Dat zal het spaanse bloed zijn dat door de aderen vloeit.
Manana manana.

Laten we doorgaan met een nieuwe vraag. Wie denkt er een leuke te hebben?

Ik heb een vraag en wel aan sxesven: hoe ben jij eigenlijk in de noise verzeild geraakt? En wat is het dat je zo in noise/non-music (toch?) aantrekt?

Maak het zo lang/kort als je wilt.

Mooie verhalen hier, blij deze gevonden te hebben.

Sorry dat het even duurde, maar daar is 'ie dan. Had niet zoveel tijd dus heb er helaas ook niet zoveel van kunnen insteken; hoop dat het toch bevredigend is.


Zo luidt de zinsnede die ergens aan het begin van de noughties mijn interesse in het noisegebeuren aanwakkert. Natuurlijk, natuurlijk gaat daar wel een stukje voorgeschiedenis aan vooraf. Hoe was ik daar überhaupt bij aanbeland?

De hang naar het extreme heeft er in ieder geval altijd ingebakken gezeten; een zelfde soort innate masochisme, een thrill-seeking die me op filmgebied uiteindelijk ook richting de extreme, sadistische gore horror zou drijven. Rond mijn tiende, elfde zorgde het er in ieder geval voor dat ik me plotseling compleet aan gabber verslingerd zie raken. Dat begint nog vrij onschuldig met een Happy Hardcore verzamelaar, maar dat blijkt eigenlijk al meteen niet genoeg om de honger naar herrie te stillen. Uiteindelijk beland ik via Bloody Fist bij de terror, wat even soelaas biedt maar toch ook niet chaotisch, bruut, ruw genoeg blijkt. Vervolgens raak ik zo een beetje gabbermoe en schiet vervolgens door wat fases heen, waarvan hiphop de voornaamste is, maar uiteindelijk gaat het allemaal onvermijdelijk de kant van de (hardere) rock uit. Dat begint met pretpunk en hippe metal, maar net als bij de gabber wat jaren daarvoor blijken de extremen meer te trekken en beland ik uiteindelijk een beetje bij de goregrind, waarvan de combinatie van smerig artwork, ranzige thema's en vuige, lompe kutmuziek mijn hartje sneller doet kloppen.

Weinig beklijft dan nog echter, tot ik de hardcore punk ontdek en daar echt verslingerd aan raak (tot op de dag vandaag voel ik me altijd nog bovenal een hardcore joch); hoewel daar thematisch, veelal, het bloedvergieten en afranselen en verkrachten achterwege blijft (i.t.t. goregrind), is de hyperkinetische, opgefokte old school hardcore wel precies naar mijn smaak. Bovendien biedt de scene een ander soort extreem: extreme (nu ja) zelfdiscipline in de vorm van straight edge, iets wat mij extreem (haha) aanspreekt, iets wat ik direct adopteer, en waar ik me tot op de dag vandaag nog goed bij voel. Met het settelen in de hardcore punk begint echter ook een soort van schifting; extreem is nu ook maar een relatief begrip gedefinieerd door tegenpolen, en met het vinden van een muzikaal thuis in de hardcore punk begint een interesse voor exact het tegenovergestelde aangewakkerd te worden. Mede gevoed door een ontluikende liefde voor vgm (video game music) begin ik me te interesseren voor het concept ambient (in feite zelfs, werd een track op de soundtrack van de Chrono Cross game door een recensent 'ambient' genoemd; zodoende - diezelfde soundtrack is trouwens ook indirect verantwoordelijk voor mijn J-pop-verslaving); met de aanschaf van Brian Eno's Ambient 1 begin ik ook de uithoeken van mijn pa's OOR popencyclopedie (editie '98, meen ik) op te zoeken (waar ik 'm eerst nog vooral gebruikte om eerst metal, toen hiphop en daarna punk op te zoeken).

Via de ambient entry beland ik zo uiteindelijk bij de avant-garde sectie, en het zijn de enigmatische vijf, zes regels over Merzbow (die beginnen met de aan het begin genoemde frase) die mij direct aanspreken. Tot dan toe kwam ik de naam weleens tegen op de Relapse website, of in een Atari Teenage Riot interview, maar dit zet het geheel in werking. Via AudioGalaxy (ah, good times...) weet ik Cannibalism of Machine binnen te halen (van (het overigens niet bijzondere) Tauromachine uit 1998, overigens uitgebracht op Relapse-sublabel Release) en de dreunende, structuurloze pokkeherrie raakt direct de juiste snaar. Mijn noiseliefhebberij begint dan aanvankelijk nog vrij amateuristisch; via recensies op Amazon.com probeer ik me wat kennis te verschaffen, via Google weet ik wat voor de hand liggende websites als noisemp3.com te vinden, en zo begin ik langzaam (56.6k modem) maar zeker een klein bibliotheekje op te bouwen met moeizaam binnengehaalde noise. Tegelijkertijd begin ik zelf ook noise in elkaar te zetten, amateuristisch maar ook nog onbegrensd, en zo kabbelt dat wat voort. Mijn eerste noise-aanschaf komt een jaar of twee later; niet alleen had ik er destijds eigenlijk het geld niet voor, ook kon ik mijn vriendin er bijvoorbeeld niet van overtuigen Merzzow (deze werd verkocht bij V2, waar ik regelmatig de bakken doorstruinde) voor mijn verjaardag te kopen. Op een goede dag bestel ik echter bovengenoemd Tauromachine bij bol.com en daarmee komt het allemaal een beetje op gang.

Stukje bij beetje begin ik een noiseverzameling op te bouwen, veelal door bij het eerdergenoemde V2 (inmiddels bestaat deze zaak niet (fysiek) meer) spul aan te schaffen, variërend van goedkope Pure releases tot ietwat duurdere Merzbow CD's. Het produceren gaat op een wat lager pitje al naar gelang ik meer hoor (wellicht een gevalletje desillusie) ; als dan kabelinternet goed in zwang komt is het hek van de dam, ontdek ik steeds meer pareltjes, en weet het kaf een beetje van het koren te scheiden. Zo ontdek ik ook mijn zo geliefde The Gerogerigegege, en hun muziek en houding dienen eigenlijk als de inspiratie om ook zelf de draad weer op te pikken. Dat doe ik eerst nog vooral voor eigen plezier, maar uiteindelijk (in 2008) richt ik mijn eigen labeltje op, zowel om mijn eigen muziek een platform te geven als om de muziek van andere, like-minded spirits te ontdekken en evengoed een platform te bieden. Die mate van betrokkenheid sleurt je er uiteraard alleen nog maar dieper in (en da's alleen maar mooi, hoor ).

Om misschien nog even kort toe te lichten waaróm ik noise nu zo tof vind (want dat het de juiste snaar raakt, ja, da's vrij logisch); ik had het al een beetje over de hang naar het extreme, en dat is toch wel een belangrijk punt. Voordat ik bij noise belandde ben ik in elk genre altijd vrij vlug naar de extremen gedreven, puur omdat het meer voldeed aan wat ik zocht. Ik herinner me nog goed dat toen ik (als twaalfjarige) terror luisterde, dat ook niet echt extreem genoeg vond, en toen, als ik op de fiets zat o.i.d., voor mezelf een soort ideale muziek componeerde, al dan niet mee-beatboxend (dat moet een gezicht geweest zijn). Die ideale muziek was toen al iets van veel oversturing, weinig nuance en onnavolgbaar of afwezig ritme. Die vrijheid en chaos doen mijn noisehartje sneller kloppen. Met 'de song' heb ik nooit zoveel gehad, en hoewel ik ook veel 'gewone' muziek erg mooi vind, raak ik gauw verveeld bij al te doorzichtige hap-snap compositiemuziek. 'Bandjes' zoals die nogal gretig aftrek vinden ('bandjes' niet omdat ik hun band-heid betwist, maar omdat dat mij een mooie verzamelnaam lijkt), daar kan ik vaak niet zoveel mee, simpelweg omdat ik niet zo op zoek ben naar 'mooie liedjes' o.i.d. Muziek is voor mij meer een kwestie van contrasten, extremen, texturen; een medium dat veel te veel potentieel heeft om 't te beperken tot een saai couplet-refrein-vier-minuten formaat. Ik las pas nog een mooi citaat (op 't één of andere noiseboard, weet niet meer welk) á la "music romanticizes life, noise replicates life". Hoewel dat misschien een boude generalisatie is, en hoewel ik me in het noisedeel van de stelling iets minder kan vinden, steekt er een kern van waarheid in, en verklaart het ook wel mijn fascinatie. Romantiseren is onvermijdelijk een beperkte bezigheid, een soort tunnelvisie, en zo is de song inherent niet alleen in format beperkt, maar ook in thema, concept. Voor mij werkt dat zo benauwend als een half uurtje oorverdovende ruis voor een ander.

Tevens klinkt het gewoon godverdomd lekker, natuurlijk.

Overigens (ik brei er maar eens een eind aan, maar zou nog wel door kunnen gaan... tja ) staan er her en der op de site nog wel wat schrijfsels over de aantrekkingskracht van noise (o.a. bij Senzuri Power Up), dus daar kun je gerust verder lezen.

Zo, eens over een volgende vraag nadenken!

Leuk om te lezen!

Leuk verhaal. Maar het blijft natuurlijk gewoon takkeherrie

Toe maar: weer zo'n compleet antwoord. Leuk hoor.

Weer een mooi antwoord Sowieso hebben - onder andere - jouw stukjes bij verschillende albums mij geholpen te begrijpen wat er eventueel goed of mooi zou kunnen zijn aan noise. Ik blijf het met Graf eens, maar ik kan nu wel beter begrip opbrengen voor jouw dwalingen in de muziek

Bedankt voor het antwoord en een leuk verhaal inderdaad. En grappig genoeg heb ik vroeger ook Merzbow (zelfs ook Cannibalism of Machine) binnen gehaald via Audiogalaxy, maar toen kon ik er niet zoveel mee. Ben ook minder van de extremen denk ik. Maar misschien toch nog eens in de herkansing doen.

Leuk verhaal.

Ook wel apart de verschillende interpretaties van "extreem" en "contrast". Ik herken het verhaal zeker wel, maar net in noise mis ik wat contrast. Het is mij vaak net iets teveel een papje van lawaai, in plaats van een sterk contrast tussen stilte en hard geluid.

Leuk om lezen, al vind ik het 'romantisatie' argument een flutargument. Als je die desappreciatie voor het gangbare, geromanticeerde en gestileerde doortrekt zou ideale noise dus anti-muziek moeten zijn zoals een één uur lange pieptoon, want elke vorm van contrast en textuur is een kanalisatie en bewerking van geluid.

Ben ik zeker niet met je eens; als je misschien ontzettend boud wilt generaliseren, goed, maar dat doe ik al genoeg en moet toch een kéér ophouden. Lees je het citaat nog eens, dan zie je dat romantiseren tegenover repliceren wordt geparkeerd, en het heeft dus niet (per sé) met welke vorm dan ook van stileren te maken; het lijkt mij meer een soort leidraad in het maken van muziek, een soort conceptuele insteek; een keuze ook juist om niet de beperkingen van het eendimensionale couplet-refrein na te streven. Een bredere kijk op vorm. In het repliceren kun je júist heel bewust kiezen, een bepaalde vorm nastreven.

Tevens mag ik erg graag hnw horen, dus wat dat betreft zou er zelfs nog een kern van waarheid in je stukje kunnen zitten, aangezien dat een volledig van contrasten en stilering/compositie gespeende vorm van noise is.

Tevens, niet bedoeld als 'argument' zozeer, als wel als de zoveelste goedbedoelde toevoeging aan het vat vol tegenstrijdigheden dat 'waarom noise ik noise toch zo kutgaaf vind' heet.

leuk om te lezen

Maar dat afwijken van couplet-refrein kom je toch overal tegen? In progrock bijvoorbeeld, een genre waar ik je toch niet meteen naar zie luisteren. Ik ben persoonlijk nog altijd niet overtuigd van je argument.

Helemaal waar, maar dat klinkt dan weer zo kut, hè.

Hoe zit het feitelijk met ritme (of het gebrek eraan). Wat is daar het aantrekkelijke van?

Hoho, even pas op de plaats; ik pretendeer niet een 'waarheid' of algemene theorie w.b. waardering voor noise/non-muziek te zoeken of vinden (en dat lijkt me vrij duidelijk). Bovendien in mijn tekst geen argumenten, want overtuigen is niet mijn doel, maar verklaringen vanuit puur subjectief, persoonlijk oogpunt, want informeren was het doel - zie de vraag die eraan vooraf ging: "wat is het dat je zo in noise/non-music (toch?) aantrekt?". Wat mij aantrekt heb ik nu net juist aangegeven; een passend antwoord op bovenstaande vraag kun je misschien beter zelf zoeken.

Nooit geweten dat je zo van de oude stempel was, trouwens. Moet ik nu echt uit gaan leggen wat er potentieel opwindend is aan buiten de lijntjes kleuren?

Tevens; mijn interesse voor non-couplet-refrein muziek, om die term er dan maar even in te houden, uit zich ook lang niet alleen in liefde voor noise, natuurlijk; jazz, anyone? Dat ik prog kut vind; tja, dat vind ik nu eenmaal kut, ja, hè, goh, weer zo'n user met een eigen (kut)smaak en mening, ja, sorry, ja! Uiteindelijke 'smaak' wordt natuurlijk door wel meer bepaald dan een simpel "Couplet? Afwezig. Refrein? Afwezig. Topplaat!".

Ik ben zelf gewoon een liefhebber van ritme in muziek, ik zou het zelfs het belangrijkste ingrediënt van mijn muziekbeleving durven noemen. Het was niet als een soort aanval bedoelt ofzo...

Dat was een mooi verhaal . Ik merk bij mezelf dat als iemand weer zo'n interessant verhaal post hier, ik helemaal naar voren geleund met mijn neus op de monitor ga zitten om het te lezen.

Het is natuurlijk altijd onbeleefd op het op jezelf te betrekken, maar ik moet zeggen dat ik sinds ik de noiserock en vervolgens hardcore ontdekte (ook old school straight edge), ik ook sindsdien veel meer van noise begrijp. Zodoende vraag ik me af of andere mensen die wel eens een noiseplaatje luisteren ook op een dergelijke manier aan die muziek gekomen zijn. Dit is natuurlijk geen officiële vraag in dit topic, maar ik zou het wel leuk vinden als mensen die zich aangesproken voelen zouden willen reageren.

ook ik was al vroeg met hardcore bezig, en ben zelf al zo'n 14 of 15 jaar straight edge, maar dit is niet het gene geweest dat me into noise heeft gekregen.
Ik ben nl. ongeveer tegelijk met hardcore begonnen als met electronische muziek. Ik ben met noise in aanraking gekomen door mijn ongeremde liefde voor nieuwe dingen ontdekken. In muziek heb ik een grote voorkeur voor vreemde zaken en noise is er daar een van. Al moet ik zeggen dat ik dat ondertussen al weer minder boeiend vind. Veel noise is niet subtiel of vreemd (wazig, vaag, psychedelisch ofzo).

Bedankt voor je zeer duidelijke reactie. Er zijn natuurlijk altijd meer wegen die naar hetzelfde leiden, waarschijnlijk is de stap van avant-garde electronische muziek naar noise zelfs kleiner dan van hardcore naar noise, omdat in hardcore de standaardstructuur van een nummer nog wel aanwezig is (weliswaar in minder mate dan in "normale" muziek). Ik denk ook dat de vreemdheid van een genre als noise er voor een groot gedeelte in schuilt dat een dergelijke structuur ontbreekt (eveneens de aanwezig van een atonale structuur in tegenstelling tot een tonale structuur). Dit sluit natuurlijk ook mooi aan op de discussie tussen sxesven en Gajarigon hierboven.

Hardcore punk met al zijn blastbeats is net erg standaard 4/4.

Mee eens, maar het heeft wel een kop en een staart.

Hardcore met blast beats? Traditioneel gezien toch niet... Overigens is hardcore structuurgewijs inderdaad wel toegankelijk en traditioneel, althans, spul als old school hardcore, NYHC e.d. Ik denk dat de aantrekkingskracht in noise voor hardcore kids (ik ken er wel meer die vanuit daar in de noise beland zijn) vooral, simpelweg, in het extreme ligt, aangezien degelijke hardcore ook goed snel en chaotisch is, met duidelijke ritmes maar wel een tempo waar je u tegen zegt. Overigens onlangs de eerste straight edge power electronics band ontdekt; ook wel weer geinig...


Oké, no offence taken o.i.d. verder, je leek echter nogal verrassend skeptisch terwijl ik dacht dat je een robbertje ontoegankelijke muziek wel waarderen kon...

Ik kom meer bij noise vanuit de gruizige ambient hoek, die ook wel in een soort grijsgebied in noise overloopt.

Ik ga komende zaterdag voor een nieuwe bril winkelen. Als je wilt mag je wel mee.

Iemand een vraag voor iemand anders?

Dan een vraag aan jou Sir.

Je bent een rocker in hart en nieren, maar ik zie je eigenlijk niet bij andere genres. Waar komt toch die extreme voorkeur vandaan en hoe sta jij tegenover andere soorten muziek als electronica, folk, blues of Jazz? Laat je hartje spreken en maak er wat van.