Niet van Jovink en de Voederbietels?

Station #2: Turn Up The Bass!

Het tweede tussenstation van mijn muzikale reis is een korte. De Top 40 beviel me eigenlijk prima, jarenlang. Tot grofweg mijn 14e heb ik die trouw geluisterd, bijgehouden en voor zover ik het leuk vond, opgenomen. Al die bandjes heb ik nog, maar de hoesjes ben ik vreemdgenoeg allemaal kwijtgeraakt. Eigenlijk zou ik ze eens moeten herbeluisteren, om te zien wat er precies op staat (als het nog om aan te horen is natuurlijk). Natuurlijk ontwikkelde ik wel mijn voorkeuren binnen de populaire muziek.

In die jaren luisterde ik erg veel naar de radio; ik kocht wel eens een vinylsingle of een bandje, maar ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik daar veel meer naar luisterde dan naar mijn eigen tapes. Op Frits Spits' Avondspits na kan ik me de specifieke programma's van voor 1992 (het jaar waarin Radio 3 op de schop ging: er kwam een horizontale in plaats van verticale programmering en de naam veranderde in 3FM) nauwelijks herinneren, maar wat me wel goed bijstaat is dat dance-dj Ben Liebrand aan het eind van elk jaar zijn Grandmix ten gehore bracht. Helaas heb ik dit maar een paar keer mogen meemaken, omdat Liebrand zich niet erkend voelde (niet gek in een tijdperk waarin massacommunicatie nog niet zo'n grote rol speelde als nu) en er al snel mee ophield, maar de keren dat ik er naar kon luisteren voelden toch wel aan als muzikale mijlpalen. De platen in de Top 40 waar ik ècht enthousiast van werd waren toch wel de danceplaten en wat is er mooier dan een uur lang in sneltreinvaart alle hoogtepunten van het afgelopen jaar op je afgevuurd te krijgen?

Gelukkig kwam ik er vrij snel achter dat er meer was dan Liebrand's Grandmixes: op de toen populaire Turn Up The Bass-cassettes werden alle actuele dancehits verzameld, en dat werden dan ook stevig gekoesterde hebbedingen in huize Herman. Helaas kon ik ze niet allemaal kopen, al was het maar omdat ze steeds per twee werden uitgebracht en mijn budget niet zo groot was, maar die paar die ik kocht draaide ik uiteraard helemaal grijs. Mijn mijlpaalplaat van deze week is het deel dat, als mijn herinnering me niet in de steek laat, ik als eerste kocht:




Als ik de mix nu weer terugluister is het een feest van herkenning. Wat me nu ook opvalt is de veelzijdige keur aan artiesten: er staan hele commerciële, flauwe producties op, maar ook het in die tijd populaire hiphouse, kwaliteitshouse (House of Venus) en zelfs wat relatieve underground (LFO) zijn er op te vinden. Hoogtepunten toen, maar eigenlijk nu nog steeds, zijn de tracks van MC Sar, The KLF, Tony Scott en House of Venus. En misschien is het leuk om te melden dat White Knight's Get Crazy het allereerste singletje is dat ik ooit zelf kocht. Leren kennen via deze mix en voor een gulden uit de uitverkoopbak van de Free Record Shop geplukt... Op de break na geen al te geweldig nummer overigens, maar dance-muziek is door de enorme energie die ervan uitgaat tot op de dag van vandaag één van mijn muzikale liefdes gebleven, al ging ik er later ook op een andere manier naar luisteren. Maar daar kom ik nog op terug.

Soundtrack:
White Knight - Get Crazy
MC Sar & The Real McCoy - It's On You
The KLF - What Time Is Love?
Tony Scott - Get Into It
House of Venus - Dish & Tell

Hier heb ik ook een stuk of 5-6 cd's van!

Beetje vreemd dat een essentieel album nog maar 2 maanden op de site staat toegevoegd - en stiekem voel ik me een beetje vereerd: toch alvast 1 toevoeging gedaan die zinvol is gebleken

Volgen nu de Hit Connections, Dance Train's en Hit Club's?

Het verbaasde me al dat er nog geen enkele keer op was gestemd, ook niet door mij!

Hierna volgen Techno Trance 3 en Mega Dance 1993.2, dan weten jullie dat alvast.

Erg bevreemende stukjes van herman tot nu toe, die bij mij de vraag doen rijzen: Van welke planeet komt dit wezen, en wanneer zal hij op aarde landen? Buiten Neneh Cherry (en de opgeblazen confituur natuurlijk) heb ik indertijd weinig opgevangen van de muziekjes op deze verzamelaars.
De ware oorzaak is natuurlijk dat ik in die periode zelf niet bepaald van deze planeet was, maar nog headbangend rondzweefde op planet heavy metal. Ver en veilig weggevlucht voor de radio en dit soort verwerpelijke muzshit, althans, dat vond ik toen toch. Kort hierna, met de popularisering van de grunge en het aanmeren in mijn huwlijksbootje aan kade "zelfstandig- en verantwoordelijkheid", ging de radio wel weer terug aan.
Benieuwd naar welke vreemde oorden herman's reis ons nog zal brengen.

Het topic-overzicht tot en met Misterfool geactualiseerd.

Ik vind het vooral leuk om te zien dat de roots van de smaak van herman hier achteraf gezien erg duidelijk in zijn terug te vinden.

Ik ken de smaak van herman waarschijnlijk niet zo goed, ik dacht vooral dat die erg breed is. Als je zijn huidige top-10 naast deze twee albums legt, vind ik dat toch niet zo erg duidelijk.

Ik doel vooral op zijn voorliefde voor dance en aanverwanten. Dat lijkt me duidelijk hier begonnen te zijn.

Dat blijkt nu inderdaad wel zijn eerste grote liefde te zijn ja.

Dat ik dit nu pas ontdekt. Fantastisch om al die verhalen te lezen.

Erg handig, dat overzichtje.

Zekers.

Nee joh, die is net zo gefixeerd als die van ClassicRocker.

Eindelijk (weer?) eens iemand die niet van hot naar her gaat.
En grappig eigenlijk dat de reis van herman vrij vergelijkbaar is met die van mij tot nu toe. Alleen dan een jaar of 15 eerder.

Edit: Je bedoelde niet de volgende albums in deze reeks?

Station #3: Smash

In 1994 had ik al even in de smiezen dat een hoge notering in de Top 40 geen waarborg was voor daadwerkelijke klasse of muzikaal genot. Beetje bij beetje stuitte ik steeds vaker op hele goede nummers die hun kwaliteit ten spijt geen of nauwelijks hits werden, iets waar ik me in het begin oprecht over verbaasde. Toch duurde het nog even voordat ik wist hoe het nu verder moest en ontdekte dat er nog een heel muzikaal universum buiten de hitlijsten om was: toen ik van mijn ouders een CD mocht kopen vanwege goede rapportcijfers kon ik niets beters bedenken dan de nieuwe 2 Unlimited, terwijl ik daarvan al wist dat ik die niet heel vaak zo draaien. Als mijn liefde voor muziek na 1989 ooit nog op een laag pitje heeft gestaan, was het wel in deze periode. Het zou goed kunnen dat ik mijn interesse in sport in deze periode mijn interesse in muziek overvleugelde. Om in de reis-analogie te blijven: ik zwierf wat door het station en wist niet welke trein te nemen.

Gelukkig kwam daar in die tijd definitief verandering in. De radio was nog steeds de primaire bron om muziek te ontdekken, maar hierbij was wel iets veranderd: de week draaide niet langer om de hitlijst, maar om Edwin Evers en Rob Stenders' ochtendshow D'rob of D'ronder, die toevalligerwijs op dezelfde dag werd uitgezonden. Stenders draaide net iets ruigere platen en had met de Bevers en Bophit zelfs een soort wekelijkse anti-alarmschijf: een geweldige plaat die tòch geen hit zou worden (iets wat overigens faliekant mislukte met The Cranberries' Zombie, wat juist een knoeperd van een hit werd). Omdat Stenders' manier van radio maken mij wel beviel, begon ik ook te luisteren naar Shock Radio, het programma dat hij elke zaterdagnacht maakte met o.a. Floortje Dressing. In dit programma kwam naast een hoop al dan niet shockerende flauwekul (Google maar eens op voetbaltrainer Barry Hughes icm Stenders) ook aardig wat alternatieve muziek langs. Het staat me bij dat ik nog eens een hele nacht ben opgebleven ten tijde van hun eindejaarslijst, om alle nummers maar op te kunnen schrijven. Het was alsof ik op een goudmijn was gestuit en dit mijn enige kans was flink in te slaan.

De radio leverde echter vooral een hoop leuke losse liedjes op, die ik overigens wekelijks 'bundelde' in mijn eigen hitlijst: eerst een wekelijkse top 10, later een top 20. Onbedoeld legde ik daarmee feilloos de ontwikkeling vast die mijn smaak midden jaren '90 onderging: het accent verschoof beetje bij beetje van pop en eurodance naar meer gitaargeoriënteerde muziek. Toen ik in 1994 binnen de scoutinggroep waarvan ik lid was overstapte naar een andere leeftijdsgroep (van de verkenners naar de explorers, mochten hier toevallig nog meer (ex-)scouts rondlopen), leerde ik dan ook albums in de gitaarhoek kennen. Ik raakte bevriend met een groepje jongens die al net iets dieper in de alternatieve muziek zaten en leerde via hen al snel de bekende albums van bands als Nirvana, Pearl Jam, Alice in Chains, Live, Bush, Cypress Hill, etc. kennen. Maar hoe goed ik sommige van die platen ook nu nog vind, de scoutinghokhit bij uitstek was toch wel Offspring's Self Esteem en daarmee zijn we aanbeland bij mijn derde keuze:




Self Esteem, eigenlijk een beetje een Smells Like Teen Spirit rip-off, was in die tijd *de* hit, onze hit. Iedere keer dat we dit draaiden blèrden we de teksten weer uit volle overtuiging mee. Het waren mooie tijden, die overigens plaatsvonden voordat Self Esteem ook landelijk een hit werd. Ik leende het album van iemand en vond de rest van de plaat al snel ook erg tof: van het gesproken intro, de catchy radiohit Come Out and Play tot aan de duistere klanken van Gotta Get Away en de snelle skapunk van What In The World Happened to You. Dit was mijn helemaal mijn ding op dat moment. En nu vind ik het eigenlijk nog steeds wel een plezierig album, zelfs al draai ik het vrijwel nooit meer. Enkel met de hit van toen ben ik vreemdgenoeg wel klaar, typisch een nummer dat voor mij maar een korte houdbaarheidsdatum had. Maar na Smash was ik definitief klaar met mijn Top 40-periode en kwam de trein definitief op gang.

Soundtrack:
Come Out And PlayWhat In The World Happened to You?
Gotta Get Away

Leuke opsomming, Cypress Hill als excuushiphopact. Alleen witte rockliefhebbers luisteren er naar, of niet? Afijn, wederom geen verkeerd stuk, maar ik heb heel even iets gemist geloof ik. Hoe oud was je ten tijde van Smash, Herman?

15.

En dank. En je hebt gelijk over Cypress Hill.

Leuk stuk weer. Van The Offspring heb ik weleens gehoord, maar ik heb niet echt een beeld bij hun muziek. Het heeft ergens wat weg van Green Day, zo te lezen?

Overigens heb ik ook op scouting gezeten. Zowat iedereen zat daar op de basisschool op. Was niets voor mij

Je had Offspring en Green Day.
Ik was meer een liefhebber van die laatste; geweldige live band.
Al kon ik NOFX ook zeker waarderen.

Ook ik zat even bij scouting als leiding bij de bevers; dit omdat mijn vrouw er altijd bij had gezeten.
Ook niet geheel mijn ding.

Klopt helemaal.

Mooie stukken trouwens, Herman! Duidelijk ook een dik decennium verschil tussen Misterfool en ik en jou

Wat een ommekeer! Smash van The Offspring! Jaren niet meer gehoord, maar toendertijd een favoriet (al was ik reeds 13 jaar ouder als herman). Green Day daarentegen, heb ik nooit wat mee gehad. Erg fijn plaatje, Smash, maar ik heb het wel uitsluitend bij dat ene album gelaten. Bij meer van hetzelfde vreesde ik dat de verveling zou toeslaan. 'k Ga hem voor de gelegenheid nog eens bovenhalen, benieuwd hoe hij nu bevalt.

@Slowgaze: De meer open-minded(!) witte rockliefhebbers pruimen vijf hiphopacts: Naast het genoemde Cypress Hill hebben we daar ook Public Enemy, Beastie Boys, Run DMC en sinds Amores Perros natuurlijk ook nog het onweerstaanbare Control Machete. (Si señor )
Hoeveel heavy excuusrock is er voor onze geblakerde hippehoppers?

Al twintig jaar prettig gestoorde padvinder hiero, tegenwoordig leiding bij de explorers. Zelfde soort herinneringen hier, misschien wel het meest herkenbare stuk tot dusver (maar herman en ik zijn dan ook leeftijdsgenoten en delen een vergelijkbare achtergrond, wat me vaker is opgevallen). Smash draai ik ook nooit meer maar ken ik nog steeds helemaal uit mijn hoofd, vooral nog dat a capella stukje uit Bad Habit.

Offspring! Op dat moment de coolste groep ter wereld! Bizar dat het uiteindelijk het imago kreeg van een soort van boysband (zie ook Limp Bizkit en Live)

Deze ook grijsgedraaid... Tot hiertoe lijkt het alsof herman op m'n school en in hetzelfde jaar zat, maar dan in een andere klas ofzo. Op naar The Bends!

Vijf. Als het 'heavy' moet zijn mag ik graag eens een plaatje opzetten van At the Drive-In, Deftones, Sonic Youth, The Birthday Party of The Jesus and Mary Chain. (Los cien enamorados duermen para siempre )

Ja Maarten, maar jij bent dan ook een hipster. Ik zou juist zeggen dat Rage Against the Machine en Metallica excuusrockbands zijn.

Anachronisme. In die tijd had je herhalingen van de Fresh Prince op televisie, en een paar jongens in de Bijlmer die van 2Pac hielden. Verder bestond de Nederlandse hiphopscene toen nog grotendeels uit witte semi-rockers zoals Osdorp Posse.

The Offspring. Hoe gek het ook klinkt, dat is voor mij toch ook een beetje jeugdsentiment. Toen ik 6 was luisterde ik heel veel naar Americana en Conspiracy Of One want die had mijn vader op CD. Smash heb ik nooit echt een geweldig album gevonden, al is Self Esteem wel heerlijk! Green Day vind ik nog steeds erg goed en dan vooral Dookie.

Al 15 jaar een fiere scout, momenteel leider van de Welpen (geen idee of dit in Nederland hetzelfde is).
The Offspring, een aantal jaren geleden nog eens live gezien op Pukkelpop en hoewel ik er niet veel van kende toch een uiterst genietbaar concert, zeker toen ze Self Esteem speelden!

Gefixeerd of niet, als herman niet de grootste Bowie-fan op Mume is, dan ben ik dat. En ongetwijfeld is er verderop gedurende herman's muzikale reis een tussenstop gepland bij de stations Radiohead en Smashing Pumpkins, beide vernoemd naar artiesten wij verafgo(o)d(d)en.

Ja, dit topic is terecht onderhevig aan mijn fixatie.

Voor de liefhebbers:

3 jaar leider van de welpjes geweest! En daar trouwens mijn nick aan overgehouden (spreek uit: Toemai)