Geloof me, je bent niet de enige, ik was pas tevreden toen ik een serie van 200 achter elkaar goed had, en dan ook met van die kleine ***landjes als de malediven enzo. Ik snap nog steeds niet hoe dat me toen is gelukt.

Heel herkenbaar, ik dacht dat ik de enige was met die vreemde verslaving

Ik kende ook alle hoofdsteden van landjes in Afrika en Zuid Amerika. Daar is nu heel weinig van overgebleven..

Ik had vroeger zo'n heel groot vlaggenboek, en naast de hoofdsteden kende ik alle vlaggen van alle landjes uit m'n hoofd.

Ik kon ooit de eerste 50 decimalen van pi opratelen. Nu kom ik niet veel verder meer als het aantal decimalen op m'n rekenmachine.

Nee, niet het volle pond. Maar om het erger te maken: Ik heb ook de single van Mmmbop en daar heb ik wel het volle pond bvoor betaald.

Hier evenmin. Wat is de hoofdstad van Macedonië? Weet ik veel! Wel fijn om te horen dat hier veel (lees: heel veel) meer van die autistische jongetjes en meisjes rondlopen.

Ik kan nog altijd op elk gewenst moment likkebaardend lekkerlessend kloekklinkend frisdrinkend stemmensmerend razendflitsend (edit: snelvibrerend) koel koel koel sissende Pepsi! opratelen. Zorgelijk

Voor mijn tijd, neem ik dan maar aan.

Ja hoor, en ik vergat nog snelvibrerend

Dat is het eerste teken van een licht herstel

Bij mij net hetzelfde, maar bij mij is er wel nog wat van over gebleven. Zelfs nu ondervragen sommige mensen mij nog . Ik herinner mij bij de chiro (jeugdbeweging) dat ze ooit op een avond bij het kampvuur echt van alle landen de hoofdsteden hebben zitten vragen. Toen ik klein was memoriseerde ik ook alle vlaggen van alle landen (hoeveel dat daar nog is van over gebleven weet ik niet). Ook speelde ik in de klas een spelletje om zoveel mogelijk staten van de VS op te noemen en ook zo veel mogelijk presidenten van de VS.
Vorige week heb ik ook tijdens een saaie les een wereldkaart getekend (ja zo erg is het al) omdat ik mij verveelde. Werkelijk elk land stond er op .

Ik kan me hierbij aansluiten. Heb sinds ik klein was al een fascinatie om te schrijven. Ik ben vele verhalen begonnen, maar ik heb er weinig afgemaakt. Had meestal niet het geduld, en na een tijdje was ik m'n eigen idee ook weer beu.

Pas een dik jaar geleden heb ik m'n eerste verhaal afgemaakt. Nogal wat dooie uurtjes op de bus en verder niks te doen hebben mij zover gekregen . Niet langer dan een kleine bladzijde of 3, en eerder opgesteld als script voor een kortfilm, maar gewoon als verhaaltje te lezen.

En geregeld blijf ik nieuwe ideeën krijgen voor verhalen. Concepten veelal geïnspireerd door muziek, grappig genoeg, en vaak ook meer met een filmisch idee in het achterhoofd dan een vlotlopend uitgeschreven verhaal. Maar verder dan een leuke bezigheid hoeft het voor mij ook niet te zijn

Haha, dat weet ik dan weer wel, maar het is ook gewoon een kwestie van het nieuws bijhouden, dan komen dat soort steden vanzelf langs en vergeet je het niet zo snel. Mijn vlaggenkennis is wel wat minder geworden.

Ik zat op een kleine school, dus onze groep 6 zat altijd in hetzelfde lokaal als groep 7. Stiekem deed ik ook mee aan hun proefwerken en vaak met goed resultaat. Mijn ouders stimuleerden me daar ook wel een beetje in. Toen we ooit met de tafels begonnen, kreeg ik van mijn ouders een cadeautje als ik de tafel van 1 t/m 30 leerde in plaats van die van 1 t/m 10, wat dan eigenlijk het 'huiswerk' was.

Hehe, ik was altijd bezig met het huiswerk van m'n broer die 2 klassen hoger zat. Toen hij naar groep 3 ging, leerde ik samen met hem lezen, schrijven en rekenen. Ik heb groep 3 uiteindelijk dan ook overgeslagen

Ik leerde overigens ook de volkslieden uit m'n hoofd. We hadden daar op school een heel ouderwets simpel (maar wel verslavend) programmaatje voor. Was nog in de MS-DOS-tijd

Ik was vroeger verslaafd aan sjoelen (volgens mij een typisch jaren 70-spelletje). Het is mij regelmatig gelukt om de maximale score van 148 te halen, niet door flink met de stenen te rammen maar door ze heel smooth over het hout en in het juiste vakje te schuiven. Mijn hoogste gemiddelde over 5 spelletjes was zo'n 145. Ergens wel een beetje ziek, niet?

Dat heb ik nog nooit gehoord, iemand met een sjoelverslaving. Terwijl het op zich best een leuk spel is (ook al speel ik het zelden tot nooit).

Obsessed: ik mocht een kleuterklas overslaan, maar mijn ouders wilden dat niet. Mijn vader heeft zelf ook een klas overgeslagen, maar bleef uiteindelijk een paar jaar later alsnog zitten. Bovendien vonden ze me te speels.

Ja, nou en of. O ja, nu bedenk ik me ineens dat ik ook zo'n zieke verslaving heb gehad een tijdje geleden: mijnenveger. Ja, dat saaie spelletje, ja. Sneller, sneller, sneller. Uitentreure gespeeld met als resultaat:

Beginner: 3 sec.
Gevorderde: 28 sec.
Expert: 80 sec. (Eens koos ik op 68 sec. met 1 mijn over het verkeerde vakje)

Ziek, he?

Ik FreeCell, zat na 2000 potjes op een win% van 97%, en toen werd de pc opnieuw geinstalleerd

Ik ben ooit 's begonnen met 1 voor 1 alle FreeCell-spelletjes uit te spelen (het zijn er 6400 ofzo). Ik geloof dat ik tot aan de 100 gekomen ben.

Mijnenveger ben ik mee gekapt zodra ik expert had uitgespeeld.

Het zijn er 2^15=32768

Nog zo'n verslaving: Het flipperspel van Windows 2000. Record: ruim 32 miljoen

Hier nog een ex-patiënt, heb zelfs met mijn opa een sjoelbak gebouwd met prachtige koperen getalsaanduidingen

Nog een verslaving: dammen. Ik speelde het vroeger altijd (deed ook wel eens aan toernooien mee) en ben al ruim 10 ongeslagen. De enige keer dat iemand me bijna (over internet) versloeg, viel zijn pc uit.
Ik speel het nu bijna nooit meer.

Met mijneveger tegen elkaar over msn ben ik ook 2 jaar ongeslagen geweest, ruim 400 potjes, ik had toen echt niks beters te doen. Mijneveger op de pc vond ik dan weer te saai, het was leuker om iemand anders te verslaan.

En ik ben als heel klein jongetje begonnen met lezen door alle nummerborden van auto's op straat op te lezen. Als we naar de stad gingen moest ik elk nummerbord oplezen (inclusief de schroefjes die ik altijd voor een punt aan zag). Toen ik naar groep 3 ging kon ik ook al redelijk lezen.

Mijnenveger op MSN ben ik ook nog altijd ongeslagen, maar 400 potjes heb ik het ook niet gespeeld.

Supertopic

Ha, over nummerborden gesproken: als ik vroeger bij mijn ouders in de auto zat, telde ik altijd de ouderwetse nummerborden (van die blauwe, die je nu nooit meer ziet). Aan het einde van de rit onthield ik de score en bij een volgende rit ging ik bij dat getal weer verder. Dat was nog in de tijd dat ik dacht dat het getal 1000 volgde op 199.

Ik ben er zelfs eens aan begonnen ze allemaal op te schrijven. Het duurde 5 weken voor ik er een dubbel had

en het is me ooit gelukt op een autorit van een uur nummerborden uit 8 verschillende landen te spotten

Ik ging in de auto altijd een soort race houden. Als we (lees: mijn vader) een auto inhaalde ging de score met 1 omhoog, en werden we ingehaald dan ging er 1 vanaf. En ja, herman, dat was ook in diezelfde tijd met hetzelfde scoresysteem

haha, ook dit is herkenbaar!

ik heb het echter maar een weekje uitgehouden

Kentekens, inhalen, ik herken het. Toen ik 6 was ging ik altijd automerken turven. Overdag ging ik in de tuin zitten en voorbij rijdende auto's turven. Als ik het merk niet wist, koos ik er zelf een. 's Avonds, als ik op bed lag en het donker was ging ik verder. Maar dan auto's luisteren. Achteraf wel gek dat ik mezelf toen geloofde, in het kunnen herkennen van het merk aan het geluid van vier wielen, een motor en een uitlaat...