Nu voel ik me ineens wel schuldig dat ik ongeïnteresseerd reageerde toen je deze plaat een paar dagen geleden liet langskomen in het 'beste van album'-topic

Prachtig verhaal weer!

Hij zit 24/7 in de MuMe room op slsk maar praten doet hij daar eigenlijk ook nooit.

Paap_Floyd ; boeiend om te lezen hoe het met iemand die start met Gabber toch nog goed kan komen

Maar wat 'sub' vraagjes komen er na het lezen wel omhoog zetten: betekent e.e.a. dat je de popmuziek steeds minder volgt? En ben je anders tegen pop aan gaan kijken door je toenemende kennis over klassiek, andere criteria ?

Met veel plezier je verhaal gelezen Paap_Floyd!

Leuk. Ook de nieuwe vraag van Oldfart! Daar ga ik me morgen over buigen

Goede vraag inderdaad. Ik ben ook wel benieuwd naar het antwoord.

En leuk om te lezen dat je helemaal middenin een ontdekkingstocht zit.

Mag ik de volgende stellen na het antwoord van Paap_Floyd, ik weet nu ongeveer wat ik wil vragen en aan wie.

Ga los zal ik zeggen, hou het topic levend!

Ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is. Als metal arend vlieg ik in mijn wereld van metal en hardrock waar ik de lekkerste hapjes vind. Andere hapjes bevallen mij totaal niet, daar blijf ik met mijn poten vanaf. Eén van die hapjes is rap muziek, of is het nu hip hop?

Hip hop begrijp ik niet, smaak ik niet en proef ik ook niet van, zelfs niet toen er jaren geleden een kruisbestuiving was met metal. Ik ben een traditionalist, ik hou niet zo van crossover.
Daarom, R&P, Rhythm & Poetry, Rob, collega-pronowebber, de volgende bondige vraag: hoe ben jij in contact gekomen met hip hop en waarom is dit jouw favoriete muziek?

Ik moet 15 geweest zijn toen The Game continu op school gedraaid werd. Bijna iedereen had How We Do en later Hate It Or Love It op zijn/haar mobiele telefoon staan. Meeloper dat ik was, vond ik The Game gewoon erg stoer (geen idee waarom eigenlijk, maar hey ik was een puber). Niet veel later kreeg ik het album cadeau van een vriend en dat was eigenlijk mijn eerste aanraking met rapmuziek. Via The Game kom je uit bij G-Unit, en daarna volgde ik denk 2Pac, Snoop Dogg en Dr. Dre. Als ik eerlijk ben: de muziek vond ik helemaal niet zo tof, ik vond het eerder stoer. Bij de muziek hoorde standaard een capuchon, pet (die je ogen ook zoveel mogelijk bedekte) en gave sneakers. Ik vond dat imago gewoon erg cool.

Gelukkig wordt je na verloop van tijd wat wijzer, dat duurde trouwens wel een hele tijd bij mij. Door wat muziek te zoeken kwam ik uit bij Musicmeter. Daar ben ik begonnen in 2006 (eind 2006 als ik me niet vergis, één jaar voor R&P) met de naam Akonner. Akon is zoals jullie misschien weten die vreselijke R&B zanger die zijn stem laat vervormen en daar kwam mijn naam is dus vandaan (een andere optie was AkoNL). Goed, toen hield ik dus naast de hiphop ook van bijzonder matige R&B.

Op MuMe is het eigenlijk allemaal heel snel gegaan. Binnen een jaar tijd kreeg ik een ontzettende hekel aan Akon, maar ook The Game, 50 Cent en Eminem kon ik heel wat minder goed verteren. Nu, met de naam Akonner zou ik toch niet meer serieus genomen worden op deze site dus besloot ik mijn naam eerst maar eens aan te passen: Rhythm & Poetry (R.A.P.) werd het. Ik ben me gaan verdiepen in users als Raffael, Kos en Herbertwest (vast dat ik wat namen vergeet). Met name de eerste drie hebben een liefde voor de oldskool hiphop, niet geheel opvallend omdat ik van de eerste twee (en van Herbert het vermoeden heb) weet dat ze al wat langer meegaan in het hiphopwereldje. Zo kwam ik in aanraking met de eerste ‘goede’ hiphopplaten. Ik noem De La Soul, A Tribe Called Quest en Big Daddy Kane maar als voorbeelden maar ik had hier net zo goed de namen van The Roots, Common Sense en Eric B. & Rakim kunnen plaatsen.

Door die artiesten die ik in de laatste alinea opsom werd het steeds duidelijker voor mij dat hiphop iets heel anders is dan dat ik dacht dat het was. Niet zozeer het imago maar de teksten waren een belangrijk onderdeel. Zo heb je de maatschappijkritische teksten van bijvoorbeeld KRS-One of Public Enemy, maar ook de vrolijke teksten van bijvoorbeeld De La Soul. Oldskool hiphop (of hiphop net na de oldskool, tussen pakweg 1992 en 1996) was mijn eerste echte muzikale liefde.

Maar ik wilde mijn smaak verbreden, ik was hongerig naar nog meer hiphop. Via users als MJ_DA_MAN, Osiris Apis en Niek kwam ik in contact met de ondergrondse wereld van de hedendaagse hiphop. Dit kende naast vaak de meest briljante rappers (die op diverse vlakken uitblonken, maar met name tekstueel potten kunnen breken) ook nog eens hele pakkende producties. Waar de ene liefhebber liever live instrumentaties hoort, kan ik helemaal wild worden wanneer een producer een geweldige soul/funk sample heeft uitgekozen en die op een hypnotiserende wijze in zijn beat heeft verwerkt. Ik kan wel stellen dat ik de oldskool meer respecteer - gewoon omdat er veel inspiratiebronnen tussen zitten voor de rappers/producers van nu – maar dat ik meer liefde heb voor de newskool.

Nu ga ik tot slot een andere afslag nemen en vertellen waarom ik hiphop het mooiste vind wat mij is overkomen. In de teksten hoor ik wat ik wil horen, ik hoor denk ik met regelmaat mij zelf terug. Voor elke gemoedstoestand kan ik wel een nummer opzetten.Voorbeelden: eenzaamheid: Atmosphere, blijdschap: DANGERDOOM en frustratie: dead prez. Andere genres kunnen dat natuurlijk ook bieden, maar ik vind zelf rappers altijd net wat oprechter overkomen. Misschien gek, maar ik voel me echt verbonden met artiesten als Evidence, Brother Ali, Atmosphere en/of CYNE. Soms als ik de muziek van dit soort artiesten op heb staan dan voel ik me gewoon een van hen. Hiphop is de kunst van het goed kunnen dichten, het op een ritmische manier vertellen wat je mee hebt gemaakt, of juist iets heel absurdistisch vertellen. Hiphop is de kunst van de emotie ondersteunen, bijvoorbeeld door een melodieuze productie of de samplekeus die precies de juiste is.

Hopelijk heb ik het niet te warrig gemaakt.

Kijk, dit vind ik nou leuk om te lezen. Eindelijk eens iemand die eerlijk zijn 'jeugdzondes' toegeeft, in plaats van het te ontkennen of zich er dood voor te schamen. Naarmate je meer muziek leert kennen ga je bepaalde artiesten anders beoordelen, dat is heel normaal.

Leuk verhaal.

Overigens draag ik nog met regelmaat een pet hoor, en ook genieten sneakers mijn voorkeur. Waarom?

Opvallende sneakers vind ik net als veel jongeren gewoon mooi, ze zitten ook lekker. Ik kleed me sowieso 'casual', daar passen sneakers wel bij. Petten draag ik regelmatig als ik vrij ben, omdat ik geen zin heb om mijn haar te doen. Ook tijdens hiphopoptredens draag ik vaak een pet, omdat ik het mooi vind (de voornaamste reden) en toch wel omdat ik me nog meer 'hiphop' voel. Overigens kun je mijn ogen dan gewoon zien.

Ik ben een vraag aan het bedenken, weet nog eigenlijk niet eens aan wie ik hem wil stellen.

Mooi verhaal hoor Rob.

Ik heb een vraag voor Reijersen:

Daniël, ik probeer mijn steentje aan de hiphop bij te dragen door er veel in het openbaar over te spreken en te recenseren. Helaas ben ik zelf niet muzikaal, en blijft mijn bijdrage dus met name schriftelijk en mondeling. Nu ben jij een enorm soul liefhebber, op welke manieren probeer jij je steentje bij te dragen? En wat is daar jouw motivatie voor?

Ik heb namelijk het idee dat jij soul meer dan alleen op een passieve manier meemaakt.

Dit vind ik nu aangenaam, de ene keer is het hip hop, dan weer metal, dan weer klassiek, dan weer soul en de volgende keer? Bedankt, Rob, voor je bijdrage. Weeral iets bijgeleerd.

Pfff, dat is me nogal een vraag. Een vraag die ik moeilijk vind om te beantwoorden. Ik heb al moeite op mensen uit te leggen wat mij nou zo trekt in de soulmuziek. Ik kan het altijd zo lastig onder woorden brengen. Moet je nagaan als ik het op moet schrijven. Muziek is voor mij niet een kwestie van techniek of kundigheid, maar simpelweg een kwestie van gevoel. Ik moet muziek echt voelen, het moet me raken. En aangezien ik dit het meest beleef in het soulgenre is dit gaandeweg mijn favoriete genre geworden.

Net als jou Rob, ben ik niet muzikaal. Tenminste, ik kan geen instrument bespelen, of noten lezen. Volgens velen onder mij ben ik wel iemand met een scherp muzikaal gehoor. Maar ja, dat is ook vrij relatief natuurlijk. Schrijven daarentegen vind ik wel erg leuk, ook al ben ik er niet al te goed in. Van jongs af aan schrijf ik al verhaaltjes, gedichtjes en songteksten. Maar om nou te zeggen dat ik hiermee veel doe? Nee, niet echt. Is het simpelweg niet goed genoeg voor.

Wel schrijf ik sinds ongeveer een jaar recensies voor een website die zich richt op soul en soulvolle muziek. (www.qt-online.nl) Daar kan ik lekker mijn ei in kwijt.
Verder heb ik ooit met een vriend het idee gehad om een eigen soul-radio-show op te starten. Maar het aantal luisteraars bleef zo achter dat dit snel gestopt is. Al liggen er nog veel ideëen en plannen omtrent dit radio-station.

Ik probeer als sinds jaar en dag dat ik lid ben op MusicMeter mijn steentje bij te dragen. Eerst droeg ik R&B op handen, maar gaandeweg ben ik steeds meer richting de oude soul geschoten. Helaas is het vechten tegen de bierkaai hier op de site. Zo zie je totaal geen "niet-soul" muziekliefhebbers bij topics als het soulalbum van de week meedoen. Dus de halstarrige pogingen laat ik voor wat het is. Ik ben misschien wel een verstandiger man geworden op MuMe. Al kan ik het af en toe niet laten om eens lekker te zeuren als in verschillende KO's weer eens een soulalbum het onderspit moet delfen. Zal in het aard van het beestje zitten.

Ik beleef de soulmuziek inderdaad meer als passief. Ik kan vol overgave naar muziek luisteren. Voor mij is muziek niet gewoon muziek, maar een middel tot rust, tot swingen, tot leven. Een dag gaat voor mij niet voorbij zonder dat ik een goed soulnummer heb opgezet.
Het liefst plug ik mijn draadloze koptelefoon in en ga ik op mijn bankje in mijn kamer met de ogen dicht genieten van de prachtige vocale kracht van de soulzangers en zangeressen. Meebewegen, het voelen, met mimiek in mijn gezicht. Waarschijnlijk zal je helemaal dubbel liggen als je ziet hoe ik mijn muziek beleef.

Soul heet niet voor niks soul. Het is muziek met een ziel en ik vindt het tot tranen aan toe prachtig als de artiesten vol ziel hun noten laten horen, hun verhalen vertellen. Ben dan ook een echt slowsong man. Heerlijk genieten van de lange, tergende, meelevende noten. Voor mij is er bijna niets zo mooi in de wereld als een uithaal van een goede soulzanger(es).


Zo, dat zijn toch aardig wat woorden geworden. Hopelijk dekt dit antwoord een beetje jouw vraag Rob/R&P. Mocht je nog vragen hebben of heb ik antwoorden anders ingevuld als jou vraag bedoeld was dan hoor ik het wel. Ik antwoord met graagte deze ingevalle leegte


Ondertussen ga ik denken over een goede vraag.

Nee mijn vraag is zo op een goede manier beantwoord. Eigenlijk doet je verhaal sterk aan dat van mij denken, alleen heb ik het dan met hiphop. Ik denk daarom dat het zo duidelijk op mij overkomt.

Aan zowel R&P als Reijersen: mooie verhalen

Mijn vraag gaat uit naar Herman en misschien wel alle moderators in het algemeen.

MusicMeter is natuurlijk een site met allerlei lastige individuen. Iedereen denkt zelf gelijk te hebben en er wordt nog weleens een woord-robbertje gevochten. Mijn vraag is: Hoe hou je het vol als moderator om alles in de gaten te houden op zo'n site? En wordt je niet weleens moedeloos geïrriteerd door al die vervelende user? Is het een last om moderator te zijn?

Volgens mij volgt er straks een aardig diplomatisch antwoord

Ik heb er even een beetje over nagedacht, maar heb niet per se een enorm lang bijzonder verhaal, denk ik. Of het een diplomatiek verantwoord antwoord is laat ik aan jullie over, in ieder geval is onderstaande mijn eigen ervaring als moderator (dus ik spreek niet per se voor de anderen).

Allereerst: als moderator hebben wij een speciale tool waarmee we vrij makkelijk alle updates vanaf een bepaald moment kunnen overzien (de old school users die hier via MovieMeter gekomen zijn in de middeleeuwen kennen het waarschijnlijk nog wel als de 'oude updates' ). Dat bespaart ons al flink wat tijd en moeite, want ik moet er niet aan denken om via het reguliere updatessysteem alles bij te moeten houden.

Meestal open ik 's ochtends de updates, die ik vervolgens gedurende de dag beetje bij beetje doorneem. Voor mij is dit inmiddels wel een bijna dagelijkse routine en meestal gebeurt er ook weer niet zo heel veel op de site dat het daglicht niet kan verdragen, dus dat gaat over het algemeen best goed. Sowieso krijg je na een tijdje wel een soort fingerspitzegeful (sp?) en weet je wel bij welke users/albums/topics er eventueel akkefietjes kunnen zijn. Het gros van wat er op de site gepost wordt, lees ik ook niet zo heel grondig. De meeste discussies scan ik even snel op on/off topic, eventuele slowchat, ruzietjes, ed.

Moedeloos van specifieke users ben ik eigenlijk maar één keer geweest. Dat was na een heel vermoeiende pm-discussie met een user (zal hem niet bij naam noemen, is ook niet nodig het weer hier over te hebben) die bepaald geen fan bleek te zijn van een Duitse band met vermeende extreemrechtse sympathieën. Soms is het wel vervelend als een discussie herhaaldelijk uit de bocht blijft vliegen. Lange tijd terug was er bij een plaat van The Eagles een voortdurende clash tussen een groep oudere users en een groep jongere users. Dat bleef maar ontsporen en op dat soort momenten zou je wel eens wensen dat een albumdiscussie ook op slot gezet kon worden.

Moedeloos van MusicMeter in totaal ben ik wel een tijdje geweest. Meestal is er zo rond november altijd wel een periode waarin de sfeer wat minder is. Twee jaar terug rondom het wegpesten van een paar harde-kern-gebruikers en vorig jaar bv. rondom de bans van een paar actieve gebruikers. Eind 2008 had ik het er wel even mee gehad, maar uiteindelijk is de sfeer op de site wel weer aanzienlijk verbeterd. Soms stoor ik me wel eens aan het non-informatieve halte van posts bij albums ('hun beste plaat!', 'ik ga deze zo maar eens beluisteren') en/of de theekransjes her en der, maar dat zul je altijd wel houden. Elke keer als ik een voor mij nieuwe user interessante dingen zie posten, voeg ik hem even toe aan mijn gebruikersupdates. Mocht ik dan ooit eens moderator-af worden, dan heb ik in ieder geval een soort MuMe+ om op terug te vallen.

Al met al zie ik het niet echt als last om moderator te zijn. Sowieso ben ik wel blij met mijn collega's en kan ik altijd wel even mijn hart luchten in het crewforum (al heb ik dat zelden echt nodig). Alleen ben ik er wel veel tijd aan kwijt, maar dat komt omdat ik ook als gewone user nog wel veel tijd steek in de site (toevoegingen doen, bepaalde spelletjes en topics actief volgen). Ik zie het wel weer als een voordeel dat ik enorm veel muziek leer kennen.

Nou, dat was het zo'n beetje. Voor eventuele verdiepingsvragen houd ik me aanbevolen.

Als iemand nog een prangende vraag heeft voor een ander: be my guest. Ik zal zelf ook nog even nadenken over een volgende vraag.

Mooi en interessant antwoord, Herman!

Ik dank je voor het mooie antwoord herman

Ik ontdek dit topic nu pas.
Wat een geweldig topic met geweldige verhalen.
Houden Zo!

We wachten nog op een nieuwe vraag Herman

Of op verhalen/ervaringen van andere mods...

Dit doe ik meestal om er voor te zorgen dat het album in mij updates komt te staan. Maar volgens mij kan dit ook zonder een bericht. En netals Ataloona ontdekte ik dit topic ook net pas. Geweldig!

Zonet dit topic toegevoegd aan mijn updates en snel bijgelezen, voor zover dat mogelijk is met zulke lappen tekst. Erg interessante lappen, dat wel.

Volgens mij hebben we nog een antwoord van Paap_Floyd te goed.

Ja, maar daar gaat hij zich "morgen" pas over buigen zoals je kunt lezen