Tot iemand hier met een lijst kan komen met dancenummers die net zo verankerd zijn in ons collectieve geheugen als een Bohemian Rhapsody, Let it Be of een Smells like Teen Spirit, lijkt me dat dancemuziek zich nog niet heeft bewezen op hetzelfde niveau als rockmuziek. Dus heeft Jasper gelijk met zijn laatste alinea.

Wedden dat je over - pak 'em beet - 10 jaar heel anders over denkt. Verkenning van genres is als de slinger van Foucault: het vergt tijd en de beweging is continu. Denken dat smaak en voorkeur statisch is doet je eigen ontwikkeling tekort. De beperking van het eigen inleervermogen en de grenzen van onze fysiek (je kunt maar één plaat tegelijk horen) maken dat velen zich houden bij wat ze kennen. Immers: wat de boer niet kent, vreet ie niet. Vol spanning wacht ik op de allereerste rockisticus die bekent geheel overstag te zijn gegaan voor reggae, ska, fado, opera en minimal music om maar een paar voorbeelden te geven.

Terwijl het juist de rockisti zijn die menen de wijsheid omtrent classiciteit in pacht te hebben. Vanuit de gedachte "there's safety in numbers" menen ze op basis van kwantiteit kwalificatieve evaluaties/uitspraken te kunnen doen. Colin Blunstone zong het al How Wrong Can One Man Ever Be en diezelfde Bluynstone ondersteunde het via Alan Parsons Old and Wise

Bij de discussiepagina van Flockavelli van Wacka Flocka Flame weet Gucci-Mane niet hoe hij om moet gaan met de gemengde gevoelens die dit album bij hem oproept.


Stem: 0,5*

Wat is dit nou weer, Wizard? Hebben de extremere metalvormen al klassiekers afgeleverd die 'zo in ons collectieve geheugen zijn verankerd' als de nummers die jij noemt? Nee, natuurlijk niet. En dat gaat ook nooit gebeuren. Ofwel: die stromingen gaan het 'niveau' van mainstream rock nooit bereiken volgens jou. Wat boeit het nou weer wat men collectief het beste vindt? Daar heeft 'niveau' toch niet alles mee te maken?

Ik ervaar dat toch anders. In mijn middelbare en voortgezette schoolperiode (1987 - 1995) heb ik dance (lees: housetoestanden) beleefd als een uiterst dominante muziekstroming. Alomtegenwoordig in allerlei gradaties. Rockende scholieren waren hier echt in de minderheid. Als ik nu naar de jeugd kijk, voeren dancedingen (al dan niet uit de top 40) toch ook veelal de boventoon. Blijvertjes kan ik ook niet 1,2,3 noemen (want rockgeoriënteerd) maar ze zullen er allicht zijn.

Ik kan hier zo een lijstje posten met dance-nummers die in het collectieve geheugen zitten.
Maar net zoals bij rock-klassiekers gaat het dan vaak over megahits met een hitparadeverleden.

Bohemian Rhapsody versus Rhythm Is a Dancer bijvoorbeeld.

Ik denk dat we het verschil moeten durven maken tussen pop-klassiekers
(waar ik beide genoemde songs probleemloos kan bij onderbrengen) en klassiekers
in een bepaald genre. Dat zijn songs die baanbrekend zijn geweest in hun genre.
Higher State of Consciousness behoort ongetwijfeld tot die laatste categorie.

Men moet ook opletten met cijfergegevens en statistieken.
Classic rock is per definitie veel meer een Amerikaans gegeven
dan dance (eerder Europees geworteld) en de verkoopcijfers in de VS
liggen exponentieel veel hoger dan die in Europa.

Geen wonder dat million sellers vaak classic rockalbums zijn.
Geen wonder dat dergelijke albums vaker opduiken in online lijstjes.

Ik heb hier een paar naslagwerken liggen met de beste albums allertijden.
Een paar daarvan zijn Amerikaanse uitgaves: geen wonder dat ik met een loep
moet zoeken naar new wave, synthpop of dance om maar wat te noemen.
Geen gebrek aan classic rock, metal, R&B en hip hop daarentegen.

Maar nu zit we helemaal off topic zeker.

Ik ben het daar
grotendeels
wel mee
eens,
Dazzler.

Het albumformat is wellicht leidend binnen de rockmuziek, maar zeker niet binnen de dancemuziek.
Dat moet het veel meer moet hebben van releases op 12" of digitale releases op Beatport, etc. Losse nummers in ieder geval. De meeste artiesten brengen geen of nauwelijks albums uit. Iemand als James Holden was bv. al 6/7 jaar een gevierde naam voordat hij eens een album uitbracht. Puur op basis van 12"'s en zijn label waar de eerste jaren ook alleen 12"'s op uitkwamen. Basic Channel, één van de meest invloedrijke techno-artiesten uit de geschiedenis, heeft alleen maar 12"s uitgebracht en geen albums. En zo zijn er voorbeelden te over.

Dus om dan de album top 250 op MuMe aan te voeren als argument dat dancemuziek geen liefhebbersmuziek is, is een beetje onhandig. Dat is net zoiets als zeggen dat rockmuziek dood is omdat het nauwelijks in de Beatport-charts is terug te vinden (terwijl er wel rock op Beatport te vinden is).

Daarnaast vind ik het ook een beetje vreemd te veronderstellen dat genieten van muziek en in een flow/trans raken van muziek twee verschillende dingen zijn.

Wat je zegt over albumformats is inderdaad wel treffend. Ik luister bij dancemuziek sowieso veel liever naar een mix dan naar een normaal album, juist omdat het zich zo goed leent voor een doorlopende luisterervaring. Rocknummers hebben ook vaak een duidelijker gemarkeerd begin en einde.

Waar ik woon zit een café op de hoek waar veelal 35+'ers komen en daar hoor je 's weekends niets anders dan dit soort dingen en diverse jaren '80 en begin jaren '90 house. Ik verbaas me er wel over hoe bekend sommige nummers nog zijn. Twee weken geleden werd Tensnake's Coma Cat gedraaid: hier op de site slechts 20 stemmen, maar daar kende praktisch iedereen het.

Een aantal nummers van The Prodigy kun je ook nog noemen, daar gaat men net zo hard op als Killing In The Name Of of Teen Spirit op 90s feestjes.

Ik dacht, laat ik Jasper's standpunt eens verdedigen. Of de stelling ook echt houdbaar is, is een tweede, ook gezien Slowgaze’s en Streups posts. (Overigens had Barby Girl er ook bijgekund). Aan de andere kant: ik vermoed dat die nummers niet zo bekend zijn als de bekendste rocknummers uit de jaren '70. Dat lijkt me ofwel een kwestie van hoe aansprekend het nummer is, ofwel iets dat met de leeftijd van het liedje te maken heeft. In andere woorden, de nummers die Slowgaze hier post spreken een groot deel van de huidige bevolking niet aan, of het is te jong om iedereen bereikt te hebben. In beide gevallen kan het best zo zijn dat het nummer een klassieker wordt.
Wellicht dat we over 10 jaar No Limit als een klassiek nummer uit de jaren '90 zien. Dat zou betekenen dat Jasper 1991 dan niet langer gelijk heeft, maar het betekent niet dat hij nu niet gelijk heeft.


Nee, uiteraard niet, en ik ben het met je eens dat dat ook nooit gaat gebeuren. Daarom is de kans ook klein dat een metalalbum ooit een popklassieker wordt (om de terminologie van Dazzler maar te volgen). Dat nog even los van het feit dat metal naar mijn mening een genre is dat zich bewust afzet tegen mainstreammuziek en het daarom lastig is om mainstreamsucces te krijgen.

Ik heb het erover dat jij niveau koppelt aan populariteit. Dat klopt natuurlijk deels wel, maar lang niet altijd. Beetje vreemd om zo'n statement juist van jou als metalliefhebber te horen.

We Don't Care van Audio Bullys, lijkt me niet helemaal het goede voorbeeld. Ik ken het in ieder geval niet (ik ken alleen hun nummer met Nancy Sinatra).

Maarre, zullen we weer ontopic gaan? Heeft iemand nog een leuke quote?

Niveau en populariteit zijn rechtstreeks aan elkaar gekoppeld. Altijd.

Mensen stellen zich vrijwillig bloot aan muziek. Het doet het iets positiefs met ze. Ze willen dansen, meezingen, zich laten meevoeren, zich laten troosten, worden afgeleid of teruggevoerd naar het verleden. Enzovoort. Muziek zorgt voor een positieve ervaring.
Het ene nummer slaagt er beter in de mensen die ervaring te geven dan een ander nummer. Hoe populairder een nummer, des te beter vervult het zijn functie als een bron van ervaringen voor de groep als geheel. Hoe beter iets zijn functie vervult, hoe beter het is. Het niveau van een nummer of genre is evenredig met de populariteit ervan. De massa heeft altijd gelijk. Er is niet alleen safety in numbers, de waarheid komt in diezelfde getallen.

Opmerkelijke quote dit

Het niveau evenredig met de populariteit? De factor 'toegankelijkheid' laten we even helemaal weg, bijvoorbeeld? Lijkt me ook nogal belangrijk om te bepalen of iets door de massa's geaccepteerd gaat worden of niet. Shit, dan luister ik ook een boel ontzettend waardeloze muziek, zo blijkt...

Is toch ook zo, Nelis. No span.

Populariteit staat nooit gelijk aan niveau. Als er een lied is waar maar één iemand van geniet, is het nog steeds voor die persoon een goed lied, dus gewoon een goed lied.

Denk nog eens keer na, voordat je een open-draaideurgezegde plaatst.

Haha. Ik denk dat de realiteit is dat sommige mensen zich verheven voelen boven anderen omdat zij naar bepaalde alternatieve of zelfs "intellectuele" muziek luisteren terwijl hun omgeving naar "commerciële troep" zou luisteren. Strict gezien heeft deze discussie natuurlijk geen zin, want hoewel commercialiteit op meerdere manieren objectief te definiëren is, lukt dat bij 'niveau' niet.

Natuurlijk ben ik het niet met wizard eens die stelt dat niveau en populariteit evenredig met elkaar zijn en dat de massa altijd gelijk heeft, maar geen van beide standpunten kan worden hard gemaakt. Hoe flauw dat ook is.

Je moet durven uitspreken van je van beide muzieksoorten kunt houden, zonder aanzien des persoons.

De fanatieke liefhebbers van specifiek de ene of juist het andere genre zullen je dat niet in dank afnemen. Maar je moet zelf de bandbreedte van je smaak vaststellen. En de ene keer vind je een album van een bepaald genre wel goed, een andere keer weer eens niet.

Want dat lijkt mij ook heel vermoeiend: dat je alles van dance goed moet vinden omdat je toevallig van dance houdt of andersom hetzelfde maar dan bij rock.

Beide genres hebben, geheel naar eigen smaak in te delen, goede en slechte albums. En daarom kun je het ene genre niet als specifiek goed bestempelen en het andere juist als slecht.

Het is natuurlijk in de loop van de tijd wel mogelijk dat je hart meer ligt bij een bepaald soort muziek. Maar dat maakt andere niet per definitie minder interessant.

Ik ben vooral liefhebber van de jaren 80 en 90.
Veel new wave uit de jaren 80 was dansbaar, en daar zitten een aantal klassiekers tussen van o.a. Depeche Mode, Anne Clark, Human League en Yazoo.
Uit de jaren 90 zou ik zo Killing in the Name van Rage Against the Machine na Poison van Prodigy kunnen draaien, Leave Home van Chemical Brothers na Fools Gold van The Stone Roses.
Veel Madchester muziek is voor mij net zo dansbaar als Rave uit die tijd, maar ik ga persoonlijk liever los op The Charlatans, Happy Mondays of Stone Roses op de dansvloer.
Wat betreft House heb ik nog steeds een zwak voor nummers als Meet Her at the Love Parade van Da Hool, en James Brown is Dead van L.A.Style, ook een band als Faithless heeft klassiekers op zijn naam staan.

P.S. Prima discussie, misschien onder brengen in een ander topic??

Een bondige bespreking van het openingsnummer van het 3e Kills album:

Ward is niet zo gecharmeerd van de nieuwe single van De Kraaien:

Ja, dat was een mooie.

In het Sporttoto en -pools topic is men na de drukke Tour de France-tijd op zoek naar nieuwe tijdverdoeningen en plaatst Graf een typische GrafGrap:

Geen grappen maken over de holocaust. Mijn opa is omgekomen in een concentratiekamp. Hij viel van de wachttoren af.