Ah, leuk om lezen! Doet me toch beseffen welke devaluatie muziek eigenlijk door moet hebben gemaakt met het hele internet/downloaden gedoe. Verder leuk dat je nog steeds ontdekkingen doet in de 'nieuwe' muziek (bv. Watershed dat nog geen twee jaar oud is) - om even een link te leggen met jouw vraag.

Dat ben ik met je eens Gajarigon. De manier waarop muziek tegenwoordig toegankelijk is doet zeker wat af van de magie die het vroeger had.

Maar ik zou niet zeggen dat het vroeger beter was. Wel anders, met z'n voor- en nadelen.

Kronos, je hebt MacKenzie wel ge'PM-t toch?

Heb intussen wel een paar leuke bedacht denk ik, om het topic levende te houden, muhahaha

Maar laten we Father nog eventjes geven om een preek te schrijven die niemand zal horen...

(Edit: even een smiley toegevoegd aan die laatste zin, er zijn nou eenmaal zelfs mensen die de Beatles niet goed kennen, net zoals dat er mensen zijn die geen chocolade lusten of een hekel hebben aan puppys...)

Ja. Maar je kan toch niet verwachten in dit topic dat iedereen altijd zomaar meteen met een heel epistel reageert op een gestelde vraag.

Antwoord op Kronos.

Tenminste ik ga een poging doen.

Ik zeg helemaal niet dat er vandaag geen goede muziek meer gemaakt wordt.

Uiteraard is alles misschien al eens min of meer eerder gedaan, en vaak.... voor iemand die al héél lang muziek luistert... vaak beter, dat vind ik vaak, niet altijd.

De laatste paar jaren, of eigenlijk vanaf het moment dat ik hier ben beland, gewoon al surfend hoor, geen idee dat deze site voor collega- muziekgèkken bestond, en het verbaast me niet dat het alweer Hollanders zijn, die hierop gekomen zijn..... vanaf het moment dus dat ik hier ben gestrand, ben ik nillens willens wel met nieuwe namen in contact gekomen, bands of artiesten van wie ik het bestaan zelfs niet kende.

Zo heb ik de laatste paar jaar pogingen gedaan om op die manier wat ik noem, te proberen wat bij te blijven met nieuwe muziekontwikkelingen.
Het geen me dus eigenlijk niet echt is gelukt.

Ik hoorde een vriend van me - zit niet hier, hij is nog 2 jaar ouder dan mij en heeft nog steeds geen pc, maar dat komt er wel eens van, als ik hem zo hoor... - met nieuwe cd's afkomen, van bandjes die in mijn ogen echt voor het jonge volkje waren en zijn; Franz Ferdinand, The Kooks en consoorten.
Nu dacht ik; màn toch, je bent 52 jaar, je hebt amper wat van de Beatles in huis, en je koopt wel muziek van die kutbandjes.

Sta me toe om die bandjes zo te bestempelen, want ik beluisterde mijn vriend's cd's en kon er heel weinig mee.
Zo verging het ook mijn perceptie van nog wat jonge bands, ik kocht zelf die ongelooflijk gehypte, en zéker op deze site dan, band The Arctic Monkeys, of is het gewoon Arctic Monkeys, zonder The ervoor, geen idee...
Ik kocht vrij goedkoop die twee eerste reguliere platen van ze, omdat ik dacht iets ongehoords formidabel te hebben gemist als ik die niet in huis zou hebben...
Bleek dat iemand van mijn leeftijd en met het referentiekader van wat ik als goed ervaar.... hier egenlijk niets mee kon. Vreselijke gedram vond en vind ik het, ik hoor daar niets interessants in dat ik vaak wil draaien of opleggen, dus die staan daar nu mooi stof te vergaren, zo splinternieuw als wat...

Toen heb ik gewoon beseft, dat ik dat maar niet meer moest doen, trachten "mee" te zijn.

Kun je toch niet, en ik heb als nostalgicus pur sang toch een enorme hang naar muziek van vroeger die ik vaak véél melodieuzer blijf vinden.
Ik zal véél vaker naar een Neil Young, een Van Morrison, een Dylan en naar bands als The Beatles, Crowded House, The KInks, Pink Floyd en degelijke blijven grijpen..... niet enkel omdat ik die muziek nu eenmaal in de aderen heb, ik kan die muziek wel dromen, zo goed zit die muziek me in mijn muzikale geheugen gegrift.... en opdenduur wil er niet of nauwelijks nog iets nieuws bij.

Vol is vol, denk ik. "Memory Almost Full", Maccagewijs.

Wàt ik veel doe, is met mede-users, die wat op mijn muzikale golflengte zitten in pm's dingen besrpeken, of via echte emails contact houden en toch vaak.... keuvelen over muziek van toen hoor.

Ik kàn niet verdragen dat ik lekkere muziek zou moeten missen uit mijn favoriete decennia (zijnde in volgorde van belangrijkheid voor mij; sixites, seventies en fifties) en vaak ontdek ik nog dingen van toen die ik op één of andere manier toch destijds gemist heb.

En dan zijn er nog heel veel bands van vrij recente signatuur, waarvan ik nog nooit één noot muziek gehoord heb en die ik enkel ken omdat ik hun namen al eens lees, hier of elders; Queens of the Stone Age, Tool, Motorpsycho, Rage Against The Machine.... noem ze maar op. Bands waarvan ik de naam lees, of het imago bekijk en al haast op voorhand vrees of weet dat het toch niet aan mij besteed zou zijn, en waarvan ik ook geen moeite onderneem om er iets van op te zoeken, een geluidsfragment of zo... en waarvan ik de muziek dus nooit of nimmer zàl kennen, want je kunt toch nooit alles leren kennen, onbegonnen werk, het aanbod van alles wat er bestaat is gewoon veel te groot, dat is toch niet te bevatten.... Je moet uit heel die brei gewoon de krenten uitpikken die je lekker vindt, toch?

Zo zijn de meeste van mijn aankopen puur "gaten vullen" in mijn favoriete muziekperiode, veel meer en vaker dan nog gewoon nieuwe dingen uitproberen.

En als ik dan nieuwe dingen vrij goed kan verteren, zoals nu Mumford en Sons of Fleet Foxes.... merk ik dat ik die dingen véél te zelden speel, gewoon omdat ik nog veel vaker precies naar de oude gloieën zal teruggrijpen, muziek die me gewoon véél meer zegt en blijft aanspreken.

het is niet anders voor me. Je perceptie is je perceptie, je smaak ligt grotendeels vast, en die verandert niet zomaar meer als je in de vijftig bent geworden.

Momenteel, tewijl ik dit hier zat te schrijven, speelt bijvoorbeeld de i-pod in de Bose Sounddock (een machtig ding, want zo hoef ik zo'n kloten-koptelefoon niet meer op om die i-pod te beluisteren) alles van Van Morrison door elkaar in shuffle toestand.
Van Morrison, omdat die muziek me rustig maakt en ik dan terwijl dat opstaat me ten volle kan concentreren op wat ik hier wou vertellen.

Ik hou dus mijn enthousiasme voor OUDERE MUZIEK voornamelijk levend, en kan het niet verdragen dat daar nog te veel gaten in zitten, gaten die ik graag opvul.

Zo ben ik vriend beaster1256 - iemand die hier vaak overkomt als nogal onbehouwen zwart/wit in meningen, maar die als je hem persoonlijk leert kennen (we ontmoetten elkaar al twee keer en hadden een formidabel muziektijd samen!) ontzettend als mens meevalt - erg dankbaar me bepaalde artiesten te leren kennen, maar dat is dan muziek waar ik blijkbaar volledig voeling mee heb, zoals John Martyn, van wie ik ondertussen ik denk al 8 of 9 albums heb en er vaak naar luister.
Echt puur ontdekt dus via iemand van hier op de site. Maar dan gaat het wel om muziek die me volledig aanspreekt. Ik zoek het eigenlijk toch wel vaker in singer-songwriter en rootsachtige muziek, muziek ook waar een mengeling van R&B, blues en soul en een vleugje jazz inzit, Van Morrison is daar misschien wel het mooiste voorbeeld van.

Kijk, Kronos, ik blijf als nostalgicus pur sang echt wel genieten van muziek, enkel... er komt van de nieuwe generatie niet echt veel meer door, hier en daar sijpelt er nog wel eens iets door een gààtje in mijn muzikale brein, of muzikale opslagkamer, zo je wil, maar véél nieuwe muziek weet me op de één of andere manier niet meer te bereiken. Ik luister véél liever naar Jimi Hendrix, Led Zeppelin.... ach, wie me kent weet het wel, moet ik ze nog allemaal eens opsommen, ik dacht van niet.

Ik hoop dat je vraag hiermee een beetje beantwoord is geworden, Kronos.

Dan heb nu een nieuwe vraag voor Oldfart.

"Hoe herinner je je eerste contact met die formidabele muziek van Jimi Hendrix, hoe ben je daar ingerold en beleef je dat nu nog als toen?" Graag daar wat uitleg over.
En ja, ik ga de vraag in een pm aan good old Oldfart ook stellen, misschien wil hij die hier wel voor iedereen beantwoorden. Let's hope. Ik deel zijn grote liefde voor Jimi's formidabele muziek.

Bedankt voor je uitgebreide antwoord, Father McKenzie. Leuk om te lezen.

Nee dat verwacht ik ook niet. Maar het is altijd wel zo handig, anders komt het antwoord helemaal niet. Niet iedereen kijkt immers naar dit topic.

Maar ik zal de vraag niet meer stellen en ervan uit gaan dat iedereen die een vraag stelt de beantwoorder ook PM't

Jaja dit is de Father McKenzie zoals ik m ken. Mooi en herkenbaar antwoord. Ook ik probeerde m af en toe iets aan te praten, zonder veel succes. Leuk te lezen dat Mumford & Sons wel een beetje is geland en eigenlijk begrijp ik dat ook wel.

Ja, ook ik vind dat saaie en ouderwetse muziek.

Ow, ik bedoelde dat positief. Ik vind het zelf ook een van de beste albums van 2009.

Net PM verkeer met Father Mckenzie gehad en al moest ik erg lachen om grafgantz´ reacties hierboven (voelde mezelf ook aangesproken als ouwe lul) toch maar even omdat ik het wat ongelukkig formuleerde;

Als ik zeg dat ik weinig succes had met mijn tips aan Father Mckenzie, is dat iets dat ik vooral mezelf aanreken. Ik weet gewoon een beetje hoe ´s mans muzieksmaak in elkaar zit en ken ook uit de eerste hand zijn zoektochten (vandaar ´herkenbaar´) naar nieuwe wegen.

Heel leuk zo'n uitgebreid antwoord
Fijn dat dit topic weer leeft.

Jammer dat juist de father, als groot criticus wat betreft taal, met zo'n enorme taalfout als 'hij is nog 2 jaar ouder dan mij ' komt aanzetten

Hieruit blijkt maar weer dat je voorzichtig moet zijn om anderen op dit soort dingen aan te spreken.

Dikke pluim. Voor het hele topic ook, hier kom je nog eens iets te weten. Pas ontdekt, en het heeft me al even zoet gehouden.

Ik zie nu dat het al bijna 5 jaar oud is en toch maar 17 pagina's lang

Met alle respect, wanneer je veel bands van deze tijd eigenlijk nog nooit gehoord hebt, waarom geef je dan een algemene bestempeling op de muziek van deze tijd? Ik vind niet dat je de huidige muziek, alleen mag vergelijken met de Arctic Monkeys, Franz Ferdinand e.d. Mischien zit ik er naast, en heb je echt wel veel bands van deze tijd beluisterd, maar ik vroeg het mij zo af

Volgens mij past daar de opmerking:
"want je kunt toch nooit alles leren kennen, onbegonnen werk, het aanbod van alles wat er bestaat is gewoon veel te groot, dat is toch niet te bevatten...."
van Father McKenzie daar wel bij.

Wat ik er zo uit op maakte, was dat hij van het gros van de muziek uit deze tijd vindt, dat het al een eerder en vaak ook beter is gedaan. En natuurlijk ken je dan niet alle muziek uit deze tijd (bijna niemand doet dat denk ik\), maar ik kan me hem heel goed voorstellen dat je dan ook niet naar de goede dingen uit een dergelijk tijdperk gaat zoeken en in je eigen tijdperk blijft.

Het kan zijn dat ik me vergis hoor, maar dan wordt ik vanzelf wel verbeterd denk ik zo

Ik geef Father McKenzie groot gelijk in zijn luistergedrag... Zolang hij niet gaat beweren dat er tegenwoordig niet nog een hele hoop goede muziek wordt gemaakt heb ik nergens moeite mee..

.. ongeveer hetzelfde als wat wouter8 zegt dus..

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Het grote taaltopic

Hoe zou het zijn met...?

*kick

De laatste week met veel interesse de vragen en antwoorden in dit topic gelezen, dus laat ik het bij deze weer ff onder de aandacht brengen Weet Oldfart wel dat wij ook naar zijn antwoord uitzien of denkt ie dat een PM naar Father McKenzie genoeg is (werd mij niet helemaal duidelijk uit zijn post namelijk)?

haha, nee Oldfart is ook weer niet zo old....

Deze jongen had het alleen even druk met een vruchteloze poging ene Ranboy van een eerste plaats bij de Rock ID Contest te weerhouden.
Nu dat duidelijk niet is geslaagd, ga ik mijn antwoord op Father McKenzie's vraag eens overdenken.

Wel leuk overigens dat er al meerdere users hier me daar met een pm ook al aan hadden herinnerd.

De vraag van Father McKenzie luidde:

"Hoe herinner je jouw eerste contact met die formidabele muziek van Jimi Hendrix, hoe ben je daar ingerold en beleef je dat nu nog als toen?" Graag daar wat uitleg over.
En ja, ik ga de vraag in een pm aan good old Oldfart ook stellen, misschien wil hij die hier wel voor iedereen beantwoorden. Let's hope. Ik deel zijn grote liefde voor Jimi's formidabele muziek.

Blijkbaar verwacht Father McKenzie een spectaculair antwoord gezien de hoop die hij uitspreekt. Weet niet of ik die hoop kan waarmaken.

Allereerst; ja ik heb een grote ‘liefde’ voor de muziek van James Marshall Hendrix, en die dateert al vanaf de eerste keer dat ik Hey Joe op de radio hoorde.
Voor de reden daarvoor moeten we toch even terug in de tijd.

We hebben het over de tweede helft van de jaren zestig.
Ik was 13 jaar oud, en al behoorlijk geïnteresseerd in popmuziek.
Die interesse was gewekt door een paar jaar oudere neef , vooral voor wat betreft de meer heftige muziek als Outsiders en Pretty Things ( heftig voor die tijd dan hè),
maar nog eerder door een nicht die echt meer dan tien jaar ouder is, die me liet kennismaken met Beatles, the Shadows etc.

Zij was het vooral die me op het pad van de popmuziek zette, een pad wat ik tot op heden nooit echt meer heb verlaten.
Muziek is sindsdien echt mijn passie, mijn hobby, meer nog: voor mij net zo belangrijk als water en brood.

Thuis, gekluisterd aan de draadomroep, en later aan mijn eerste transistorradiootje , probeerde ik iedere minuut van mijn vrije tijd op mijn tienerkamertje, zoals dat toen heette, zo veel mogelijk mee te krijgen van wat er in die wondere wereld van de popmuziek gebeurde.

Nadat ik mijn eerste koffergrammofoon had gekregen voor mijn verjaardag begon ik ook mijn eerste plaatjes te kopen.
Vanwege het budget meestal singletjes, en die kocht ik dan ook nog op de zaterdag markt in mijn geboorteplaats Apeldoorn, waar een kraam stond met tweedehands singles die uit de jukeboxen in de kroegen waren verwijderd omdat ze niet meer up to date waren of niet goed liepen.

De eerste single die ik ooit kocht was er één van the Kinks, de tweede was ‘Whatcha Gonna Do About It ‘ van the Small Faces. The Move ging er bij Young Fart ook goed in. De eerste langspeler was een verzamelaar van ook weer the Kinks.

Vooral luisterend naar dergelijke muziek hoorde ik , het moet ergens eind 1966 geweest zijn voor het eerst een nummer voorbij komen met een ander ‘gevoel’.
Ik kon dat gevoel niet goed omschrijven maar de klanken van ‘Hey Joe, want daar ging het om, die klank, die toon, die expressie, die gitaar; dat gevoel; ja dat was wat anders.
Aan de ene kant rauwer, aardser, maar toch ook heel warm.
Het was duidelijk: dit was andere shit dan die tot nu toe vanuit Engeland het kanaal over kwam.

In die tijd was ik geabonneerd op stripblad ‘Pep’ ( wat later de Eppo zou worden).
In de Pep was ook een pagina die o.a. gewijd was aan dingen uit de popcultuur.
In dat blad zag ik voor het eerst een foto van the Jimi Hendrix Experience, en de begeleidende tekst had het over opwinding in London, en ‘the wild man of Borneo” zoals Hendrix niet helemaal politiek correct in die tijd ook wel werd genoemd.

Oh, dat was dus die groep van dat nummer op de radio: daar moest ik achteraan.
And the rest is history so they say. Vanaf die dag zou James Marshall Hendrix, soms heel prominent, soms wat meer op de achtergrond, deel uit maken van mijn leven. Tot op de dag van vandaag.

Hey Joe kocht ik een maand later toen er genoeg zakgeld bij elkaar was gesprokkeld.
Maar het was vooral de B-kant: ‘Stone Free’ die me het meest bij de lurven pakte. Ik had mijn idool gevonden.
Veel meer nog dan de A-kant liet Stone Free horen wat er zou volgen; uptempo gitaarrock op een manier die geheel vernieuwend was voor die tijd.
Veel andere popmuziek uit die stak voor mij, vanaf dat moment, maar bleek af bij die eigen compositie van Jimi.
Ineens waren veel andere bands eigenlijk maar heel braaf , en mijn ouders vonden het herrie.
En dat is voor een aanstormende puber natuurlijk altijd goed nieuws.
De tweede single Purple Haze volgde snel en het was in de herfst van 1967 dat ik voldoende guldens bij elkaar had gespaard om Are You Experienced te kopen.

Vanaf dat moment volgde ik Hendrix op de voet, en toen Electric Ladyland uitkwam, ja toen was het lot helemaal bezegeld: de grootste vernieuwer van de popmuziek tot dan, had zijn meesterwerk afgeleverd.
Hendrix bleef daarna tot aan zijn dood en lang er na mijn enige echte idool ooit.
Lowell George zou een aantal jaren later aan de zijde van Jimi aanschuiven, en nog een decennium later zou Greg Sage met zijn Wipers die zelfde eer ten deel vallen, maar Jimi came first.

Op die vermaledijde 18e september 1970 stortte dan ook een deel van mijn jeugd in elkaar.
Drie dagen ben ik samen met twee klasgenootjes niet naar school geweest, zo kapot waren we van het overlijden van Jimi;
en mijn moeder begreep het zelfs...ik mocht thuis blijven luisteren naar alle berichtgeving en de uren muziek van Jimi die toen op voornamelijk de piratenzenders ( ook dat begrip had toen een heel andere invulling) achter elkaar werd uitgezonden.

Nu , bijna 40 jaar later, volg ik nog steeds wat er van Hendrix wordt uitgebracht.
Alleen koop ik lang niet alles meer, dat heb ik wel afgeleerd in de eerste helft van de jaren zeventig, toen het grote graaien ernstige vormen begon aan te nemen, en ook ik echte troep heb gekocht.

Ik draai Hendrix niet dagelijks meer, dat hoeft ook niet; maar op de juiste momenten draai ik selectief bepaalde nummers die dan perfect aansluiten bij het gevoel van dat moment.
Dat is het voordeel van muziek die je door en door kent.
Ik kan ook niet alles meer even goed ‘aanhoren’ als eerder.
Maar andere nummers zijn als vertrouwde vrienden die je niet dagelijks hoeft te zien, om te weten dat het toch goed is.

En er kwam natuurlijk steeds meer muziek bij, in de veertig jaar erna.
Jazz rock kwam en ging, punk bleef ook hangen, te veel om op te noemen.
Maar slechts weinigen hebben me zo weten te raken als Jimi. Zijn muziek heeft voor mij daardoor meer eeuwigheidswaarde dan de meeste andere muziek.

Maar dat zal voor wel meer mensen hier gelden.
Komt het doordat je het hebt leren kennen in een fase van je leven waarin je jezelf als persoon ontwikkelde tot degene die je nu bent?
Mijn passie voor Hendrix is nooit meer weggegaan, heeft hoogstens een andere plek gekregen, dat wel.

Die passie was dan ook een deel van de motivatie hier op site bij het Hendrix Discussie Topic mijn persoonlijke visie te plaatsen over wat wel of niet aan te schaffen.
Maar het was vooral mijn liefde voor de muziek van Jimi zelf die mij daartoe deed besluiten. En dan er niet tegen kunnen dat users hier de verkeerde dingen aanschaffen en daar Hendrix op afrekenen. Daar kon ik niet tegen; dus zo diep zit die liefde nog steeds.

Op mijn begrafenis zal Jimi klinken, maar voor het zover is hoop ik nog vele, vele jaren te genieten van een muzikant die een metgezel is geworden, een metgezel van mijn leven, door zijn muziek en zijn teksten:

Will the wind ever remember
The names it has blown in the past,
And with this crutch, its old age and its wisdom
It whispers, "No, this will be the last."

And The Wind ...Cries... Mary.

Wellicht dat het begrip 'Draadomroep' voor de jonkies hier enige uitleg behoeft:
een kastje aan de muur, met daaraan gekoppeld een schakelaar om verschillende zenders te kunnen kiezen.
De PTT- Draadomroep was bij vele gezinnen vaak de enige bron van muziek en nieuws.







Bijna niet voor te stellen in deze tijd, hoewel.....het was eigenlijk ook kabel

Erg leuk antwoord! En ik had inderdaad nog nooit gehoord van draadomroep (als een van de jonkies , dus bedankt voor de uitleg. Erg leuk die plaatjes erbij!

Oldfart, weet je nog een vraag? Want anders zou ik wel willen.

Ja hoor Oldfart heeft zeker wel een vraag.
En die ligt eigenlijk in het verlengde van de vraag die gesteld werd aan Father McKenzie, maar dan de andere kant op.

Ik zou die vraag namelijk willen stellen aan Ploppesteksel.

Ging het er bij Father McKenzie om waarom hij zo sporadisch nieuwe muziek tot zich neemt,
aan Ploppesteksel zou ik willen vragen wat hij in vredesnaam mooi vindt aan de muziek die hij soms in de Rock ID Contests plaatst.
Ik weet niet eens die muziek te omschrijven, in mijn oren klinkt het als 1 bult herrie. Je weet vast wel wat ik bedoel Jens .

Muziek heeft voor mij te maken met gevoel, emotie, heb jij dat met die muziek ook?
Wat is dan het gevoel wat jij er bij krijgt?
Kun je omschrijven wat je er mooi aan vindt?

Dit alles in een welgemeende poging 'de jeugd van tegenwoordig' te begrijpen.

PM naar Plop is de deur uit.

Prachtig verhaal, Oldfart!

Oldfart, dat was een mooi verhaal, echt! En al ben ik niet veel jonger dan jou... van die draadomroep heb ik hier in België ook nog nooit gehoord.... leuke foto's maar ik krijg daar dus geen "aha-erlebnis" bij.
Mooi verhaal bij je liefde voor Hendrix, dàt is zeer herkenbaar, Jan!

Mooi verhaal, Jan!
Echt een tripje down memory lane.