Charles Mingus interesseert me echt helemaal niets dus handel het maar in z'n geheel per pm af zou ik zo zeggen

Een reis door het wondere brein van een Mingus-liefhebber acht je ook niet interessant?

Ah, Grafgantz, de muziekblogger die sneller post dan zijn schaduw

Desondanks ben ik vereerd de eerste vraag te mogen beantwoorden

Hoe en waarom Mingus:
Mijn hart ligt bij rockmuziek, hoewel ik me in de loop der jaren stierlijk ben gaan vervelen bij het zwartgallige en navelstaarderige in de 'alternatieve wereld', de wereld van jongetjes uit de middenklasse met Grote Gevoelens, met elke maand drie Nieuwe Grote Bands in de Oor, enzovoorts.
Ik had rond de eeuwwisseling het meeste wel gehoord, dacht ik, en was een beetje cynisch geworden. Dus ging ik op zoek naar muziek waarbij ik dat niet had. Ik probeerde ook wat jazz uit, omdat dat voor de hand ligt als je je smaak wilt verbreden, net als de naam Mingus voor de hand ligt.

Ik leende een verzamelaar van de bibliotheek, die opende met Haitian Fight Song (van The Clown). Ik had toen al Kind Of Blue en een paar andere jazzplaten beluisterd, maar bij dat nummer ging er iets heel anders door me heen.
Dit was rauw opgenomen, met een lekker scherp randje, blazers die een simpele maar effectieve melodie spelen die steeds kakofonischer wordt naarmate de spanning opbouwt, die opruiende roffels van drummer Dannie Richmond...
Dit mocht dan jazz zijn, ik had niet het idee dat ik nieuwe muziek leerde kennen. Dit was mijn muziek, er zat alles in wat ik maar kon verwachten van een plaat.

Mingus' muziek is simpel maar uitdagend, ook voor de mensen die in zijn 'jazz workshops' spelen. Op moderne platen hoor je vaak een gladgestreken mix van weken studiowerk. Bij Mingus hoor je muzikanten spelen, met zowel hart als ziel, intelligentie als onderbuik. Dat geldt natuurlijk voor meer artiesten, maar er is er geen die me zo meesleept als Mingus: totale beleving, zonder cynisme.

Wat Hermans smaak betreft: ik zie dat je alleen hebt gestemd op zijn nogal complexe meesterwerk The Black Saint, de vroege plaat East Coasting, en Mingus keer vijf. Om het rauwe gevoel te begrijpen waar ik het over heb, zou ik aanraden wat platen te gaan beluisteren die hij heeft opgenomen voor Atlantic (Changes One en Changes Two zijn bij mij favoriet, maar zeker ook Blues and Roots, Pithecantropous Erectus en Oh Yeah), of anders Mingus Dynasty of, in mindere mate, Ah Um.
Ik kan natuurlijk niet beloven dat mijn enthousiasme naar je overslaat. maar ik heb GrafGantz in ieder geval lang genoeg geïrriteerd dat niemand kan beweren dat ik mijn best niet heb gedaan

Ik weet helaas even geen vervolgvraag, misschien dat iemand anders iets kan bedenken wat leuk is voor de Curefans enzo

Kom er anders morgen op terug.

Ik vind het wel een interessante vraag en antwoord. Best wel leuk om te lezen als users geinteresseerd zijn in elkaars belevingswereld.

* voegt topic toe aan updates *

Ik denk er hetzelfde over. Laten we hopen dat het nu wat levend blijft.

ben blij dat dit rustige en mooie topic weer tot leven is gekomen.

ik ben pas min of meer actief lid van MuMe geworden na het tijdelijk uitsterven van dit topic - ga het om te beginnen eens rustig doorlezen

Mooi antwoord Sandokan, daar kunnen we wel wat mee.

Ik ga je tips eens ter harte nemen.

Ha leuk dat dit weer naar boven is gekomen

En nu we er toch zijn en Sandokan zijn vraag voorlopig laat liggen, wil ik graag een vraag aan aERodynamIC stellen, ook naar aanleiding van zijn commentaar bij dit album.

Ik geloof dat wij best wat muzikale raakvlakken hebben, maar toch 'mis' ik in jouw stemmenlijst een voor mij erg belangrijke categorie: 'wereldmuziek'. Op wat uitzonderingen na lijk je maar weinig van het Angelsaksische pad afgeweken te zijn, terwijl je toch een erg brede smaak hebt en er in je lijst genoeg aanknopingspunten te vinden zijn (funk, chanson, folk) voor een verdere zoektocht in de wereld. Waarom niet?

Klopt wel een beetje ja: wereldmuziek beperkt zich bij mij tot bekende namen als Natacha Atlas, Cesária Évora en Buena Vista Social Club (plus solisten).
Niet echt spectaculair dus.....
Waarom niet een zoektocht beginnen? Lastig. Ik hou ook veel van klassiek en ben daar ook nog lang niet klaar (en dat krijgt niemand echt mee op deze site natuurlijk). Ook jazz heeft een tijd lang mijn intensieve belangstelling gehad. Het heeft zelfs een eigen topic gekregen indertijd, maar het lijkt het laatste jaar een beetje in een dip te verkeren terwijl ik er zeker nog niet klaar mee ben.
Het antwoord is eigenlijk heel erg simpel: naast een drukke baan blijven een beperkt aantal uren over en die vul ik behoorlijk met muziek. Voor nieuwe zijpaden moet je moeite doen, en aangezien ik toch best wel lui ben komt het er niet van als ik kijk naar een genre als wereld. Je had voor wereld net zo goed electronic kunnen invullen want daar zou ik ook best meer van willen weten. Maar het is tijd en dat beetje tijd vul ik dan toch graag met dingen waar ik me 'veilig bij voel' en wat niet al te veel moeite kost. Daarbij is muziek ook ontspanning voor mij na het werk.
Maar je hebt gelijk: ik denk dat ik binnen de wereldmuziek waarschijnlijk makkelijker dingen leuk zal gaan vinden als b.v. electronic. Aangezien het hier op de site ook een ondergeschoven kindje is zal het niet makkelijk zijn om makkelijk dingen te ontdekken en dan zijn tips als die van jou onlangs wel zo prettig.

Ik ga nog even nadenken over een volgende vraag en aan wie dus als iemand er tussendoor wil komen is dat geen enkel probleem.

auw.. dit topic weer aan het doorlezen.. staan toch wel wat moooie dingen in... Bokrot Rodebrot Trio ...

Zal zelfs ook eens over een vraag nadenken.

@ aERo: dank je voor je snelle antwoord! Ik begrijp je beweegredenen, maar jammer vind ik het natuurlijk wel - indien gewenst kan ik nog wel een bak tips over je uitstorten

Een oude quote die ik tegen kwam in dit topic:



De combinatie 'B&S' en 'meisje' doet het kennelijk erg goed

Fijn om te zien dat mijn gezever met de juiste hoeveelheid strooizout wordt genomen

Leuk topic, dank voor de leuke reacties op een nogal snel in elkaar geflanst stuk.
Ga dit ook eens op mijn gemak doorlezen: dit lijkt op het Vraag van de Dag-topic, maar dan met zinnige posts en onderling respect, en nog steeds met een melige Grafgantz. Hulde!

Aan Sheplays:

Je behoort tot de zeer kleine groep dames hier op de site die echt actief deelneemt. Merk je dat je in een 'mannenwereld' aanwezig bent of ervaar je dat juist niet en zijn grote muziekliefhebbers eigenlijk maar softies waar je makkelijk tussen in kunt bewegen?
Ik bespeur bij jou (ook bij Ruby) dan ook wel eens een 'controlerende' rol (ik durf 'moederlijk' niet eens te noemen ): standen bijhouden, boel een beetje in evenwicht houden. M.a.w. gaan stereotypen op of valt het mee? En reageren de mannen anders op jou dan op elkaar?

Dat lijkt me helemaal niet verkeerd maar dan wel graag albums waarvan je bijna zeker weet dat het zou moeten aanslaan (in experimenteerdrift heb ik voorlopig nog geen zin) en maak van bak maar een bakje

Ik zal eens over wat goede tips nadenken

Natuurlijk voeren mannen op MuMe de boventoon maar ongemakkelijk voel ik me er niet bij. Juist integendeel, ik voel me hier best wel senang!

Mannelijke users houden meestal wel extreem veel van lijstjes en zijn vaak in competitie met elkaar. Ze zijn het òf gepassioneerd met elkaar eens òf ze sabelen elkaar onvermoeibaar neer in vaak lange en pittige discussies. Ik denk dat de vrouwen op MuMe nooit zo met elkaar over muziek in debat zullen gaan.

Maar daarnaast zijn het ook de mannen die mooie en waardevolle albumbesprekingen plaatsen. Daar kunnen wij vrouwen ook nog wel heel wat van leren!

Wat het 'controlerende' betreft - dat vloeit een beetje voort uit mijn dagelijkse werk. Ook daar tref ik vaak mensen (mannen) die door hun enthousiasme wel eens wat overslaan of vergeten Ondanks dat ik geen moeder ben, is het waarschijnlijk inderdaad een stereotiep vrouwelijk trekje om te proberen de boel in evenwicht te houden en in goede banen te leiden!


Over het algemeen niet!

Omdat je haar ook noemt wil ik de vraag graag doorgeven aan Ruby1966.

Ruby, hoe denk jij over het mannenbolwerk MuMe?

Dank je voor het vlotte antwoord

Ha, ik had al een klein vermoeden dat deze vraag aan mij doorgespeeld zou worden
Ik noem mezelf wel eens gekscherend een halve man. Dit omdat ik eigenlijk geen typische vrouwenhobbies heb en daarentegen juist gek ben op die 'nutteloze lijstjes' maken (nee, geen boodschappenlijstjes ), ook kan ik uren voor de televisie zitten en het voetbal, wielrennen en schaatsen volgen, al is dat de laatste jaren wel wat minder geworden vanwege het overvloedige aanbod op de buis.

Kortom ik voel me tussen al die mannen hier dus als een vis in het water.
In april wordt het alweer 6 jaar dat ik MusicMeter, dus dat zegt genoeg denk ik

Ben wel jaloers op sommige mannen die zulke mooie albumbesprekingen geven en hun mening en gevoel voor een bepaald album zo goed onder woorden kunnen brengen. Dat zou ik ook graag kunnen, maar dat talent ontbreekt helaas bij mij.
Daarom geniet ik maar van die mannelijke bijdragen en houd ik het zelf bij de nutteloze lijstjes en KO's

Oh ja, en bij het corrigeren van die slordige mannen die deelnemen aan de MuMeLadder

Zelf heb ik even geen nieuwe vraag voor iemand, dus als iemand anders nog wel een brandende vraag heeft...ga je gang.

Thanks, Ruby, voor je antwoord!

*edit: stukje weggehaald
.

Next question please! Want nu het weer lekker op stoom is moeten de kolen ook wel bijgeschept blijven worden.

verzin er anders zelf eens één, Reijersen

Ja, daar zit ik dus al een dag op te broeden. Maar het ei wil nog niet uitkomen.

Ik heb wel een vraagje, voor Kronos meerbepaald. Naast de wereldmuziek staat er zwaar metalen materiaal in je top 10 met Opeth. Welke voorliefde was er eerst, en hoe zijn ze ontstaan?

Heb je Kronos wel even een PM gestuurd?

@Gajarigon,

Leuke vraag. Het nodigt uit om hier mijn hele muzikale levensverhaal neer te zetten. Maar ik ga proberen het toch een beetje beknopt te houden.

Mijn voorliefde voor metal was zeker eerst. De meeste jaren in mijn jeugd luisterde ik naar niets anders. Het prille begin daarvan was toen ik als tienjarige mee luisterde naar de muziek die mijn oudere broer begon te kopen. 1980 was dat. Met Dynasty van Kiss hebben we het wel bijna een heel jaar moeten doen. Zoveel zakgeld kregen we niet dus het was lang sparen voor een lp. Later kwamen daar nog het debuut van Iron Maiden bij en Back in Black van AC/DC.

Twee jaar later had ik genoeg bijeen gespaard om zelf aan een verzameling te beginnen en mijn eerste keuze viel op Blackout van de Scorpions. Dat is nu 28 jaar geleden maar ik weet nog dat ik de winkel buitenging, met die plaat onder mijn arm, op de fiets naar huis, bang om de hoes te kreuken.

Ik moet zeggen dat ik toen helemaal betoverd was door de muziek die op mooie glanzende zwarte schijven was vastgelegd. Ik ben hier op MuMe niet zo erg bezig met lijstjes, maar een beetje zat dat er toch al vroeg in. Want van dat ene album waarop 9 nummers staan, maakte ik een top 10. Voor de tiende plaats had ik nog een singletje van The Police, Every Little Thing She Does Is Magic.

Een jaar later begon ook mijn jongere broer met Unleashed in the East van Judas Priest en met z'n drie samen kregen we redelijk snel veel platen bij elkaar. Zowat al ons zakgeld ging naar muziek want de jaren 80 mogen dan in allerlei opzichten nogal triest geweest zijn, voor de metal was het een glorietijd. Het debuut van Metallica, Mercyful Fate, Loudness, Slayer... ik kon mijn oren amper geloven. Maar ook uit de jaren 70 ontdekten we mooie dingen, zoals Black Sabbath, Deep Purple, UFO,...

Pas veel later toen ik al twintiger was ben ik ook naar andere genres gaan luisteren. Het was alsof er weer opnieuw een hele muziekwereld voor me openging. Meerdere jaren luisterde ik bijna alleen maar naar klassiek. Maar jazz, andere rockmuziek en dus ook wereldmuziek hadden mijn interesse. Bij die laatste sprak vooral het exotische mij aan, de andere taal die klinkt, terwijl de muziektaal zo universeel is. Maar een kenner van wereldmuziek ben ik zeker niet. En hoewel er echte pareltjes te ontdekken zijn, is er ook veel kaf tussen het koren.
Maar het is emotioneel zo verrijkend, om in de muziek van Madredeus bijvoorbeeld, te horen en voelen wat saudade is.

Met Opeth die ik hier op de site leerde kennen vernieuwde mijn interesse in metal. Blackwater Park waar ik wel even aan moest wennen was mijn eerste kennismaking. Maar Watershed werd al snel mijn favoriet. Ik vind het schitterend hoeveel muzikale vrijheid zij zich daarop nemen zonder verloren te lopen. Een hele prestatie van deze jongens uit Zweden om mij zoveel jaren later weer precies hetzelfde soort magie te laten ervaren als toen ik voor het eerst het lange epische nummer Satan's Fall op Melissa van Mercyful Fate hoorde.



Ik heb een vraag aan Father McKenzie.

Heb jij er een verklaring voor - en zo ja, welke - waarom er (volgens jou) vandaag de dag nog amper goede muziek gemaakt wordt? En hoe hou je je enthousiasme voor de muziek levend als er dan voor jou zo weinig nieuws te ontdekken valt?