Ik heb die van LTB wel gevonden maar overal staat bij 'no longer available' dus kennelijk heeft niemand ze meer in het assortiment. Op eBay ging een setje over de toonbank voor 50 Euro. Ze bestaan in verschillende varianten maar die van LTB vind ik het mooiste van allemaal.

Ja, veel analfabetisten hier, nummertjes maken kan iedereen, maar lettertjes is veel moeilijker

Daar hebben we gelukkig de 'geletterden' voor op deze site

Je hoeft natuurlijk je verzameling niet alfabetisch in te delen. Op jaartal is ook mooi. Zelf heb ik een scheiding in land van herkomst. Bovenaan VS, daaronder een groter vak UK, dan NL en onderin klassiek. Dan zijn vlaggetjes misschien een idee.

Die letterbordjes vind ik ook overbodig. Ik doe er nooit lang over om een bepaalde letter te vinden. Persoonlijk vind ik die bordjes lelijk.

Heb alles op alfabet en mijn jazz en (modern-)klassiek apart. De jazzplaten van bijv. Zappa zet ik wel gewoon bij de rest van Zappa.

Metal en blues heb ik ook een keer apart gezet, maar ik vond dat niet fijn. Bij blues waren er ook te veel grensgevallen.

Alles alfabetisch, nummers tussen de eerste letter van het nummer (9 = nine = N), en verder alle platen van 1 artiest chronologisch, werkt perfect, mijn vrouw durft echter nooit iets te pakken of terug te zetten, bang om iets onvindbaar kwijt te maken....

Alfabetisch is niet altijd logisch. De Beatles komen zo bij de T van The, Bob Dylan bij de B en de Eagles dan weer bij de E. Ons brein werkt meer assiociatief, kijk naar Google. Dan zou ik The Band bij Bob Dylan zetten en Emmylou Harris daarnaast omdat ze zong op Desire en tussen Elvis Presley en Elvis Costello zou ik graag een gepaste afstand bewaren, evenals tussen Joe Cocker en Joe Jackson. Op achternaam selecteren is beter, maar ik vond in een platenzaak al eens Steely Dan bij de D. Soort bij soort is het beste m.i. En heb je dan zo veel dat je het niet meer overziet dan heb je een ander probleem: te veel platen om ooit te beluisteren.

Alfabetisch is wel logisch. Maar op MusicMeter niet, want hier wordt foutief gerangschikt op de eerste letters van de voornaam en op voorzetsels als 'The'.


Natuurlijk kan je allereerst op soort selecteren. In mijn verzameling is een onderverdeling in rock/pop, hardrock/metal, jazz, wereld en klassiek zinvol.

Teveel kan je als verzamelaar eigenlijk nooit hebben. Als je het niet meer overziet heb je gewoon een slecht systeem.

Mag ik je dan een practische, serieuze vraag voorleggen - misschien heb je daarmee zelf ook te kampen. Een paar voorbeelden:

Anne Sofie von Otter (klassieke sopraan) heeft met Elvis Costello een cd gemaakt, For the Stars (deels Abba-liedjes), ze heeft met (jazz)pianist Brat Mehldau een cd met Love songs gemaakt, daarnaast heeft ze bijv met klassiek pianist Bengt Forsberg klassieke liederen opgenomen. Plaats je de eerste cd dan bij pop/rock, de tweede bij jazz, de derde bij klassiek? In alle gevallen is Anne Sofie von Otter the leading artist.

Een vergelijkbaar iets heb ik met Lisa Ekdahl die jazz heeft opgenomen, maar ook pop. En je wilt dingen van één artiest toch bij elkaar houden?

En dan is er nog het punt van een artiest die roem heeft verworven bij een band, solo gaat, en uiteindelijk heel andere muziek gaat maken - zoals Sting, waar laat je bij zijn albums?

Ik vind dat niet zo heel logisch eigenlijk. Je kan dan bijna eindeloos lijntjes blijven trekken. Voorbeeld: Buffalo Springfield, Byrds, Poco, Eagles, CSNY (en allemaal solo), Gram Parsons, Flying Burrito Brothers, Gene Clark, Rick Roberts, Emmylou Harris, ga zo maar door. Stephen Stills zal er waarschijnlijk ook niet blij mee zijn als zijn albums tussen die van Neil Young staan. Onvermijdelijk loop je dan ook tegen artiesten aan die ook bij een ander clubje thuishoren.

Google laat woorden als 'the' trouwens ook achterwege bij een zoekopdracht.

Lavinia Meijer bij de M of direct achter Philip Glass is ook zo'n lastige.

Ik heb alleen die eerste cd en als Elvis Costello daar niet van de partij was geweest had ik die waarschijnlijk ook niet. Voor mij persoonlijk is het dus logisch om die bij de cd's van Elvis Costello te steken.
Als je ook nog de twee andere cd's hebt en verder niets dan wordt het moeilijker. Maar voor moeilijke gevallen volg ik mijn persoonlijke associatie. Als Anne Sofie von Otter voor mij in de eerste plaats klassieke sopraan is, dan zitten al haar cd's bij klassiek en wel bij het deel waar 'solo artiesten' bij elkaar zitten, wat ook weer met persoonlijke associatie te maken heeft. Van Nigel Kennedy bijvoorbeeld zit ook alles bij elkaar. Zijn uitvoering van het vioolconcert van Beethoven is niet bij Beethoven te vinden.


Lisa Ekdahl ken ik niet. Maar ook hier zou ik persoonlijke associatie toepassen. Met welke muziek leerde ik haar kennen, in welk genre heb ik er de meeste cd's van, enz....


Sting zijn albums laat ik in de winkel liggen.

Maar als ik fan van de man was zouden zijn cd's bij pop/rock zitten, achter Rod Stewart en voor Angus and Julia Stone.

Samengevat, zoveel mogelijk strikte logica en als die tekort schiet persoonlijke associatie.

In mijn onderverdeling rock/pop en hardrock/metal zitten veel grensgevallen. Toch moet ik nooit langer dan een seconde nadenken in welke categorie zo'n grensgeval zit.

Met lp's is het voor mij wel wat moeilijker, omdat ik helaas niet de ruimte heb ze allemaal bij elkaar te zetten en dus ook nog onderverdelingen heb in nieuw en oud, duur en goedkoop, lekker ruikend en stinkend naar sigarettenrook... Dan duurt het in zeldzame gevallen wel eens meer dan een minuut. Dat systeem moet ik nog verbeteren in de toekomst door extra opbergruimte te voorzien.

Ongeachte het genre zet ik alles alfabetisch ik de kast. Dus: The Beatles bij de B, Rod Stewart bij de S, en bijvoorbeeld "Lulu" van Lou Reed & Metallica zet ik bij de R van Reed.

Mijn collectie begint bij de artiesten/bands die cijfers in het begin van hun naam hebben, zoals 10cc. Aan het eind heb ik artiesten met een ander alfabet, zoals Russische bands (Cyrillisch) en Arabische cd's. Jazz, Klassiek, Metal, het staat allemaal gebroederlijk bij elkaar, als ik alles moet splitsen daar krijg ik slapeloze nachten van....

Ik heb nog al wat Von Otter´s en vrijwel alle Costello´s, dus±
Haar Opera´s staan op componist, haar liederen (maakt niet uit welke begeleider - orkest) staan onder de O en haar album met Costello , wat dus eigenlijk ook een solo cd is met moderne componisten heb ik onder Costello staan.
Elvis zingt trouwens ook een beetje op dat album

Wanneer wordt het opengesteld voor publiek? Zou er zo een paar uurtjes rond kunnen neuzen.

Ach ja je kan eindeloos probleemgevallen verzinnen. Staat Alan Parsons Project nou bij de A (als bandnaam) of bij de P (als achternaam van een muzikant). Iedereen zal het toch wel gevoelsmatig oplossen.. De band 10CC staat bij mij gewoon bij de T. Bandnamen beginnend met 'The' zet je uiteraard niet bij de T, dat is onzinnig, The Beatles staan gewoon bij de B. The Eagles heten bovendien Eagles en niet The Eagles.

Die letters vind ik zelf dus wel mooi (althans als ze van zichzelf ook echt mooi zijn) en het is wel zo handig om meteen te zoeken bij de juiste letter als je duizenden CD's hebt. Als je er 26 hebt kan ik me voorstellen dat je geen letterindeling maakt. Vroeger had ik alles op genre maar dat werd hopeloos. Ik heb nog wel een aparte sectie Soulmusic want dat vind ik onder alfabet weer minder handig. Ieder zijn manier.

Alfabetisch is heel logisch, enkel op achternaam en zonder voorvoegsels. Ik denk dat de meeste mensen dat doen, tenminste dat neem ik aan. dus Elvis C. en Elvis P. staan mijlenver uit elkaar

Mijn kast gaat probleemloos van 808 State naar Zoot Woman, geen idee wat daar niet logisch aan zou zijn.

Geen 10cc en ZZ top begrijp ik?

Nog dank aan Kronos en Rudi S voor hun reactie!

"Eindeloos probleengevallen verzinnen" en "als je duizenden cd's hebt" - da's natuurlijk heel flauw en dat vraagt wel om enige nuancering. Alfabetisering lijkt de juiste weg - lidwoorden ( A Fine Frenzy, The Cure) worden - semantisch gezien - net als voorzetsels vaak beschouwd als "ruis". Toch neem ik een voorzetsel wel mee: In the Nursery staat bij de "I" en 100% Isis staat bij de "O", The The staat gewoon bij de "T".

Complexer wordt het als je een spin-off van een band - Taken by Trees (Victoria Bergsman) - bij The Concretes zet (haar oude band) een principe dat je ook in platenwinkels terugvindt. Met 1-2 cd's lukt dat nog wel, maar komen er meer spin-offs/samenwerkingen, dan wordt het snel onoverzichtelijk. Lang heb ik Wire en alle spin-offs A.C. Marias, Cupol, Dome, Gilbert and Lewis, Colin Newman, Githead bij elkaar gehad; in die laatste band zit ook Newmans echtgenote Malka Spigel, die zelf weer in Minimal Compact zit - en zo wordt het knap lastig.

Soms lopen lijnen dwars door elkaar heen en is de tip van Kronos - je eerste associatie - een practische. Alleen als iemand een plaat wil zoeken in je verzameling, zal ie niet snel dezelfde associatie leggen als jij door Dome (met "D") te zoeken bij de "W" van Wire

Nee en nee, sorry.

Bij de O van "Oh jee die heb ik verkeerd in de kast staan?"

M.a.w., die snap ik even niet geloof ik.

Beide bands waren goed te vinden in de goedkoopbakken op de beurs. Dus zo'n budgettaire ingreep is een stuk smaakverbreding niet

You hevet ook een US partner; in the Queens English is 100: One hundred

Nou, dat vind ik wel erg ver gezocht. Bij mij zou dat album in elk geval helemaal vooraan staan, nog voor m'n 2Unlimited collectie .

Daar zou bij mij bij de grens liggen voor toevoegingen - uitzonderingen als Luv, Dolly Dots, Doe Maar en Toontje Lager - - daargelaten.

Binnen een alfanumerieke sortering zie je wel dat cijfers voorafgaan aan letters, maar ik vind dat erg 'gezocht'- 2Fabiola staat hier ook gewoon onder de "T". En US3 staat hier voor U2

Nee, ik ben het er nog steeds niet mee eens .

Staat dat album van 100% Isis eigenlijk wel op MuMe of zoek ik gewoon niet goed? Ik vroeg me af uit welk jaar het ook alweer was maar ik kan hem niet vinden.

Dat hoeft ook niet, dan associeer jij gewoon anders - of je vindt cijfers belangrijker dan letters en dat lijkt mij reëel, want die letters wilde je ook (kunnen) kopen.

Album (Reformation) is uit 2002:
100% Isis - Reformation By 100% Isis (CD) at Discogs

Oh, ik doelde eigenlijk op die eerste release, die is uit 1996 zie ik nu. Ik weet dat ik op discogs had kunnen kijken maar ik had alleen MuMe open staan en vroeg me eigenlijk af of ik iets verkeerd deed met het zoeken. Wel vreemd als dit niet op MuMe staat, was toch best een grote naam eind jaren '90 met veel media-aandacht.

D'r heeft laatst nog een uitgebreid artikel (interview ook) over haar in - ik meen - de Lux (NRC) gestaan en ze draait nog steeds, maar de sjeu is er wel af. Destijds was ze idd hot - muziek was toen ook veel beter dan die van de huidige schijfzwierders Tïesto, Armin en Afrojack