The Scientist schreef:
deze had ik niet beter kunnen verwoorden:

Bij Bark Psychosis - The Blue EP

dix schreef:
+ 1 - 11


.
.. _/"_

dislexie schreef:
volgens mijn heeft de bassist van Neuk! weinig te maken met al die hip-hop albumhttp://www.musicmeter.nl/ar...

herman schreef:
Dat kun je aanpassen door de Romeinse cijfers te gebruiken. Ik heb achter die van Neuk een I gezet en achter die van Terror Squad een II.

Jesusfreen schreef:
Neuk staat bij mij ook nog altijd op 1

herman schreef:
Die Dre van Neuk! krijgt overigens een I, omdat de band eerder bestond dan die andere. Het is geen persoonlijke voorkeur oid.

Ja daar is hij dan eindelijk, toen de postbode het pakketje kwam brengen kon ik een kreet van blijdschap niet onderdrukken. En na het openen, viel mijn mond als eerst open door het verrassende artwork van dit album. De voorkant alleen al is zeer rijk van detail en versiersels. Continu vallen er nieuwe situaties in te ontdekken, die doen maken dat de cd bijna in de stereoinstallatie geramd wordt van ongeduld. Al bij de eerste tonen, een soort xylofoon, weet je dat het goed zit. Het album trapt nl af met de klassieker schnappie. Na ongeveer 8 seconden knalt de bassline uit de speakers. Meteen valt op hoeveel verschillende lagen deze bassline is opgebouwd. Door het gebruik van verschillende variabelen in toonhoogte zorgt dit voor een uiterst intelligent geluid. Dit komt mede door de zang van joy gruttmann, die perfect in balans met de melodielijn lijkt te spelen met der stem. Wat opvalt bij het nummer schnappi is een refrein wat regelmatig terugkomt, in combinatie met verschillende strofes die een verhaal doen uitzetten omtrent het leven van een krokodil. Een uniek kijkje in de gedachtes van zon roofdier. Na deze overdonderende intro is mahlzeit een vrij melancholische track, die over het eten van de krokodil gaat, waarbij de angst beklijft, dat je dit misschien zelf wel zou kunnen wezen. Ookal is het refrein schnischnaschnappi happy happy hap, de gedachte dat dit er ruw aan toe kan gaan, maakt een diepe indruk. Gaaf ook op 1 minuut 23 hoe de beat wegvalt en de zangeres vol overgaaf blijft praten tot de beat opeens weer vol in de muziek knalt. een moment om eigenlijk steeds terug te willen spoelen.
Ein pinguin is het volgende nummer, waarin een aantal caribische geluiden in verwerkt zitten, die het geheel doen aanvoelen als een vakantie op jamaica. Joy klinkt op deze plaat ook alsof ze flink wat opgerookt heeft, wat het geheel tot een aangenaam relaxed nummer maken. Ook de jazzinvloeden zijn hier vol aanwezig, wat het tot een zeer vernieuwende crossover maakt.
Het vierde nummer ein lama in yokohama maakt duidelijk dat dit album nog veel meer te bieden heeft als het gaat om crossovers. Met een dikke knipoog naar de oosterse wereld, in combi met een pompende bassline valt de verscheidenheid ook op in de lyrics. Daar de eerste twee tracks autobiografisch waren, schakelt track 3 naadloos over naar een pinguin, en track4 naar een lama. Je moet er maar opkomen, schnappi lukt het.
Track 5 doet je nog meer verrassen van verbazing. Dit nummer begint met een aphex twin achtige variatie aan geluiden, ik hoor knikkers, een soort stoomlocomotief en een niet te defineeren oinkoink geluid. Ook hier valt op dat na 8 seconden een beat in het nummer komt, waaruit blijkt dat zelfs over de gelijkheid van de diverse nummers na is gedacht. Dit geeft een mooi geheel. De track spint uit tot een track vol soul met achtergrondzangeressen die zeer subtiel en gevoelig tududum weten te zingen, nergens merk je dat de achtergrond te aanwezig is, waarmee het zorgt voor een zeer dynamische combinatie. En hoor ik hier nog wat onvervalste funk?
Na deze eerst 5 tracks merk je dat je in het album bent getrokken, en hij je niet meer loslaat. Vanaf dit moment wil je niks anders dan verder luisteren. En dat kan prima, want ik hoor daar joy al lumlumlum zingen. Broembroembroem. Zoals de tekst al aangeeft bevat deze track veel natuurachtige geluiden, die gecombineerd worden met een trompet, die door een weerga aan vocoders gehaald lijkt te zien om het unieke geluid te bewerkstelligen. Met 2minuut8 vind ik persoonlijk deze track wat aan de korte kant, het zoomzoomzoomiezoom werkt aanstekelijk.
Rirarad gaat over een rode fiets waarmee de zangeres allerlei levenslessen heeft geleerd. Ze geeft aan hiermee te fietsen door de stad en door het grote veld. Hier zal ze het grote veld des levens mee bedoelen naar ik aannnemen. Met de fiets als metafoor. Een vrij filosofisch nummer dus, waarbij ik de verschillende lagen nog niet helemaal heb kunnen doorgronden. Vooral het nanana op 1 minuut 40, gezongen door een diepere mannenstem, doet mijn wenkbrauwen nog enigszins fronzen. Momenteel klinkt het als de hogere macht die aangeeft aanwezig te zijn op het zware pas dat schnappi tot nu toe heeft bewandelt. Gelukkig is track 8 een lekkere luchtige dansvloerfiller, waarbij de zangeres wordt bijgestaan door een zeer voltallig klinkend koor. Dit nummer maakt dat je niet mee kan blijven zitten op je stoel, het stimuleert beweging en dans. Teddybeartanz is een nummer gebaseerd op de jaren 60, invloeden van ondermeer Elvis Presley zijn hier dan ook aanwezig. Bij het luisteren van dit nummer zie je in je gdachten schnappi al zingen met een weelderige haardos inclusief prachtige Elvis-lok. Met een zwarte leren jas en heerlijk aanstekelijke danspasjes.
Hase moppel is een lastigere track, waarbij verschillende melodielijnen door elkaar lijken te lopen en elkaar af te wisselen. Zeker indrukwekkend hoe joy hier toch een geheel van weet te maken met haar indrukwekkende klankbereik. Track 11 is een pianosong waar elke singersongwriter jaloers op zou kunnen zuigen. Met name de trompettist (Miles Davis?) trekt dit nummer naar een hoger niveau. Een van mijn favorieten op dit album. De laatste track is een langer album, zeer gevoelig en uitgebalanceerd, met duidelijke invloeden van Sigur Ros kwa sferische klanken, en het loungegevoel van Sven van Hees. Wat dat betreft wacht ik met smart op een samenwerkingsverband hierin. Het nummer is ook een perfecte afsluiting van een zeer intens album.
Gelukkig houdt het hier nog niet helemaal op, mijn versie bevat ook nog de instrumentals van schnappi, mahlzeit, ein lama in yokohama, kroetenkaept'n en das kleine nilpferd. Met de lyrics erbij kan er heerlijk meegezongen worden. Zelf prefereer ik de nummers met zang, wat toch een meerwaarde geeft aan de diverse tracks op dit album. Als afsluiter, alsof dit nog niet genoeg muzikaal vertier was, is ook de kairo pop mix bijgevoegd, die misschien niet zo goed is als het origineel, maar het nummer toch een nieuwe invalshoek weet te bieden. Vooral de subtiele volumewisselingen zijn indrukwekkend te noemen.
Al met al een album vol verrassing, met prachtig bijpassend artwork, tijdloos, en toch verfrissend, ga der maar aan staan.

kArIzMa_TuRk schreef:
Wat? Ben jij ineens te hoog gegrepen voor de mensen hier? Je vindt jezelf echt de man, hé? Wellicht iemand die de eed van Hippocrates heeft afgelegd.

We mogen nerveus gelach niet uitsluiten.

deric raven schreef:
Wat is het sterkste geslacht?

Het mannelijke geslacht:

het vrouwelijke geslacht:
- musicfriek (geen twijfel)

Ik weet het niet; heb in mijn leven nog nooit iets geslacht.

Sheplays schreef:
Weer een lekkere droge van Deric in het scheidingstopic:

Toon1 schreef:
"Wellicht iemand die de eed van Hippocrates heeft afgelegd"

is dat die ene band van tmf maare dat meisje ziet er egt uit als een jongen egt lelyk is zij britney maakt betere muziek

Louis2703 schreef:
Gokje, dit stond bij een album van Tokyo Hotel?