In elk geval het eerste deel van die vraag is iets minder dan een maand hier al beantwoord door Sir Spamalot. Het tweede deel is dan misschien wel interessant, maar het lijkt mij toch een beetje dubbelop.

Oke. Had even geen zin om terug te bladeren. Excuus. Iemand anders dan maar!

Neh, geen probleem hoor. Mijn reden voor mijn post vandaag: heel interessante topic die ik graag niet zou zien doodbloeden. Klein antwoord op uw vraag: mijn bloed kruipt waar het niet kruipen kan, jaren tachtig metal, maar ik spreid wel degelijk mijn vleugels uit, hoor. Groeten en slaap ze!

Dan heb ik wel een vraag aan Oldfart:

Jan, gezien jouw leeftijd heb je het overgrote deel van de geschiedenis van de popmuziek (in brede zin van het woord) bewust meegemaakt. The Beatles als jonge tiener, de (prog/hard)rockreuzen van de jaren 70 toen je tegen de twintig liep, enzovoort. Vaak hoor je het het verhaal dat je smaak gevormd rond je achttiende: wat er dan langskomt, beklijft het meest. Toch zie ik bij jou dat veel van je favorieten uit de jaren tachtig stammen, toen je al tegen de dertig liep. Heb je daar een verklaring voor?

Een uitgebreid antwoord is in voorbereiding

Ben benieuwd!

Zit al bijna een week zonder computer thuis.
Wordt 'nagekeken' .
Was al begonnen met het antwoord, maar die staat dus in de computer thuis. Helaas.

Het is maar te hopen dat iemand aan wie je een vraag wilt stellen net toevallig dit aardige topic leest, anders kun je lang wachten op een antwoord......

Of moet je ook tegelijkertijd maar PM-en, voor de zekerheid?

Dat laatste inderdaad

Zeg, wil er niemand een vraag stellen? Aangezien Oldfart's antwoord wat vertraging heeft opgelopen kan iemand anders toch even tussendoor?

Ga je gang

Dan heb ik wel een vraag aan Hans (musician), dé Fleetwood Mac fan hier op de site.

Hans, waar komt die liefde van Fleetwood Mac vandaan? Wanneer is dit ontstaan, welk album wist jou te overtuigen, welke periode beschouw je als hun beste tijd, zijn er periodes geweest dat je een beetje afgehaakt bent, het lid met de beste inbreng etc. Maak er maar een mooi verhaal van!

Oh God!

Ik had het kunnen weten!
Maar ik ga zeker aan de vraag voldoen. Gelukkig ben ik nooit zo uitvoerig, dat scheelt weer.

Van groot belang is vooral het tijdstip, waarmee je met een band in aanraking komt, voor mij op 14-jarige leeftijd, ten tijde van Go your own way, begin 1977.

De hele heisa met Rumours moest nog beginnen en de groep bracht een live-versie van Go your own way, als een soort clip, dat uiteindelijk zelfs de eerste plaats zou bereiken in Nederland.

Ook al wist ik van alle huwelijkse hoekse en kabeljauwse twisten binnen de band nog weinig af, het nummer maakte een diepe indruk.

Maar, dat valt nog in het niet bij wat er allemaal met en rond Rumours zou gebeuren in dat jaar. Miljoenenverkopen, 4 hits, 40 weken op 1 in de VS. En de band was aantrekkelijk 'weird'.

De clowneske Mick Fleetwood, de stoicijnse John McVie, de heks Stevie Nicks, de (geweldig gitaarspelende) neurotische Lindsey Buckingham, de toetsenspelende Christine McVie. Heel ongewoon, zo'n samenstelling ook, met drie mannen en twee vrouwen.

Het werd een ongehoorde act, er werden miljoenen verdiend en ook uitgegeven, aan Limousines, helicopters, een eigen jet, het was een geweldige tijd. Dat zijn dan momenten op die leeftijd, die een dusdanige indruk maken, dat je ze in de armen sluit.

En dan niet alleen muzikaal. Er volgt (tot nu aan toe) een mensenleven aan lief en leed, ruzies, in de band, uit de band, solo-perikelen, cocaine, faillissementen. Maar wat overeind blijft: muzikaal is de band altijd goede kwaliteit blijven leveren, al geef ik ze zelf ook lang niet altijd 5 sterren.

Het vaak verfoeide Westcoast genre uit LA, waar de band zich in ophoudt, hoewel zij eigenlijk een genre op zichzelf zijn , vind ik prima muziek, geldt ook voor andere artiesten uit die omgeving.

Maar niemand is ooit zo opzichtig aanwezig geweest als Fleetwood mac, creatief, kunstzinnig en liefde voor het vak, ondanks alles, en weten nog steeds niet van ophouden (gelukkig). In 2010 staat een nieuwe cd in de planning.

De blues periode (1968-1971) is ook nog een heel aardig hoofdstuk inzake ruzies, drugs en sektes, maar heeft mij uiteindelijk minder aangesproken.

Leuk! En ik heb er ook weer wat kleine dingetjes van opgepikt.

Vraag van Lukas:
Jan, gezien jouw leeftijd heb je het overgrote deel van de geschiedenis van de popmuziek (in brede zin van het woord) bewust meegemaakt. The Beatles als jonge tiener, de (prog/hard)rockreuzen van de jaren 70 toen je tegen de twintig liep, enzovoort. Vaak hoor je het verhaal dat je smaak gevormd rond je achttiende: wat er dan langskomt, beklijft het meest. Toch zie ik bij jou dat veel van je favorieten uit de jaren tachtig stammen, toen je al tegen de dertig liep. Heb je daar een verklaring voor?


Ik heb hier al eens eerder geschreven dat het wat popmuziek betreft voor mij ècht begon in 1966; toen kocht ik mijn eerste singeltjes en lp's, dus ik kan me de vraag van Lukas ook wel voorstellen.
Natuurlijk weet ik dat veel leeftijdsgenoten na zeg ' Harvest' en 'Déjà Vu' zelden verder zijn gekomen.
Tot '66 was het voornamelijk via de radio dat ik muziek tot me nam.
Maar al eerder, via een oudere nicht, leerde ik daarvoor al vroeg dingen als the Shadows, Roy Orbison, Buddy Holly en vergelijkbare tijdgenoten kennen.
Kort daarop gevolgd , via een neef, door de Stones, en de hele Britse contingent aan nieuwe spannende muziek.
The Kinks waren toen mijn favoriete bandje.
Het 'heilig' vuur is echter pas echt gaan branden door twee dingen: ten eerste : ik hoorde voor het eerst Jimi Hendrix,
en het tweede moment was ( allebei eind '66, begin '67) toen ik voor het eerst een band live zag: dat waren Cuby & the Blizzards.
Mijn eerste grote internationale act waren the Who.

Vanaf dat moment dat ik Hendrix had leren kennen, was toch vooral een vette gitaar voor mij de sleutel tot veel muzikaal genot. Ik begon zoals velen in die tijd ook een speurtocht naar de roots, en leerde Elmore James en vele vele andere authentieke blues artiesten kennen.

Ook pikte ik toen al iets op wat een decennium later als een missend puzzelstukje op zijn plaats zou vallen: MC5 en dan vooral 'Kick Out the Jams', dat was different shit.
Blue Cheer en wat later Grand Funk Railroad leken voor korte tijd die lijn van MC5 voort te zetten, maar zoals zo veel bands in die dagen gingen die ook na ( of tijdens al) hun eerste twee lp's ten onder aan dope, of de zoektocht naar hun innerself of zoiets, mij achterlatend met een onbevredigde behoefte.
Wat dat betreft bleef Hendrix als baken in de hippiestorm overeind.

Van mijn helden uit de sixties heb ik er relatief maar weinig live mogen aanschouwen: Hendrix ging in september dood terwijl ik de kaartjes voor zijn concert in oktober van 1970 in huis had, the Doors hebben nooit in Nederland opgetreden met Morrison, maar daar was ik zowiezo niet heen gegaan, omdat ik me toen al behoorlijk irriteerde aan het gedrag van Morrison, en Steve Miller heb ik gewoon altijd net gemist.
Wonend in Apeldoorn moest je het verder doen met het aanbod wat er in de twee jongerencentra speelde. Tegen de tijd dat ik veel concerten buiten Apeldoorn ging bezoeken waren die sixties al bijna voorbij.

De jaren zestig gingen over in de zeventiger jaren en popmuziek werd meer volwassen, maar ook 'groter' ( lees professioneler en commercieler) . Optredens werden steeds bombastischer, met als hoogtepunten ( of dieptepunten; het is maar net hoe je er tegenaan kijkt) bands als Yes, ELP en natuurlijk Pink Floyd.
Overigens begonnen die zeventiger jaren natuurlijk zeer dramatisch: mijn tot dan enige idool ooit, stierf op 27 jarige leeftijd: Jimi was niet meer....

Om op dat bombastische terug te komen: Ik kan me nog levendig het massale opblaasvarken hangend aan het plafond van de Ahoy herinneren; en ik dacht; is dit het nou?
Vier muzikanten die stokstijf op het podium tot in de puntjes 'de plaat naspeelden', daar zelfs extra muzikanten voor nodig hadden, en wat theatrale gimmicks om te verhullen dat er eigenlijk geen moer gebeurde op het podium...
Terwijl ik behoefte had aan 'muziek puur', of aan iets spannends.
Dat spannende had toen een paar gezichten: allereerst Roxy Music. Dat was zowel muzikaal als visueel iets geheel nieuws. Kort daarop volgde Iggy Pop.
Dat kwam meer in de richting.
De Talking Heads markeerden een beetje de overgang.
Ik zag Elvis Costello voor het eerst live ; er broeide iets nieuws; spannende tijden leken op het punt door te breken. Tijdens een concert van the Specials maakte ik kennis met het begrip pogo.
Eindelijk de ingeslapen zooi werd wakker!!!

Ik ging tijdens de studie aan de sociale academie werken als jongerenwerker. Een deel van de vrijwilligers in dat centrum waren de eerste punks van Apeldoorn.
In 1 dat centrum waar ik werkte leerde ik ook mijn vriendin kennen. Zij was het meest sexy punkmeisje van heel Apeldoorn, en verdomd ik kreeg een relatie met haar ( en we zijn nog steeds bij elkaar).

Terwijl ik door mijn werk natuurlijk al behoorlijk op de hoogte was door wat er zoals speelde in de popmuziek, leerde ik door mijn vriendin en de vrijwilligers in het jongerencentrum ook veel nieuwe dingen kennen.
Met de Clash, Sex Pistols en the Jam was het hek van de dam.
Eindelijk weer muziek waarin ik mijn gevoel voor 'sturm und drang' , maar zeker ook mijn maatschappelijke betrokkenheid kwijt kon.
Iets later, ergens aan het begin van de jaren 80 leer ik de Wipers kennen; gevoelsmatig voor mij, en geplaatst in een andere tijd (Reagan, No Nukes etc.) , maar toch dan eindelijk een vervolg op Hendrix.
Sage is voor mij in de jaren tachtig, wat Jimi voor mij in de jaren zestig was.
Doordat ik een baan had werden de financiële mogelijkheden ook ruimer. Ik kocht veel platen, was bevriend met de eigenaar van een platenzaak, en zat zodoende dicht bij het vuur.
En dan vooral concerten, veel concerten; soms wel drie per week.
Het waren voor mij de hoogtijdagen , en er gebeurde gewoon ook heel veel op muzikaal gebied.
Dit alles ging door tot begin jaren 90.

In de weekeinden was ik ondertussen al geruime tijd deejay in A'doorns grootste danstent, maar toen de eerste house platen gedraaid moesten worden, haakte ik af.
Dat was niet mijn ding, en voor het eerst sinds ik bewust naar muziek luisterde, had ik het gevoel ouder te worden....

Voor een ingekort antwoord toch behoorlijk uitgebreid

Grappig hoe één beslissing zoveel invloed op je muzieksmaak (en leven) kan hebben. Wat zou er gebeurt zijn als je nooit als jongerenwerken was gaan werken?

Leuk verhaal!

Mooie verhalen weer, musician en Oldfart.

Inderdaad
Erg leuk om zo de achtergronden van iemands liefde voor muziek te lezen.

Dit topic blijft hoog staan in mijn favorietenlijst Topverhalen weer!

Ik denk niet dat het heel veel had uitgemaakt. Oldfart heeft zijn muziekhart gewoon op de juiste plaats zitten.

Het kan je smaak natuurlijk wel beïnvloeden. Ik zou ook naar hele andere dingen luisteren als ik deze site nooit had ontdekt.

Klopt. Ik zou vooral weinig nieuwe dingen ontdekt hebben buiten het kleine metalhokje moest ik deze site niet kennen.

Ik bedoel dat het meer een kwestie is van mentaliteit. Als je openstaat voor nieuwe dingen, zal je dat ook hebben zonder toevallige, gunstige omstandigheden.

En als je zonder deze site naar hele andere dingen zou luisteren, zou dat dan erg zijn? Zijn andere dingen slechter?

Vroeger hadden we geen websites (opa vertelt) en toen lukte het ook om nieuwe muziek te ontdekken. Andere mensen, boeken, websites, een goede winkel in de buurt, Alles kan je verder helpen.

Trouwens, een interessante opmerking van jou, Lukas, over de vorming van de smaak rond je 18de. Daar zit wel iets in.
Van m'n 14de tot m'n 18de deed ik voor mijn gevoel de grootste ontdekkingen. De allereerste keer dat ik dat een grammoplaat van bijvoorbeeld Jimi Hendrix hoorde, was ik helemaal van de wereld. Zulke luisterervaringen heb ik na m'n 20ste eigenlijk niet meer gehad.

vraagje aan stijn-slayer.

zelf ben ik een behoorlijke jaren 70 fan. via bands als king crimson en black sabbath ben ik nu beetje bij beetje metal aan het ondekken.

kijkend naar jou top 10 en het grote aantal jaren 70 platen die er in staan vraag ik me af. hoe zie jij de jaren 70 in verband met metal.

Ah grappig, jij bewandelt eigenlijk dezelfde route maar dan omgekeerd.

Om antwoord op je vraag te geven zal ik eerst moeten verduidelijken hoe ik bij de jaren 70 ben uitgekomen. Op mijn 12e begon ik me echt te interesseren in muziek. Bijna iedereen uit mijn klas draaide toen hardstyle, waar ik niets aan vond, behalve het volume. De top 40 was voor de populaire mensen in de klas, en The Stones en The Beatles (die ik toen al goed kende) waren toen natuurlijk niet cool.... Dat harde volume sprak mij aan. De broer van een aangetrouwde tante van mij is een extreme liefhebber van heavy en thrash metal en zo kwam ik op mijn 13e in aanraking met Slayer, Megadeth e.d. Op MTV en bij vrienden hoorde ik Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Alice in Chains en Pearl Jam langs komen (en een incidentele misser als Korn). Op Nirvana na vond ik dat toen allemaal 'wel leuk', maar in die tijd moest het echt zo hard mogelijk zijn voor mij. Vandaar dat ik steeds meer richting death en black metal trok. Ik leerde wel op mijn 13e Led Zeppelin kennen, wat voor mij toen een enorm afweek van alles wat ik tot dan toe gehoord had. Robert Plant kon écht zingen, de riffs waren creatiever (later werd me pas duidelijk dat Page de meesten 'geleend' had), de muziek had veel meer een eigen stijl. Hoewel ik het aanvankelijk te soft vond bleef ik daar toch erg veel naar luisteren.

De omslag kwam toen ik op mijn 16e besloot om gitaar te gaan spelen. Aanvankelijk speelde ik ook vooral (death) metal, maar naarmate ik beter werd en meer inhoudelijk inzicht kreeg in muziek begon ik door te krijgen dat Nirvana bijvoorbeeld ontiegelijk simpel is. Ik zal ongetwijfeld wat gegoogelt hebben naar gitaren en gitaristen en dan kom je natuurlijk al snel uit bij Jimi Hendrix. Als je zelf pas net gitaar speelt kijk je natuurlijk vol bewondering naar zo'n gitarist. Via Jimi Hendrix kom je uit bij Woodstock en dan zocht ik daar de 'gitaargroepen' uit zoals Ten Years After. In pa's platencollectie vond ik dan bijvoorbeeld Rory Gallagher en Focus.

Op dat moment had ik nog wel zoiets van die (voornamelijk) bluesrock is leuk, maar niet helemaal 100% mijn ding. Ik luisterde en speelde nog steeds vooral death/black metal, maar de eerste aanzet was er. Ik begon me toen ook meer te interesseren in muziekgeschiedenis. Hoe is hardrock en metal ontstaan, dat wilde ik weten. Led Zeppelin en Black Sabbath kende ik al. Deep Purple en The Who kende ik ook al via mijn vader, waar ik hem eerst voor had uitgelachen. Blue Cheer en Iron Butterfly moesten de eerste geweest zijn. Ik gaf al deze bands een (nieuwe) kans en elke band kon mij bekoren.

Ik denk dat ik op dat moment mijn oorspronkelijke bedoeling (erachter komen hoe metal ontstaan is) uit het oog verloor. Het kon me niet zo veel meer schelen wat nou overeenkwam tussen deze bands en metalbands. Beiden gebruikten distortion, al gingen metalbands hier veel verder in. Op dat moment vond ik dat muziek moet rocken, en dat deden beiden (al doet metal dat harder). Achteraf gezien ben ik toen (ik zal 17 geweest zijn) onbewust langzaamaan ook begonnen met het meer en meer afstand gaan nemen van het luisteren naar muziek alleen maar omdat het keihard is. De grindcore en goregrind doen mij nu niet zoveel meer. Ik begon meer en meer te zoeken naar oudere bands, dat was iets nieuws voor mij wat ik wilde ontdekken. Thin Lizzy bijvoorbeeld, maar ik vond bluesrock ook steeds interessanter worden (en later zelfs de hele oude blues uit de jaren '20 bijvoorbeeld). Niet alles beviel me in één keer, daar is King Crimson een voorbeeld van. Hoe het kon dat ik daar toen niets mee kon kan ik me nu echt niet meer voorstellen. Misschien had ik toen eerst Red (dat rauwe, hardere karakter van die plaat wat metal ook heeft) moeten horen.

Uiteindelijk heb ik dus niet echt het idee dat metalbands in direct contact met de acts uit de jaren '70 staan. Als iemand mij vraagt wat Slayer met Todd Rundgren te maken heeft moet ik diegene het antwoord schuldig blijven. Via vrij grote stappen (vrijwel alleen afgaande op (rauwe) distortion en misschien onbewust op tempo) ben ik langzaam meer en meer gaan ontdekken. Ik heb wel een sterke voorkeur voor technische, virtuose metal (Death, King Diamond, Necrophagist) en dat virtuose karakter komt in zekere zin natuurlijk overeen met het gitaarspel van Jimi Hendrix en Rory Gallagher. Qua compositie zie je de powerchords bijvoorbeeld terugkomen (al zijn Hendrix en Gallagher dan even een slecht voorbeeld) in beide tijdperken.

Als je eenmaal bij Ten Years After bent is de stap natuurlijk niet meer zo groot naar Neil Young en andere tijdsgenoten. Of zelfs naar hele andere genres.

Ik hoop dat ik je vraag zo enigszins beantwoord heb.

Zo, dat was een duidelijk en snel antwoord.
Overigens herken ik me wel in het Beatles luisteren op de basisschool, en vooral dat dat compleet niet cool was, want oud en geen gabber- en top 40-muziek.

Fraaie verhalen weer hier, vooral die van Oldfart. Wat een drama, een concertkaartje van Hendrix voor oktober 1970

Hoop dat er een beetje leven blijft in het topic. De bal ligt bij Stijn...

Ik zal eens nadenken, maar als iemand anders in de tussentijd al een vraag heeft stel hem dan gerust.

prima verhaal stijn.