Op je zevende al Metallica, wow! Daar moest ik toch zeker veertien voor worden - en op m'n zestiende vond ik er alweer weinig meer aan

Over die vraag zal ik nog wel even nadenken deric raven zodat ik een uitgebreid antwoord zal kunnen geven.

Gelukkig lijkt het topic weer wat op te leven, dat moeten we zo houden

Leuk verhaal van een jonge user. Mooie positieve uitzondering op de regel hier van de meeste jongelingen hoe deze zich gedragen en ontwikkelen op de site.

Alleen jammer dat Metallica de tand des tijds niet heeft door staan

Ach Ride the Lightning en Master of Puppets gaan nog welleens de speler in hoor

Wow..., pas vijftien lentes jong en al zo ongeveer elke muziekstroming doorgelopen Ik ontdekte de "echte" muziek pas op mijn vijftiende.

Progressieve rock. Mijn eerste echte muzikale liefde maar zeker niet mijn laatste . Ik ben eigenlijk vrij laat met muziek begonnen. Toen ik op de basisschool zat was ik nog helemaal niet geïnteresseerd in muziek. Ik luisterde wat me aangeboden werd. Het aanbod bestond voornamelijk uit the beatles,Radiohead(onze muzieklerares was er helemaal fan van) en een hele lading zangeressen zoals Anastacia en Mariah Carey. Toentertijd was ik ook nog te porren voor Idols . mijn eerste cd die ik midden groep acht kocht was dan ook Jamai van Jamai. Al vrij snel kwam de cd onder lagen stof te liggen om daar de komende drie jaar lang onaangeroerd te blijven liggen. Uiteindelijk heb ik hem maar weggegooid: opgeruimd staat netjes. Mijn volgende aankoop kwam al wat meer in buurt. Het was Keane- Hopes en Feares. Nu is dat nog verre van Prog maar het was voor het eerst dat ik me echt serieus bezig ging houden met muziek. Aan het eind van de eerste klas van de middelbare school ontdekte ik de platenkasten van mijn ouders. Mijn ouders hebben nogal een andere muzieksmaak dan ik . Mijn moeder is groot fan van singer-songwriters als Don Mclean en Paul Simon en mijn vader is een enorme soulkikker en enorm fan van onder andere Marvin Gaye en Stevie Wonder. Niet echt het soort muziek waar ik fan van ben dus . Gelukkig had mijn vader ook enkele zeer goede rockalbums. Twee daar van werden mijn favorieten. een was een best off van de moody blues de andere een Greatest hits van Electric Light Orchestra. Deze albums waren op zijn minst al symfonisch hoewel ik daar later pas achter zou komen. Tot de derde klas(ik was 14 jaar) was ik nog niet echt met muziek bezig. Tuurlijk hier en daar was er wel muziek die ik prachtig vond maar echt op zoek naar muziek ging ik niet. Toentertijd had ik slechts 4 albums. Een van Keane,een van Maroon 5(deze onderging het zelfde lot als die van Jamai), een van John Legend(draai ik nog sporadisch) en eentje van the Alan Parsons Project(draai ik nu nog best vaak). Maar toen brak de zomervakantie aan. mijn vader moest even nog wat naar zijn werk brengen en dan zou hij ook vrij krijgen. Ik ging met hem mee en hij besloot om een cd'tje mee te nemen. Dit bleek Wish You Were te zijn van Pin Floyd. Dat was het moment waar de liefde voor muziek zich openbaarde. Nog nooit had ik een album gehoord dat mijn zoveel deed. Ik besloot wish you were here op te zoeken op Wikipedia. Hier stond dat de muziek op Wish You Were Here progressieve rock was. Ik ging zelf steeds meer muziek opzoeken. Met enige hulp van mijn ouders wist ik vele klassieke bands te vinden(o.a. Emerson lake and Palmer,Yes,Genesis en supertramp). Op een gegeven moment ontdekte ik via sites als ProgArchives steeds meer prog. Een van mijn belangrijkste ontdekkingen bleek King Crimson welke nu nog steeds mijn lievelingsband is. Ik begon steeds meer albums te kopen. En net toen ik mijn eerste van KC kocht, twee jaar geleden, ontdekte ik een site die geheel gericht was op het ontdekken en bespreken van muziek: Musicmeter. Het hek was van de dam en ik begon steeds meer muziek te kopen en te ondekken.

Maar wat spreekt mij zo aan, aan progressieve rock? Om te beginnen lange nummers. Een nummer van 4 minuten vind ik veel te kort. Juist doordat bands langer de tijd hebben krijgen ze de kans om een nummer geweldig op te bouwen. Ook was het een genre dat experimenten niet uit de weg ging. Een goed voorbeeld zijn de albatros geluiden op Echoes van pink Floyd maar ook de vele tegendraadse ritmes die in prog albums verborgen zitten. Ten slotte hou ik ook erg van bombasme. Groots opgezette epische verhalen die soms enigszins over the top durven te gaan.

Dan nu de laatste vraag. uiteraard hou ik van andere genres. De mooiste muziek (vind ik) is gemaakt door integere muzikanten die muzikale experimenten niet uit de weg gaan maar daarnaast ook erg goede nummers/epics kunnen schrijven. Dit soort muziek is in bijna elk genre te vinden. hoewel ik eerlijk moet zeggen wel meer een rockliefhebber ben. Af en toe doe ik wel een uitstapje naar andere genres. Zo heb ik nu al folk(richard & lisa thompson) en jazz(miles Davis) albums in huis. Hier en daar beluister ik ook wat elektronica (kraftwerk/tangerine dream) en country(cash). Op het moment ben ik me voornamelijk aan het verdiepen in new-wave en postpunk wat ik minstens even gaaf als prog vind. Waarschijnlijk ga ik de komende tijd ook meer postrock beluisteren. Ik heb het gevoel dat ik in dat genre nog vele klassiekers vind die gewoonweg smeken om beluisterd te worden. Er zit nog een mooie muzikale zoektocht op mij te wachten.

Mooi stuk geschreven! Zeer interessant.

Geweldig antwoord Misterfool, al had ik dat wel verwacht

mooi stuk Misterfool, moest wel even lachen om de cd van Jamai. Mijn eerste cd was de idols compilatie cd of zoiets. met alle idols finalisten Jim en Jamai als aanvoerder natuurlijk . ook weer vrij snel in de prullenbak belandt

ik heb een reputatie hoog te houden

en nu even broeden op wie de volgende vraag krijgt.

ben benieuwd, altijd leuk om al deze verhalen te lezen

nou een vraag voor _lynn_ dan. hoe ben jij in contact gekomen met muziek.

Sorry voor mijn late respons, had het niet meteen in de gaten...

In contact met góede muziek zal je bedoelen?

Wel, voor een groot deel dankzij mijn vader. Hij had heel wat oude muziek op zijn computer staan, welke hij me liet horen.
Alleen is die echte goede muzieksmaak pas op mijn... 14de gekomen denk ik. Daarvoor luisterde ik nog naar wat rommel *shame*. Nu verafschuw ik dus álle rommel die ik te horen krijg, al die fake rockbandjes kunnen aan mijn **** roesten.

Op mijn 14de begon ik met grunge voor het eerst naar oudere muziek te luisteren. Ik zat zo'n 6 maanden in die periode. Ik luisterde vooral graag naar het oudere werk van Soundgarden. Ook Mudhoney, de eerste van Pearl Jam (Ten dus), Alice In Chains, Mother Love Bone en een beetje Nirvana konden mij sterk boeien.
Alleen raakte ik het nadien wat beu en wilde ik wat meer zomerse muziek, zoals reggae. Wat ik daarvan de nadelen vond was wel dat het zo erg op elkaar leek, dus na een kleine twee maandjes stapte ik weer over op rock, alleen was het deze keer zwaarder werk. Ook zocht ik veel op YouTube en andere sites/downloadprogramma's naar goede, meestal oude muziek.
Er kwamen een paar subgenres van metal aan te pas, maar vooral het oudere werk. Zelfs naar de foute hair metal luisterde ik een tijdje!
Op Kerstdag kreeg ik een wel zeer mooi geschenk: Een platendraaier. Mijn vader had speciaal zijn oude LP's van de zolder gehaald. Wat een pareltjes zaten er daar bij. Ik leerde dankzij mijn vaders' LP's Jethro Tull kennen. Wat een prachtmuziek. Ook maakte ik kennis met de muziek van Judas Priest. Hen kende ik wel van naam, maar had hun muziek nog niet beluisterd. Ik was erg onder de indruk van "Sad Wings Of Destiny". Naar Black Sabbath luisterde ik ook meer.
Mijn muzikale interesse werd eigenlijk later steeds breder. Ook psychedelische muziek begon mij te interesseren, het oudere werk van Pink Floyd, bijvoorbeeld. Ik kende ze wel al langer, maar begon pas echt vorige zomer naar ze te luisteren.
Ook het solo werk van Syd Barrett, David Gilmour en Rick Wright vind ik leuk.
Echter, vorige winter begon ik dan weer erg naar Hawkwind te luisteren, en ik heb de smaak nogsteeds erg te pakken (zie mijn avatar). Ik vind de space rock eigenlijk een goede balans tussen zwaardere muziek en kalme psychedelische muziek.
Ook Iggy & The Stooges (en Iggy's solowerk) draai ik tegenwoordig graag vaak.

Even een samenvatting van naar wat ik momenteel draai:
Psychedelische rock, space rock, hardrock, heavy metal, beetje grunge, een béétje hair metal, af en toe een beetje ambient (Shpongle), old school punk, "oude rock" hoe ik het noem, à la Rolling Stones, Steppenwolf, Argent,... En ja die reggae ben ik dus nogal beu gehoord, zoals ik al zei.

Mooi bericht, Lynn. Het feit dat je Jethro Tull hebt ontdekt stemt mij gunstig.

Ja, Jethro Tull is inderdaad erg goed, en het wordt dubbel zo leuk als je zelf ook dwarsfluit speelt (zoals ik dus) Ian Anderson is op dat vlak een goede inspiratiebron, omdat hij qua spelen geen enkele regel volgt, voordien dacht ik dat dwarsfluit altijd wel hetzelfde klonk, niet dus

Nu nog moderne muziek ontdekken.

Als ik ooit vader wordt, toch een belangrijk actiepunt. Platenkast/mp3 directory stevig dichttimmeren.

en op naar een nieuwe vraag!

... wacht nog maar even af met zoiets te zeggen, ik denk dat je smaak met de jaren nog zal blijven veranderen.

Dat ga je je kinderen toch niet aandoen, hoop ik?!

wel als je weet wat hij luistert (eigen interpretatie mogelijk)

*checkt z'n top 10*

Ok, je hebt een punt ga zo door, Onderhond!

Wellicht verandert jouw smaak ook nog wel... Toen ik 16 was hield ik ook van grunge, maar nu zet ik liever iets uit Onderhond's top 10 op.

Zorgen dat er geen troep er tussen komt is idd een nobel streven...

Van mij mogen ze luisteren wat ze willen als ze maar niet zo narrowminded en bekrompen worden als de gemiddelde MuMe bezoeker (dan wel andere gemiddelde Nederlandse muziekluisteraar).

Heb even je top 10 gecheckt en ik zie daar toch al redelijk wat dingen staan die hier ook ergens in huis te vinden zijn, en het zijn allemaal platen die ik zeker kan waarderen Het is natuurlijk mogelijk dat m'n smaak verandert, alleen hoop ik stiekem van niet, ik hoop dat 'ie alleen wat breder wordt, niet dat ik de platen die ik nu graag hoor ga verafschuwen. Is dat bij jou wel gebeurd? Of is je smaak gewoon breder geworden?

geweldig antwoord lynn. gaaf dat je op jouw leeftijd al zoveel ontdekt hebt.

Leuke vraag voor het topic!

Onder mijn generatiegenoten staat Herman ook wel bekend als 'de verrader.'

Maar even serieus, ik denk dat jonge mensen door het internet e.d. steeds meer kunnen kiezen uit het volledige palet: oude muziek of nieuwe, rock of electronisch, etc.
Ik heb het vermoeden dat de jongeren van nu steeds minder vast zitten in hokjes en subculturen. Dat lijkt me een positieve ontwikkeling.
Welke platen gaan vervelen en welke je hele leven bij je blijven hangt denk ik af van je eigen ontwikkeling en de kwaliteit van de platen (als ik naar mezelf kijk). Het lijkt me inderdaad een goede vraag voor Herman.

kan me helemaal vinden in wat sandakon-veld zegt.