] and by the time he is finished it's like 'I invented swag ...' And I'm like, 'What the f--- just happened?”

Of dit de echte feiten zijn, of een aangedikte versie ervan, don’t know en don’t care. Otis is sowieso gewoon een bazentrack. Helaas niet meer op Spotify, maar verbannen naar het vergeten land van de Tidal-exclusives

Volgende keer dat het nummer hier langskomt, zal ik eens goed de oren spitsen bij die rap (heb daar eigenlijk ook nog nooit echt goed op gelet, er zijn zelfs luisterbeurten waar mijn brein gewoon niet registreert dat ze meedoet).

Kan ik weer eentje toevoegen is het een WTT-track ??

Nog steeds zunde dat deze, Niggas in Paris en nog een nummer van WTT (ben even de naam kwijt) niet meer op Spotify staat.

! neemt niet weg dat Otis een welverdiende zeventiende plaats heeft.

16. Flashing Lights (ArthurDZ: 18, Johnny Marr: 28)

De zoveelste klapper van Graduation die hier langskomt, en het is nog niet de laatste! Op Flashing Lights is vooral de muzikale begeleiding prachtig: de melodramatische violen in de intro, het synthriffje dat hierop volgt, en de simpele maar oh zo catchy vocal hook, Kanye slaagt er weer in om alles perfect in zijn plooi te laten vallen.

De lyrics zouden gaan over de relatie tussen Kanye en zijn publiek, waarbij de flashing lights dan de cameraflitsen van de paparazzi zouden zijn.

Het liedje behaalde zowel in de VS als Engeland slechts een 29ste plek in de hitlijsten vreemd genoeg, ook al kon het meeliften op het momentum van eerdere commerciële successen Stronger en Good Life, en is het het nummer zelf ook niet bepaald zonder hitpotentie. In deze lijst scoort Flashing Lights alvast het hoogste van de drie, toch een mooie troost

Ooooh, wat is die afgekapte versie op YouTube toch verschrikkelijk

Flashing Lights! Die had toch écht wel top 10 gemoeten

Top 3 zou ik zelfs zeggen!

Voor mij nog niet eens top 50.

15. Two Words (Johnny Marr: 19, ArthurDZ: 26)

Eindelijk nog eens eentje van The College Dropout! Wat mij betreft een dikke top 5 track van dat album. Wat een drive en focus zit er hier in zeg. En Mos Def komt met een keiharde guestverse die ook het concept versterkt (de verses worden gespit adhv twee woorden/lettergrepen per beat). Wat kan een mens meer wensen? Sterke lyrics uiteraard, die ook hier weer handelen over de sociale problemen van de Afro-Amerikaanse gemeenschap. Kanye doet het fantastisch en Freeway's verse is wel OK. Het jongenskoor van Harlem levert hier ook fantastisch werk natuurlijk! Verder kan ik niet zoveel kwijt over dit nummer, echt zo'n liedje waar de muziek voor zichzelf spreekt.

Er werd een videoclip voor het nummer gemaakt, hoewel het niet als single is uitgebracht geweest (dit was wel het oorspronkelijke plan, het is er gewoon nooit van gekomen):

14. Famous (ArthurDZ: 11, Johnny Marr: 30)

Dat ene nummer van The Life Of Pablo dat nog moest komen, was dus Famous, en vinden we hier op nummer 14.

Ja, waar te beginnen met dit om verschillende redenen toch wel controversiële nummer? Laten we maar starten bij het liedje zelf. Voor mij was Famous de grootste oorwurm op TLOP, dus ik was wel aangenaam verrast toen dit een paar weken na de release van de plaat de eerste single werd (ik had gedacht dat de eer naar het veel commerciëler klinkende Waves zou gaan, maar een singlerelease voor dat nummer zou uiteraard te logisch geweest zijn). Dat hoge oorwurm-gehalte ligt voornamelijk aan de sample van Sister Nancy’s Bam Bam, wat dankzij de opzwepende beat waar het bovenop gedrapeerd ligt zo dagenlang in je kop kan blijven zitten. Ook de bijdrage van Swizz Beatz mag niet onderschat worden vind ik, die doet het uitstekend als hype man hier. Kippenvel zelfs wanneer hij plots ‘wake up Mr. West’ schreeuwt, mooie throwback is dat. En ook Rihanna doet het uitstekend, al laat niemand minder dan Nina Simone op het einde van het nummer wel nog even zien hoe het nog beter kan (de sample komt uit Do What You Gotta Do). Kanye en Nina, het is gewoon een gouden combinatie.

En dan is er natuurlijk Mr. West zelf, hier op zijn meest arrogant. De beruchte openingsline "I feel like me and Taylor might still have sex/Why? I made that bitch famous” zorgde al voor beroering toen ie voor het eest gedropt werd in Madison Square Garden (enkele familieleden van Taylor waren daar aanwezig) en bleef nog een tijdje nazinderen. Onder andere bij Taylor zelf, die meteen in een slachtofferrolletje kroop en de line gebruikte om aan sympathie te winnen (en Kanye was natuurlijk de perfecte schurk in dit scenario, zie ook hun eerdere ontmoeting op de VMA’s in 2009). Maar...een paar maanden later deelde Kanyes teerbeminde vrouwtjelief, een zekere Kim Kardashian, een filmpje met haar social media volgers waarin het lijkt alsof Kanye Taylor maanden voor release om toestemming vraagt, die ze ook lijkt te geven. Auw!

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kreeg Famous plots ook een videoclip. In het filmpje zijn een hoop (controversiële) celebritys te zien, die lijken bij te komen van een naakt slaapfeestje (de onschuldige verklaring) in een gigantisch bed. Onder de gasten zijn George W. Bush, Donald Trump, Amber Rose, Bill Cosby en ook weer Taylor Swift te zien, naast Kanye zelf. Leverde opnieuw veel stof voor discussie en social media polemieken, maar geef mij maar de unofficial official video, waarin Aziz Ansari (Parks and Recreation) en Eric Wareheim (Tim & Rick) zich een weg banen/dansen/eten door de straten van Rome (denk ik). Hilarisch in al zijn eenvoud, was dit maar de officiële videoclip geweest, zou echt een bazenmove geweest zijn van Kanye.

Samenvattend: Famous is een geniaal nummer, dat voor lekker veel drama gezorgd heeft. Hulde!

13. Slow Jamz (Johnny Marr: 4, ArthurDZ: 37)

Oorspronkelijk stond deze op Twista's album uit 2003, "Kamikaze", maar hij is een jaar later ook op The College Dropout terechtgekomen (in een iets aangepaste en betere versie in mijn oren). Een tribute aan de classic smooth soul era, er worden hier een aantal grote sterren uit het genre genamecheckt (Luther Vandross, Minnie Riperton, Gladys Knight, Earth Wind & Fire, Al Green en Marvin Gaye uiteraard + nog een aantal anderen).

Jamie Foxx verzorgt het refrein, Kanye spit de eerste verse en functioneert ook als de producer van het lied, en Twista sluit het lekker af met z'n trademark chopper style gerap (hij was in 1992 recordhouder van de titel "fastest rapper in the world" met 598 lettergrepen in 55 seconden).

Als groot soulliefhebber heb ik dit altijd één van Kanye's allerbeste nummers gevonden, het is zo smooth en relaxt, dit nummer kan ik altijd wel draaien en liefst een paar keer na elkaar zonder het beu te worden. Het nummer heeft ook een leuke videoclip, waarin we zien hoe Jamie Foxx eerst platen aankoopt om daarna op een feestje te belanden waar ook Kanye en Twista zijn. Verder zijn er cameo's van Consequence, Common, John Legend en Aisha Tyler (bekend als Charlie uit de hitserie "Friends").

En niet op spotify.

12. The Glory (ArthurDZ: 7, Johnny Marr: 31)

We hebben hier reeds vele, vele nummers te laag gezet volgens jullie. Is dit het eerste liedje waarvan jullie vinden dat ie te hoog staat? Als je naar de albumstatistieken van Graduation kijkt, dan staat The Glory daar toch wel erg laag…

Onbegrijpelijk vind ik, want voor mij is het supervrolijke The Glory toch wel het hoogtepunt van Graduation (en ook Johnny Marr kan het nummer goed smaken). Dat heeft eigenlijk vooral te maken met de bloedmooie intro, de Laura Nyro-sample is zo aanstekelijk dat zelfs Kanye himself mee begint te zingen. Blijf ik echt een magisch momentje vinden, hoe klein ook.

Daarna gaat The Glory ook helemaal los in al zijn uitbundige…euh… glorie. Muzikaal swingt het de pan uit, en naast Kanye-de-producer is ook Kanye-de-rapper heerlijk op dreef, en neemt hij vol energie alle raps voor zijn rekening alsof het niets is. Zijn kenmerkende zelfspot (voor de goede opletters dan, de oppervlakkige luisteraars letten helaas vooral op wanneer hij de zelfbevlekkende toer opgaat) komt ook tot uiting in dit nummer. Mijn favoriete line is dan ook de volgende:

What am I supposed to do now?
Man the game all messed up
How I'm suppose to stand out when everybody get dressed up?
So yeah, at the Grammys I went ultra Travolta
Yeah that tuxedo might have been a little guido
But with my ego
I can stand there in a Speedo
And be looked at like a fucking hero

Hoewel die bij nader inzien ook wat arrogants heeft eigenlijk. Ach, het ligt bij Kanye altijd dicht bij elkaar. He talks the talk and walks the walk. Toch liever dat dan valse bescheidenheid.

Twaalfde plek vind ik achteraf inderdaad ietwat hoog, tussen 20-30 was logischer geweest. Zelfde verhaal met Famous en Two Words, die vind ook wel hoog hoor. Had hier liever Real Friends of So Appelled gezien.

Maar goed, mijn nummer 1 gaat sowieso flink tegenvallen. Tenzij hij op één staat natuurlijk, maar ik vrees met grote vrezen.

Deze wel verwacht, gezien jullie ronkende teksten bij het album zelf over deze song. En het lijkt me niet de laatste klapper van Graduation want ik mis er nog één.