Jeetje die draadomroepkastjes! Het lijkt wel Orwell!

Altijd leuk om verhalen te horen van mensen die de muziek uit die tijd zo direct hebben ervaren. 'Oude scheten stinken niet,' zullen we maar even een spreekwoord verzinnen.

Op naar Plop!

Ik kende dit topic niet, maar dankzij de private message van Oldfart nu dus wel. De vraag van Oldfart vind ik best wel moeilijk, vooral omdat ik geen crack ben in het verwoorden van mijn gevoelens bij muziek (vandaar ook maar 1 'mening' op MuMe, die dik 2 jaar geleden is geschreven en die op niets trekt, vind ik nu).

Ten eerste wil ik duidelijk maken aan Oldfart dat ik echt niet alle muziek die ik in mijn (Rock ID) contests zet geweldig of briljant vind.



Ik vind het ook een beetje een rare stelling, als ik eerlijk mag zijn. 'Die muziek' vind ik nogal een groot hok daar ik toch best wel uit verschillende genres enkele nummers probeer te nemen. Verder vind ik 'herrie' ook lichtjes overdreven al kan ik wel aannemen dat je (uit mijn vorige contest) Sound Guardians van Lightni... of Ostia van Zu herrie noemt. In vergelijking met pakweg Masonna stelt dit natuurlijk nog niet veel voor.. Dat vind ik nl. lawaai

Maar dus ik ga ervan uit dat je buiten Lightning Bolt ook nog Mr. Oizo, Crystal Castles, Battles, Animal Collective, Zombie Nation, Meshuggah, The Subs, The Cool Kids, ... (om zo even een paar namen te noemen die ik ooit eens heb gebruikt in een contest) aanziet als herrie.

Bij Mr. Oizo / The Subs heb ik bv. niet het gevoel van 'Wauw, dit is echt briljante & tijdloze muziek'. Deze soort muziek zet ik gewoon af en toe op om omdat ik het wel leuk vind klinken, dus puur uit amusement. Hier voel ik niet echt iets bij, alhoewel ik op lokale fuiven graag deze muziek zou willen horen (en dat is dus bijna nooit; bijna altijd Black Eyed Peas, Pitbull, ... en daar heb ik zoiets bij van: Hoe kan het nu dat heel de tent hierop staat te dansen? Een soort van weltschmerz zou je het kunnen noemen ) Muziek heeft voor mij dus niet altijd te maken met emotie, soms is het dus ook gewoon voor amusement. En niet voor mij alleen als ik dit zie: LA Riots @ Igloofest, Montréal Geen muziek waar ik stil van word of waar ik iets bij voel, maar wel muziek waar ik lekker gek op kan doen (ik ben ten slotte nog maar 17) en die moet er ook zijn !

Hiphop behoort (voor mij) ook grotendeels tot die 'categorie'. Om maar een voorbeeld te geven: ik ben nogal grote fan van Le Le en de Jeugd van Tegenwoordig. En ik kan echt goed begrijpen dat mensen dit niet goed vinden, maar om de een of andere reden kan ik hartelijk lachen om woordspelingen als Je m'appelle Jean-Pierre Le Douche. Je suis number one... J'aime le miroir et le miroir m'aime la même of Ik heb gebaden in het zweet, snap je, ik hoef dus niet te douchen. Heeft dat iets te maken met leeftijdsverschillen? Ik zou het niet durven zeggen..

Rock (heel breed) en elektronische muziek (niet Mr. Oizo, maar eerder Portishead/Tricky/Animal Collective...) kunnen me dan wel weer raken. Wat ik er exact bij voel kan ik niet echt zeggen, dat is gewoon heel moeilijk te verwoorden. Ergens weet ik zelfs niet echt goed wat ik nu voel of niet voel, maar bv. Radio Cure van Wilco raakt mij echt, net als There There van Radiohead, Olympic Airways van Foals, Susan's House van Eels, Holland van Sufjan Stevens, Fisher of Men van M. Ward, Range Life van Pavement ... En die zou ik nu toch niet als herrie klasseren, terwijl er toch gelijkaardige nummers al in mijn contests zijn gepasseerd.
Doch zijn er ook nummers die jij denk ik als herrie zou klasseren terwijl ik ze briljant vind, bv. : Colourful van Skream. Dat nummer is echt geweldig, vind ik althans. Vanaf de eerste seconde word ik verlamd door dat 'riedeltje' waarna het lied lichtjes escaleert, en dan op 0:56 met een geweldige bassline verder gaat en je echt helemaal meesleept naar een soort van andere wereld. En neen, ik zit niet aan de drugs Nog een voorbeeldje: Knights van Crystal Castles ... Ik kan gewoon echt niet uitleggen wat ik hier nu juist zo briljant aan vind, maar ik droom er gewoon bij weg. Zeker dan op het einde (2:34, waar het 'hoofddeuntje' verdergaat zonder de intrigerende zang van Alice Glass. Ook even zeggen dat dit een geweldige clip is!).
Deze genres van muziek kunnen ook wel een "amusementsfunctie" hebben; ik denk maar aan My Name Is Mud van Primus of Hey! van Kap Bambino.

Ik hoop dat ik zo wat duidelijkheid heb kunnen scheppen, al betwijfel ik het aangezien ik niet echt goed ben hierin

Ten slotte nog even zeggen dat je mij best niet als maatstaf neemt voor 'de jeugd van tegenwoordig' want zowat al mijn klasgenoten vinden mijn muzieksmaak nogal slecht, maar ik denk dat als zij een contest zouden samenstellen je je misschien nog meer afvraagt hoe het kan dat men naar zo'n herrie luistert. Concreet: een jongen van bij mij in de klas ging op een fuifje in Kasterlee 'crazy' op Deftoys. Mijn vrienden en ik zijn vanwege die muziek op queeste gegaan naar bitterballen, helaas zonder succes. Het werden wel soepjes, crème & Fristi.

In de veronderstelling dat ik de volgende vraag moet stellen, ga ik nog even nadenken. Ik plaats later op de dag dan nog wel een vraag (als mijn kortetermijngeheugen me niet in de steek laat).
Edit: ik lees net dat Arrie wel een vraag wilt stellen dus Arrie, ga je gang !

Helemaal niks mis mee Plop. Een aantal users die van zichzelf durft te beweren wél te kunnen schrijven kan er een voorbeeld aan nemen. Wie dat zijn hou ik uiteraard voor mezelf.

Aangezien ik nooit meedoe met de Rock ID contest had ik geen idee wat voor soort muziek Ploppesteksel daar zoal plaatst. Afgaande op Oldfarts categorisering "herrie" ging ik er vanuit dat het wellicht om atonale Japanse noise of iets van brute death metal zou gaan, maar na Plop z'n verhaal gelezen te hebben ben ik het spoor een beetje bijster. Ik zie zat namen langskomen maar vrijwel niets wat ik persoonlijk associeer met "herrie". En zo'n geschifte muzieksmaak heb ik toch ook niet, ik weet van mezelf dat ik niet bepaald een liefhebber ben van "herriemuziek".

Jens, ik heb al eens eerder gelezen dat wat je schrijft door jezelf een beetje onderuit wordt gehaald.
Niet doen; het is een helder antwoord, geen enkele reden om zo onzeker over te zijn.
Sterker nog; ik begrijp nu dat ik 1 ding mis: het puur luisteren naar muziek louter en alleen als amusement.

Al kun je natuurlijk over de invulling van dat woord ook weer uren discussieren

bedankt voor je uiteenzetting,



(en overigens bij Les Claypool heb je mij weer, maar ja, die houdt dan ook een gitaar vast, en heeft humor)

Mijn vraag aan Chrisseh:

Ik zie dat je op Musicmeter volledig op het genre hip-hop gefixeerd bent, en je vrijwel alleen maar op het hip-hopgedeelte van de site te vinden bent. Toch staan er twee albums in je top 10 die geen hip-hop zijn: The Killers - Hot Fuss en Eels - Beautiful Freak. Je hebt echter bij allebei de albums geen enkel bericht staan, dat vind ik erg jammer. Hoe zit dat met deze twee albums? Luister je wel meer naar niet-hiphop-albums of zijn die twee albums grote uitzonderingen? En hoe kom je dan bij die twee albums? (Bij het Eels-album heb ik wel een vermoeden) Of speelt jeugdsentiment een rol?

Ik heb het me al heel vaak afgevraagd.

Volgens mij ging het om de electronica/dance, dat werd bij een recente contest van mij ook nog "nonmuziek" genoemd.

Mooie verhalen trouwens weer, thanks Oldfart en Plop.

Oh ja, dat wordt natuurlijk niet met echte instrumenten gemaakt, dan krijg je dat...

Leuke vragen, ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk te beantwoorden.

Ik ben inderdaad voornamelijk op deze site vooral hip-hop gericht, omdat dit eenmaal het genre is waar ik het meest naar luister. Dit is en blijft tot nu toe gewoon mijn favoriete soort muziek.
Maar zo nu en dan zoek ik natuurlijk ook wel wat anders. Dat is ook het mooie van deze site; dat je zo makkelijk via-via andere soorten muziek kan opzoeken.

En wat dat betreft geeft MuMe een lichtelijk verkeerd beeld wat betreft mijn muzieksmaak. Ik probeer zo nu en dan wel andere genres (meestal pop/rock zoals bijv. Eels, maar soms ook soul zoals Bill Withers), maar bij lange na niet alles kan mijn aandacht vasthouden. Ik heb een redelijke specifieke smaak al zeg ik het zelf.
Van veel albums weet ik dan ook niet of ik zou stemmen aangezien ik dit soort albums anders ervaar in vergelijking met de harde kern die deze genre's beluisteren.

Hoe ik bij deze albums ben gekomen... Kende The Killers waarschijnlijk nog van hun hitje Mr. Brightside. Een aantal jaar later herinnerde ik me dat liedje, en ging ik op MuMe kijken hoe het met dat album zat. Toen ik zag dat het hooggewaardeerd werd, en het later voor haast geen geld in de schappen lag liggen, heb ik het album maar op de gok gekocht. Daarna nog erg vaak geluisterd, en het blijft een fantastische CD.

Eels heb ik waarschijnlijk via een top-10 van een van de vele MuMe-hip-hop-ers die ook naar veel andere muziek luisteren. Ik dacht via Boordappel, maar dat weet ik niet zeker. Maar al na Novocaine for the Soul via YouTube te hebben geluisterd, wist ik dat dit wel mijn muziek was. Even later het album bemachtigd en het was gewoon raak. Heerlijke producties, en E heeft gewoon een zeer mooie stem.

Zoals eerder gezegd, ik luister zo nu en dan wel ook andere niet-hiphop gerelateerde muziek, of muziek met lichte hip-hopinvloeden. The Beatles, The Verve, The XX (onlangs ondekt, heerlijke muziek), Portishead, Massive Attack, The White Stripes, Jem, Morcheeba, Bill Withers, Otis Redding, etc. Opvallend is misschien dat ik wat andere genre's betreft voor de 'grotere' namen ga terwijl dat bij hip-hop totaal andersom is.

Maar voor veel van deze artiesten geld ook dat bijv. vooral bepaalde tracks leuk vind, of dat ik er echt in de mood voor moet zijn om het album op te zetten. Daar is niets mis mee, maar echt een album moet om in mijn ogen echt 'goed' te zijn ook heel vaak op replay kunnen.

Verder moet ik er wel bij zeggen dat mijn top-10 meer een indicatie (heb even geen beter woord) voor wat ik geweldige albums vind. Uiterst definitief is 'ie voor mij iniedergeval niet.

Hoop dat je dat een voldoende antwoord vind . Als iemand nog een vraag heeft voor een volgend persoon, mag ie gerust geplaatst worden, anders zal ik kijken of ik wat kan bedenken.

Zeer bedankt voor het antwoord!

Ik vraag me alleen nog af waarom je dan nooit een bericht plaatst bij die albums.

Maargoed, leuk om te lezen!

Om dit topic niet te erg te laten doodbloeden, zal ik eens wat plaatsen. Ik heb een vraag voor Sir Spamalot, omdat hij zover ik kan nagaan een van de wat oudere metalfans is op deze site (lees: al enige tijd geen puber meer).

Zelf ben ik vroeger vrij vaak naar metalconcerten geweest, en veel vrienden van me luisteren voornamelijk naar die muziek.
Een van de dingen die me een beetje is gaan tegenstaan in de loop der jaren is dat hele negatieve, bloederige sfeertje dat metalbands vaak proberen op te roepen: albumcovers met skeletten en slagvelden, nummers over satan en de dood, etc.
Ook in jouw luisterlijst zie ik vaak van dat soort platen langskomen, op dit moment staat er bijvoorbeeld een plaat in je rotatielijst die 'I Hate Therefore I Am' heet.
Ik verbaas me eerlijk gezegd een beetje over het feit dat mensen dit soort dingen aantrekkelijk vinden, vooral omdat ik hardrockers overwegend sympathieke en gevoelige gasten vind: een interessant contrast.

Daarom lijkt het me interessant om een volwassen luisteraar hier eens over te horen uitweiden. Voegen al die donkere beelden en teksten voor jou iets toe aan de muziek, bijvoorbeeld dat je er energie in kwijt kunt? Is er voor jou een grens van wat acceptabel is, zijn er platen waarbij je bent afgehaakt omdat het gewoon te duister was? Of neem je alles met een korreltje zout? Is het een voordeel als een plaat een goed 'horrorthema' heeft, hoort het wat jou betreft bij de tradities rondom metalmuziek?

Ik hoop dat je zin en tijd hebt om hier eens iets over te schrijven.

PM verstuurd

Mijn antwoord aan Sandokan-veld en andere eventueel geïnteresseerde collega's,

Een beetje achtergrondinfo kan nooit geen kwaad.

Op 26 november 2006 ben ik op deze site terechtgekomen op zoek naar een deftige discografie van een geweldige gitarist, de heer Michael Schenker, en ik ben blijven plakken, doch in het begin was ik geen zo'n frequente bezoeker want mijn interesse in muziek stond op een laag pitje. Dat is veranderd door omstandigheden.

De laatste tweeënhalf jaren zijn bijzonder hectisch geweest op privé-vlak met diverse te verwerken tegenslagen. Als het tegenslaat, denk je maar aan drie dingen: zottigheden, zattigheden en baldadigheden. Zotte toeren uithalen helpt niet, zuipen als een Zwitser helpt nog minder en baldadig gedrag alleszins niet, woede en verdriet dienen te worden gekanaliseerd. Ik heb mijn toevlucht genomen tot onder andere muziek en mijn eerste liefde, hardrock en heavy metal, frequenter bezocht. Na verloop van tijd kwam ik in contact met nieuwere stromingen in metal maar ook met andere muziek, waarvoor nogmaals mijn dank aan diverse collega's op deze site. Het is niet al metal wat ten huize Spamalot schalt!

Ik ben geboren in 1969 en luister vanaf mijn 13-14 jaar naar hardrock en heavy metal. Mijn eerste plaat (op vinyl natuurlijk) was Wheels of Steel van Saxon. Mijn eerste kennismaking met die muziek was een muziekcassette met AC/DC - For Those About to Rock en Iron Maiden - The Number of the Beast. Toen al was hardrock en metal vergeven van donkere teksten, foute imago's en belachelijke albumcovers. Dat is altijd al zo geweest en zal altijd zo wel zijn. Geschiedenis is een cyclische beweging: alles komt altijd terug.

Ik zal één voor één je concrete vragen doorlopen.

Voegen al die donkere beelden en teksten voor mij iets toe aan de muziek, bijvoorbeeld dat ik er energie in kwijt kan?
Ik hou van metal, vroeger al, nu nog meer en waarschijnlijk tot de dag dat ik mijn "sjieke uitspuug" (West-Vlaams voor de pijp aan Maarten geven). Waar ik altijd al de nodige kanttekens bij plaatste, waren de zaken die strikt genomen weinig met muziek in het algemeen te maken hebben, in het bijzonder "imago". Van al die albumhoezen met skeletten, bloed en duivelskoppen zelf heb ik me nooit veel aangetrokken. Een albumhoes is een lokmiddel, zie mij hier liggen, neem mij vast. Jammer, want het brengt "hokjesmentaliteit" met zich mee. Ik wilde altijd weten wat er achter die hoes zat, de muziek en de sfeer die het bij mij oproept natuurlijk. Vooroordeel nummer één is te schrappen: lelijke en/of domme hoezen veronderstellen lelijke en/of domme muziek. Pertinent onwaar. Prachtvoorbeeld is de groep Death. Cru gesteld hebben ze een foute naam, een fout imago en foute albumhoezen, maar de muziek is prachtig en frontman Chuck (RIP) schreef later veel persoonlijkere teksten tot aan zijn overlijden. De muziek blijft fenomenaal.
Teksten zijn een andere zaak, ik kan veel belang hechten aan de teksten van een groep. Vele teksten zijn artificieel donker, opnieuw dat imago oproepen, maar andere teksten zijn ongemeen knap gemaakt als uiting van gevoelens. Muziek is een uiting van gevoelens en teksten dragen daar toe bij. In mijne tijd werd er niet zo veel belang gehecht aan teksten, het was meestal "wine, women and song", "ik aanbid de Duivel" en "ik haat de wereld en de wereld haat mij". Tamelijk simplistische teksten veelal. Toch zijn er groepen die knappe teksten schrijven, mijn voorbeeld hiertoe is altijd al Neil Peart van Rush geweest. In de donkerste dagen van zijn leven verloor hij achtereenvolgens vrouw en dochter en in enkele jaren tijd heeft hij vele van zijn toenmalige negatieve gevoelens van zich kunnen afschrijven om niet gek te worden, negatief ombuigen in positief. Vooroordeel nummer twee is eveneens te schrappen: het zijn niet altijd donkere teksten om uit te dagen, om een schok teweeg te brengen, ze kunnen ook een uiting van bijzondere gevoelens zijn.

Is er voor mij een grens van wat acceptabel is, zijn er platen waarbij ik ben afgehaakt omdat het gewoon te duister was?
In principe hou ik mij opnieuw niet bezig met imago en zoek ik de muziek achter de façade. Stinken de teksten en het imago van een uur ver maar is de muziek in mijn belevingswereld goed, dan lig ik er niet van wakker. Ik merk wel op dat een metalhead niet noodzakelijk de godganse dagen naar donkere muziek zit te luisteren, we houden ook wel van vertier op tijd en stond. De muziek komt echter altijd op de eerste plaats, ik koop geen albums omdat de teksten goed zijn en de muziek niet, eerder omgekeerd, je hoort eerst de muziek en dan pas bekijk je de teksten van naderbij.
Ik stel wel grenzen. Tijdens het toevoegen van albums op deze site gebruik ik als referentiekader onder andere www.metal-archives.com. Wat ik nooit zal toevoegen, zijn albums met onaanvaardbare teksten (het verheerlijken van fascisme, nazisme, racisme, van uren ver herkenbare vunzigheid en onverdraagzaamheid ten opzichte van de medemens).

Of neem ik alles met een korreltje zout?
Natuurlijk, net zomin een metalhead voortdurend tijd en zin heeft om de duivel te aanbidden, zal een rapliefhebber, een newwaver, een countryfan ... vul zelf maar in. Het is imago, niet meer, niet minder. Er zijn excessen geweest, onder andere in de Noorse black metal scène een aantal jaren geleden, maar een gek blijft een gek, of hij nu een leren vest aanheeft of een Armani pak. Ik heb nog concerten meegemaakt waar je werd buitengekeken als je niet omverviel van het gewicht aan leren jas, kogelriemen, bottinnen en andere attributen. Ik heb ook Metallica meegemaakt tijdens de And Justice For All tour in Vorst Nationaal, Brussel. Naast ons zat een koppeltje in Millet-jas (het was toen de tijd van die ondingen, Millet was voor snobs) en ze werden met rust gelaten want ze kwamen voor de muziek. Ik heb op een AC/DC concert een volwassen man in driedelig pak volledig uit zijn dak zien gaan, hij kwam ongetwijfeld van zijn werk. Twintig jaar geleden gingen ze die mens met bier besprenkelen, nu vond iedereen het tof dat die brave mens zich zo amuseerde.

Is het een voordeel als een plaat een goed 'horrorthema' heeft, hoort het wat mij betreft bij de tradities rondom metalmuziek?
Voor mij zijn er geen tradities in metalmuziek, behalve dat er standaarden zijn, je hebt nu eenmaal een zekere intensiteit en instrumentarium nodig. Daarbuiten zeg ik, laat maar komen. Net zoals in andere muziekstromingen is er een enorme diversiteit qua teksten en thema's. Sinds februari vorig jaar doe ik mee met een aantal collega's op de site in de Topic Het Metal Album van de Week, een topic waar ik me geweldig in amuseer. Daar zijn mijn ogen nog meer opengegaan, nog meer diversiteit in mijn geliefde Metal universum. Voor mij blijft muziek een ontdekkingsreis. Ik gebruik een citaat van Neil Peart: the point of a journey is not to arrive.

Tuurlijk zijn hardrockers en/of metalheads sympathieke wezens, uiteindelijk doen wij op een concert hetzelfde wat een ander op café of sportmanifestatie doet: ontspannen met een fris biertje erbij (tips vrij verkrijgbaar) en napraten met vrienden. Ik heb nog nooit met metalheads staan discussiëren of de Duivel al dan niet hoorns of bokkepoten heeft. Nu is het eerder: praten over vrouw en kinderen of waar de volgende reis naar toe gaat, de gewone dingen des levens.

Ik ben naar de MuMe lustrum meeting geweest, ik was de enige metalhead op de meeting. Werkelijk niemand had vermoed dat ik een metalhead was tot de fiches werden uitgedeeld waarop je persoonlijke top tien stond. Ik heb een binnenpretje gehad toen iemand mijn top tien bekeek en dan mij en bij zichzelf dacht: "dat is geen metalhead, dat is een doodgewoon mens". Of hoe perceptie altijd wordt achterhaald door de realiteit ... Hetzelfde heb ik ook meegemaakt ten opzichte van andere bezoekers op de lustrum meeting. Ik deel mensen in twee categorieën in: sympathieke mensen en anderen. De rest speelt weinig of geen rol.

Voilà, weeral een moordlap tekst, ongetwijfeld met zaken en antwoorden die er twee keren instaan, maar ik schrijf mijn antwoorden altijd spontaan op, enkel gevolgd door controle op taal- of spellingsfouten. Ik hoop hiermee een aantal antwoorden te hebben gegeven zonder al te veel geleuter, het is mijn eerlijk antwoord.

Met vriendelijke groeten,
Luc / Sir Spamalot

Wat een mooi en uitgebreid antwoord, Sir, mijn dank

Als je wil mag je ook een nieuwe vraag bedenken, anders zijn er misschien andere gegadigden?

Goeie vragen Sandokan-veld en een mooie reactie Sir!

Grappig trouwens dat je dit voorbeeld noemt. Ik zag een keer in het topic 'favoriete artiesten' dat user Stijn_slayer, iemand met wie ik toch behoorlijk vaak op één lijn zit qua gitaarmuziek, Death zijn favoriete band noemde, nog boven Neil Young of de Beatles. Toen ik vervolgens doorklikte naar de hoezen dacht ik, huh? Wat min of meer de aanleiding was om deze vraag te stellen aan een metalhead op de site.

Misschien toch eens gaan luisteren naar die herrie

Nogmaals dank.

Bijna 1.400 woorden, Herman zal me vermoorden . Ik heb er dorst van gekregen, ober, breng me er een stuk of negen.

Als iemand een vraag heeft, sta ik met plezier mijn plaats af. Ik wil eens goed nadenken om een mooie vraag te stellen, want dit vind ik een heel interessante topic.

Wat een fantastisch antwoord weer, op een mooie vraag! Dit topic is écht goed

Klopt. Als je besluit een gokje te wagen denk ik niet dat Scream Bloody Gore en Leprosy (de titels zeggen genoeg) wat voor je zijn. Chuck was toen nog een tiener, daarna heeft hij de gore teksten afgeschud. Hij schreef vanaf ongeveer 1993 steeds filosofischer en diepgaander. De muziek werd ook steeds technischer.

Mooi verhaal van Sir Spamalot trouwens.

Enorm goed dat dit topic weer leeft. Genieten bij de uitgebreide antwoorden. Ook deze weer. Sterke vraag van Sandokan-veld ook, en ikzelf zal nog eens goed gaan luisteren naar Death (weet nog dat ik het bij een eerste kennismaking eigenlijk meteen goed vond).

Herman geniet met volle teugen van dit topic. Erg mooi om te lezen, Sir!

Prachtig verhaal, Sir Spam!

Weer heel mooi om te lezen! Het geeft de mens achter de letters en avatar hier op de site meer een eigen gezicht.

Vragen willen we zien

Stel hem dan! Hup, voor de draad ermee!

Vooruit dan.

@ Paap_Floyd: als ik jouw naam zie staan denk ik meestal al snel aan klassieke muziek.
Hoe ben je daar terecht gekomen? En speel(de) je zelf een instrument?
Wat is voor jou het allermooiste op dat gebied dat je tot nu toe ontdekt hebt?

Grappig, als ik aan Paap_Floyd denk, denk ik aan Pink Floyd, mijn eerste echte grote muzikale liefde. Tegenwoordig luister ik echter nog maar zelden naar deze band, maar naar klassieke muziek (onder andere) inderdaad des te vaker. Mijn smaak heeft nogal een ontwikkeling doorgemaakt.

Het begon allemaal ergens in 1995. Ik was 10 jaar en ik zette wat vaker dan voorheen de radio aan, probeerde een beetje mee te kletsen met klasgenoten over wat Radio 538, waar we allemaal naar luisterden, te bieden had. In het voorjaar van 1996 ontdek ik de Top 40, met de bijbehorende blaadjes die af te halen waren bij de platenzaak en bij de Rabobank. Lijstjes vond ik toen al erg interessant. Op een of andere manier bleek ik zo'n nerd die gefascineerd raakte door getalletjes. Extremen vinden vond ik misschien nog wel het leukste. Grote stijgers of hoge binnenkomers deden me eigenlijk wel wat, ongeacht of de muziek me aanstond. Toch was muziek wel bepalend voor mij in die tijd. Gabber was hét, en ik wilde daarbij horen. Ik was verre van populair; ernstig impopulair eigenlijk, en ik had een minderwaardigheidscomplex waar ik niks mee wist te beginnen. Het is nog steeds 1996 en mijn eigen hitlijstjes, waar ik inmiddels mee was begonnen, stonden vol met Party Animals, Dj Paul Elstak, Charly Lownoise, Mental Theo en Dune. Ondertussen bleven andere top 40-acts me ook nog boeien, en zo kon het dat ik in de zomer samen met mijn broertje André van Duin z'n Buurtsuper, die dat voorjaar een hit was, playbackte! Ik heb heel wat af proberen te hakken in mijn Leopold-trainingspak (ik mocht van mijn ouders natuurlijk geen Cavello of Australian dragen, omdat het onzin was en vooral veel te duur.) Eind 1996 komen Bob Fosko, Bart Fleming en lama Ruben van der Meer met een project Hakkûhbar, een grote parodie op de hele gabberscene, hoewel wij dit niet zo beleefden. Bob Fosko blijkt in zijn vrije tijd de broer van mijn meester, en zo kwam het dat de act in 1997 zelfs nog een optreden met interview heeft gegeven in de aula van onze school. Het moest niet veel gekker worden. Mijn eerste albumaankoop in mijn leven is iets later een feit: Hakkûhbar - Vet heftig! Het werd nog gekker: ik hield een spreekbeurt over gabbers (zulke grote onzin heb ik nooit meer teruggelezen later, mijn hemel) en liet daarvoor zelfs mijn haar milimeteren . Tot zover een stuk dat moeiteloos in het uit-de-kast-topic had gepast. In de loop van 1997/8 verdween gabber uit de hitlijsten, en ik verdween uit de basisschool. Top 40-muziek bleef mij boeien, en dan met name de dance-/trance-achtige muziekjes. Maar zo nu en dan zond 538 nog wat oudere muziek uit. Met Kerst had je de Eeuwige 100, een zeer bedenkelijke allertijdenlijst, en in 1999 was er zelfs, tegelijk met Radio 2, de Millenium 2000. Deze lijst sloot weliswaar af met Bohemian Rhapsody (hoewel ik tot dan toe alleen de versie van The Braids (1996) kende), maar mag toch merkwaardig genoemd worden. De top 10:
Tijdens deze lijst heb ik toch veel nieuws leren kennen, en in het jaar dat volgde kwam ik met een eigen Top Veel. Deze is helaas niet bewaard gebleven. Ik meen dat de top 10 onder andere gevuld was met Vengaboys (Up and Down), Scoop (Drop it), Genesis (I can't dance). Muziek downloaden was bij mij thuis nog een lastige zaak (zeer traag, en geen eigen computer ) dus maakte ik gebruik van klasgenoten die voor de prijs van een cd-r wat liedjes op een cd'tje zette. Veel van deze verzamelaartjes heb ik nog. Klassiek is dan nog stom, hoewel ik er volgens mij nog nooit iets van had gehoord.

In 2001 stop ik na 5 jaar met het bijhouden van een eigen top 40. Ik ga dat jaar voor het eerst stappen, en via vrienden kom ik in aanraking met hardstyle, wat voor een jaar of 2 een soort persoonlijke favoriete muziek is. Hoewel, ik ontdek dat jaar (2001/2) via de Top 2000 van Radio 2 nog veel meer gouwe ouwen, en mijn favoriete band heet dan ineens Dire Straits. Deze twee zaken lopen dan parallel, hoewel het niet een geschikte combinatie lijkt. In 2003 verdiep ik mewat meer in oudere muziek en tijdens de top 2000 van dat jaar word ik ineens verliefd op Pink Floyds Shine on you crazy diamond. Ik ontdek alles van de band, waaruit mijn liefde voor symfo-rock ontstaat. Tevens ben ik 'fan' van de Top 2000, en in 2004 ben ik zelfs de allereerste stemmer en in 2005 ben in zgn. lijsttrekker voor "Shine on.." Zelfs het Limburgs Dagblad heeft daarvoor nog een interview met me afgenomen, en de interviewer zou ik later op MuMe treffen. Inmiddels was ik in Utrecht een studie Muziekwetenschap begonnen. Ik had nog nooit klassieke muziek gehoord, laat staan dat ik er bladmuziek van heb gezien. Ik volgde een spoedcursus noten lezen bij een ouderejaars en begon vol goede moed. Inmiddels ben ik nog steeds bezig, en ik wil het ook graag afronden, maar het wil niet altijd even vlotten. Hoe dan ook, in het eerste jaar ontdekte ik veel nieuwe muziek, waaronder vrachtladingen klassiek. Ik was er alleen vaak niet weg van. In die periode was ik nog vastberaden iets in de richting van popmuziek te gaan doen. Inmiddels was ik ook al een tijdje slapend lid op MuMe, wat in de loop van 2006 zou veranderen. Ik werd wat actiever, maar zat nog steeds erg diep in een progrockperiode aangevuld met Radio 2/Arrow rock- zooi. Ik heb zelfs nog vooraan gestaan bij een optreden van Katie Melua, met in het voorprogramma onze eigen Boris (ben ik de enige op aarde die zowel de Nederlandse als de Japanse Boris live heeft gezien? ). Dit optreden was één dag na een zeer belangrijk moment in mijn muzikale reis. Ik maakte begin december 2006 namelijk mijn debuut in de Musicmeter-kamer op Soulseek. Er ging een wereld voor me open. Ik kreeg veel tips en Paalhaas verwees met direct door naar www.scaruffi.com. Beetje bij beetje werden allerlei ´rare´ rockplaten naarbinnen gelepeld en ik vond ze stuk voor stuk geweldig (sommige na enig aandringen). Klassiek was nog steeds niet echt aan de orde. Daarentegen ontdekte ik wel krautrock, wat in 2007 de voor mij belangrijkste stroming zou zijn. Ook ontdekte ik op de MuMe-meeting in maart van dat jaar in Den Bosch, dat mijn interviewer van bijna 1,5 jaar eerder ook lid van MuMe was, onder de naam Cygnus.

Mijn smaak werd steeds ondergrondser, maar pas in 2008 zou ik een ontdekkingstocht naar klassieke muziek gaan ondernemen, hoewel ik in 2006 al eens een vierdubbelaar met 100 belangrijke klassieke stukken aanschafte en al behoorlijk fan was geworden van Philip Glass. (dankzij college geloof ik) Voor een vak genaamd Repertoirekennis moest ik namelijk 50 belangrijke klassieke werken beluisteren, om later bij het tentamen te kunnen herkennen en voorzien van informatie over het stuk. Ondanks dat ik vooral Beethoven, Chopin (nocturnes) en Rachmaninov (pianoconcerten) erg mooi vond, haalde ik het vak niet. Ik besloot wel verder te zoeken met die twee namen als startpunt. Met hulp van Axel33 (mijn persoonlijke gids), musicmeter en rateyourmusic ontdekte ik wel mooie dingen, maar echte kwartjes vielen er niet. Ondertussen ging mijn zoektocht naar andere muziek ook nog rustig door, en werd ik al behoorlijk allround. De pianoconcerten van Rach bleven nog erg favoriet hier, tot eind 2008 de Negende Symfonie van Beethoven mij een soort licht liet zien. Ik had inmiddels ook de boeken "1001 classical recordings you must hear before you die" en de "Penguin guide to Classical Music 2008" aangeschaft, waardoor ik een stuk meer houvast kreeg, en me veel makkelijker een weg kon banen door het klassieke landschap. Klassieke muziek ervoer ik net als het opruimen van mijn kamer: geen idee waar te beginnen. Jazz kreeg ongeveer rond dezelfde tijd een zelfde behandeling.

Het is dus niet helemaal raar dat je mij associeert met klassieke muziek, aangezien ik nog redelijk vers in het oneindige ontdekkingsproces zit. Ik baal er een beetje van dat ik instrumenten vroeger maar suf vond. Mijn broertje en zusje hebben allebei blokfluit gespeeld, maar zij hebben verder niks meer met muziek. Ach ja, het kan allemaal raar lopen. Ik ben benieuwd waar ik over 5 jaar naar luister. En welke richting ik op wil na mijn studie? Ik weet het echt niet meer.

En het mooiste op het gebied? Beethovens Negende Symfonie (uitgevoerd door Berliner Ph. Orkest, o.l.v. C. Abbado, opname 2001, uitgebracht: 2008) is voor mij nog steeds het mooiste wat ik onder oren heb gekregen. Zou ook met stip op 1 staan in mijn MuMe Top 10. Verder ben ik sowieso een liefhebber van 19e/20e eeuwse orkestmuziek. Schuberts Achtste Symfonie en Dvo%u0159áks Negende heb ik ook erg hoog staan, maar ook bijvoorbeeld Het vioolconcert van Sibelius en de twee middelste Pianoconcerten van Rachmaninov en het eerste pianoconcert van Rautavaara. Wat muziek voor solo-instrumenten betreft ben ik sowieso weg van pianomuziek: Beethoven, Chopin, Rachmaninov, Schumann, Alkan. Ik hoop dat ik nog veel meer mag ontdekken

Er schiet mij zo snel niet een vraag voor een ander binnen. Ik denk daar nog eens even over na, tenzij iemand anders wat heeft te vragen.

Leuk altijd, die verhalen over hoe iemand zijn muzikale ontdekkingsreis heeft ervaren.

Dank voor je uitgebreide antwoord! Ik vraag me gelijk af waar Axel33, die jij even noemt, gebleven is: hij valt me niet meer zo op op deze site. Helemaal opgeslokt door klassiek?

@Paap_Floyd: mooi verhaal!

Dat dus.