Ja maar jij.

Ik dacht ook dat de zangeres van Beach House een man was. Zelfde had ik bij Tracy Chapman overigens, daarvan heb ik ook jaren gedacht dat het een man was.

Ik dacht ook dat bij Beach House alles door een man werd ingezongen eerlijk gezegd totdat ik ze ging 'googlen'. Maar mooi stuk van Herman, Godspeed heeft zeker ook een diepe indruk op mij nagelaten alleen was de kennismaking totaal anders, ik had de beschikking over Musicmeter en internet waardoor je veel sneller met dingen in aanraking kan komen als je wilt.

Op sommige momenten is het wel heel duidelijk een vrouw, ja, maar aangezien tegenwoordig alle mannen met een hoge stem zingen, is de man-vrouwscheiding tegenwoordig minder duidelijk. Mannen zingen als Kate Bush en vrouwen als Johnny Cash.

A boy named Sue.

Toch even quoten dit, ook al is het al weer even geleden want bovenstaande is voor 99% gelijk aan hoe het mij verging. De vrijdagmiddag opnames, ik heb ook nog een stuk of 100 cassettebandjes met top 40 opnames, het ophalen van het gedrukte top 40 exemplaar, en jawel, Het beste uit de Top 40 van '89 was mijn allereerste gekregen full-length vinyl LP, een drie-dubbelaar zelfs. En ook de nummers die Herman noemt vind ik nog steeds erg goed. We Are Growing.

Het enige verschil: ik heb al die top 40 blaadjes nog steeds.

Grappig dat het zo stuk zó herkenbaar is.
Maar we schelen dan ook maar een week of 10...

Ik probeer vanavond nog het volgende stuk online te zetten, maar ik heb last-minuten toch besloten voor een andere 'plaat', dus het zal nog wel na het voetbal worden...

Ik vraag me af welke albums die wij gewoon achteloos laten passeren op dit moment, ontzettend essentieel zijn voor jongeren die we over een paar jaar misschien wel op deze site zien, met interessante smaken

Station #8: Excursions

Allemachtig, wat was de keuze voor mijn achtste essentiële album lastig. Tot aan 2002 heeft mjin smaak zich vrij eenduidig ontwikkeld: ik ben tot dan toe gewoon een jongen met een voorliefde voor dance, die beetje bij beetje de uithoeken van de rockmuziek verkent. De typische jaren ‘90 bands uit de US, de typische jaren ‘90 bands uit de UK, de belangrijke artiesten (vanuit een alternatief perspectief) van langer geleden en de bands die traditionele songstructuren rigoreus over boord gooiden. Maar vanaf 2002 veranderde er langzaam iets: de liefde voor dance kwam beetje bij beetje weer bovendrijven. Het is echter lastig aan te geven welk album (voor zover dat ueberhaupt een relevant format is bij dance-muziek) daar de meest cruciale rol in heeft gespeeld.

Destijds heb ik wel redelijk actief een weblog bijgehouden, maar van de berichten die ik daar op achter liet werd ik nu ook niet veel wijzer. Ik leerde hier en daar dan wel wat platen kennen die meer de dance-richting uitgingen: er was er lange tijd geen enkele die iets wezenlijks veranderde. Later pas ontdekte ik dat er allerlei dwarsverbanden bestonden tussen de muziek die ik aan het ontdekken was. Zo heeft het even geduurd voordat ik me realiseerde dat de muzikanten op Out Hud’s Street Dance iets te maken hadden met die van !!! of LCD Soundsystem, bands waar ik midden jaren ‘00 verzot op was. Toch was Street Dance wel een optie die ik serieus heb overwogen hier op te voeren. Ik zag het album op een blog omschreven worden als “postrock meets disco” en dat wekte direct mijn interesse. Street Dance klonk ook als een mix tussen rock en dance die ik tot dan toe nog niet eerder gehoord had. In retrospect was dit album het eerste in een reeks meer dance georiënteerde albums die ik ontdekte, destijds was het echter toch vooral een buitenbeentje in mijn smaak en an sich niet echt een directe stimulans me meer in dance te gaan verdiepen.

Een andere optie die ik serieus heb overwogen was niet eens een album, maar een dj-mix van Erol Alkan. Alkan, een Britse DJ en producer met Turkse roots die me deed inzien dat je ook best van rock èn dance kunt houden, of van disco èn van krautrock. Of gewoonweg van liedjes èn experiment. Zijn eclectische en creatieve manier van DJ’en heeft me altijd erg aangesproken en een aantal van zijn sets uit de periode 2002/2003 draai ik ook nog regelmatig terug. Maar uiteindelijk ging het me te ver om dat magische half uurtje BBC Radio 1 in december 2002 hier op te voeren, hoe geweldig ik Erol ook vind (zijn DJ-set in Tivoli november 2005 is misschien wel de beste die ik ooit zag).

Uiteindelijk ben ik uitgekomen bij een track waar een goede vriend van me in 2002/2003 helemaal weg van was: Felix da Housecat’s Silver Screen (Shower Scene). Samen draaiden we het regelmatig in de studentendisco’s van onze alternatieve studentenclub, waar we vaak achter de draaitafels stonden. Silver Screen was een ander soort dance dan ik kende uit de jaren ‘90: ik hoorde er niet de eurohouse in die ik als tiener zo leuk vond, maar ook niet de altodance van bv. The Prodigy of Chemical Brothers. Nu is Silver Screen ook wel een nummer dat veel dance-wetten aan zijn laars lapt: het tempo ligt net een stukje lager en het heeft eigenlijk geen generiek in- en outro. Later begreep ik dat het een van de kwintessens was van de in die tijd populaire electroclash-stroming, een dancestroming die stevig naar de italo en new wave van de jaren ‘80 hintte. Voor mij was het ook zonder die kennis gewoon een gaaf nummer en een aanzet om eens meer van die Felix da Housecat op tezoeken. Inmiddels was ik al wel begonnen met downloaden, toen nog op kleine schaal. Eerst via Audiogalaxy, maar toen dat ter ziele ging ontdekte ik in Soulseek een uitstekend alternatief. Van Felix vond ik al snel zijn dj-set op de Berlijnse Love Parade van 2002, èn de mixcd Excursions, mijn volgende essentiële album in deze reeks.




Die mix op de Love Parade, met o.a. Anne Clark’s Our Darkness en een track van Prince (een held van Felix en zijn vader), was misschien wel de eerste livemix van een DJ waar ik echt even gek van was, zoveel draaide ik die. Maar uiteindelijk bleek Excursions toch een veel langere houdbaarheidsdatum te hebben. Het is dan ook een mixalbum met meerdere gezichten. In eerste instantie viel ik vooral voor het eerste deel van de mix: pure electroclash, lekkere poppy electro met genoeg weemoed om de fantasie te prikkelen. Het tweeluik Substance - Talk a Walk vind ik nog steeds één van de mooiste overgangen ooit. Pas later begon ik ook het meer op techno gerichte middenstuk van de mix te waarderen. Uiteindelijk bleek de livemix of het mixalbum een heel nieuwe muziekdiscipline die ik steeds meer ging waarderen. Een goede mix neemt je mee op reis en doet me nu vaak meer dan reguliere studio-albums.

Uiteindelijk bleek Felix da Housecat de eerste dance-artiest die me benieuwd maakte naar meer in het genre. Op deze mix staan ook tracks of remixes van Kiki en The Thin White Duke (aka Stuart Price aka Jacques lu Cont aka Les Rythmes Digitales), producers die ook grote favorieten werden en me op hun beurt weer kennis lieten maken met andere, nieuwe held(inn)en (Ellen Allien springs to mind). Daarnaast zorgde Felix (en eigenlijk vooral Erol) voor zoveel inspiratie dat ik me meer ben gaan toeleggen op indie, dance en alles wat daartussen ligt, en op een gegeven moment ging ik ook zelf meer die muziek draaien op feestjes. Via een concert van Out Hud had ik een meisje leren kennen dat een eigen indie-/electrodansavond organiseerde en toen ik daar eenmaal een keer had gedraaid ben ik met een vriend ook feestjes gaan organiseren in Leiden. Als dj is mijn smaak gaandeweg wel meer richting pure dance gegaan.

Mijn liefde voor dance nam in deze tijd dus een serieuze vlucht, maar ik ben dance en rock wel altijd naast elkaar blijven draaien. Rock (en andere liedjes-genres) spreekt de luisteraar vaak direct aan, al was het maar omdat de tekst je een duidelijke kant opstuurt, terwijl dance vaak wat abstracter is en de luisteraar daardoor emotioneel wat vrijer laat in zijn emotionele beleving. Voor mij betekent dit concreet dat de emotionele beleving wat heftiger is en dat ik me makkelijk kan verliezen in dance-muziek, maar dat vind ik er eigenlijk juist wel fijn aan. En wat Felix betreft? Daar ben ik eigenlijk wel op afgeknapt. In 2005 zag ik hem op Dour draaien en ik ben na een kwartier weggelopen: ongelooflijk wat een platte commerciële set draaide hij daar (gelukkig zag ik op hetzelfde festival ook nog Erol Alkan, Kiki en Paul Kalkbrenner die lieten horen hoe het wel moet). Na 2002 is het ook langzaam bergafwaarts gegaan met zijn muziek; zijn laatste albums zijn het beluisteren niet eens meer waard, wat mij betreft. Maar Excursions draai ik nog regelmatig, al was het maar omdat het zo ontzettend lekker doorfietsen is op dat magische middenstuk.

Soundtrack:
Tok Tok vs. Soffy O - Missy Queen’s Gonna Die
Dot Allison - Substance (Felix da Housecat Remix)
Bolz Bolz - Take a Walk (Neo-Romantic Dima Remix)
Tim Taylor & Thor 54 - Over The Hill

Zoals al je stukken tot nu toe boeiend en helder, en voor een niet-liefhebber als ik ook nog daverend leerzaam.

Fijne keuze, leuk om te zien dat we in zo'n beetje dezelfde periode dezelfde kant op gegaan zijn qua muziek

Weer een plezier om te lezen. Ik zie trouwens drie dwarsverbanden met mijn eigen essentiële albumreis. Felix da Housecat komt helemaal in het begin, alleen niet in de hoofdrol. Ook komt mijn eerste mix-plaat waar ik weg van was langs. En The Thin White Duke heeft me kennis laten maken met een (waarschijnlijk) essentieel album.

Leuk stuk weer


Ik heb je wel eens eerder zoiets horen zeggen en ik snap wel wat je bedoelt. Maar hoe zit het dan met abstractere rock (zoals veel krautrock, waar je ook wel van houdt volgens mij)? Niet alle rock is 'liedjesrock' natuurlijk.

Dat verschilt per krautrockband, maar hoe verder het naar ambient (bv. Harmonia gaat), hoe meer die vlieger op gaat.

Station #9: A Break In The Clouds




Inmiddels zijn we aanbeland in het jaar 2006, een jaar waarin ik ook al actief ben op MusicMeter. Als ik kijk naar de laatste jaren realiseer ik me wel dat ik enorm veel albums heb ontdekt via MuMe. De interesses in verschillende genres waren er al wel, maar mijn smaak heeft zich enorm verbreed en verdiept door het enthousiasme van veel mensen hier. Zo waren er een aantal electronica-adepten die me wezen op een album van Nathan Fake en daarmee komen we op het spoor van mijn volgende keuze.

Nathan Fake’s Drowning in a Sea of Love luisterde ik misschien nog wel vooral, omdat ik werd getriggerd door een bericht van titan die bij het album de namen M83 en Boards of Canada, toen grote persoonlijke favorieten, liet vallen. Ik vond het album aardig, maar ook weer niet dermate geweldig dat mijn leven op zijn kop stond. Toch was het blijkbaar interessant genoeg om eens een liveset van de man te downloaden. Dat werd de BBC Essential Mix die hij samen opnam met James Holden, de eigenaar van het label Border Community, waar het album van Fake op is uitgebracht. Ter info: de BBC Essential Mix is een wereldberoemd en al jaren (decennia zelfs) lopend radioprogramma van BBC1, waarop een DJ of producer twee uur lang zijn gang mag gaan. In dit geval deed Fake het eerste en Holden het tweede uur, de eerste met een live-set bestaande uit zijn eigen muziek en de tweede met een dj-set.

Die Essential Mix veranderde wel het een en ander: de eerste keer dat ik hem draaide was op mijn mp3-speler, terwijl ik ‘s ochtendsvroeg de post bezorgde (heb ik anderhalf jaar gedaan als bijbaan naast mijn studie). Tegen het ochtendgloren en met de talloze vliegtuigstrepen in de heldere hemel als decor kwam de muziek van Fake ineens tot leven: dezelfde nummers klonken ineens veel organischer, warmer en emotioneler. Drowning in a Sea of Love werd in een heel ander perspectief gezet, een veel mooier perspectief.

Toch was het uiteindelijk dat tweede uur dat me echt raakte: ik geloof dat het mijn eerste kennismaking was met James Holden, maar vanaf dit moment had hij mijn aandacht. Zijn benadering van dance-muziek was voor mij iets nieuws: waar de meeste DJ’s heel erg gericht zijn op een vrij specifieke stijl en de bijbehorende labels, heeft Holden een voorop gezet plan waarin hij behoorlijk uiteenlopende muziek tot een enorm spannend geheel maakt. Het was bv. hier dat ik met Cluster’s Rote Riki (krautrock met een retro-scifi-gevoel) voor het eerst een nummer van voor 1975 in een DJ-set hoorde. En ook van Four Tet’s A Joy, dat in deze mix langskomt, was ik erg onder de indruk. Dat nummer kwam van Everything Ecstatic, een experimentele plaat die me hevig teleurstelde bij uitkomen, omdat ik er helemaal niets van begreep (en ik was niet de enige). Maar hier viel het helemaal op zijn plaats. Meer dan ooit realiseerde ik me hoe belangrijk context kon zijn voor specifieke nummers: vanaf dat moment ben ik ook afgestapt van het idee dat muziek op zichzelf moest kunnen staan en probeer ik me bij het luisteren van vooral losse electronische of dance-muziek ook wel in te denken wat het potentieel van een nummer is in een (virtuele) mix.

De hele BBC Essential-Mix is overigens terug te luisteren via Soundcloud (er is namelijk iemand zo gek geweest meer dan 900 van die dingen (1800 uur muziek!) daar te uploaden) :



Toen ik meer wilde horen van James Holden ben ik zijn label Border Community uit gaan pluizen en dat was een gouden zet: Holden’s eigen A Break in the Clouds, de eerste release op dat label, overdonderde me al meteen en dat is dan ook mijn negende keuze. De eerste vier minuten zijn eigenlijk puur een opbouw naar de godsgruwelijk mooie melodie die daarna de hemel openbreekt. Destijds stond ik echt perplex toen ik dit hoorde, nu heb dat helaas minder, al reken ik het met Nathan Fake’s Outhouse, Extrawelt’s Soopertrack en Fairmont’s Gazebo tot de vier beste platen van het vroege Border Community.

Vanaf dit moment was James Holden mijn favoriete DJ en heb ik een tijdlang veel van zijn dj-sets beluisterd. Ik luisterde al veel dance, maar dat was toch meer electro en de dance met een bepaalde indie-vibe, nu ging ik toch meer de ‘diepe’ kant op, zoals vrienden deze kant van de dance vaak omschrijven. Helaas kon lang niet iedereen hierin mee: ik merk toch dat veel mensen dit te experimenteel vinden en gewoon lekker ‘four-to-the-floor’ willen stampen.

Inmiddels ben ik zelf ook niet meer zo’n grote fan: ik hoor zijn muziek nog steeds graag, maar volg hem niet meer zo op de voet dat ik de platen opzoek die hij in zijn sets draait - iets wat ik bij andere dj’s nog wel doe. Border Community is naar mijn smaak ook niet meer zo toonaangevend als een jaar of vijf terug, toen vaak werd gezegd dat zij een frisse wind door de dance lieten waaien. Toch blijft Holden wel inspireren door zijn brede muzikale vizier.

Soundtrack:




(hierna nog 2 albums te gaan trouwens)

Ben wel benieuwd naar de laatste 2.

Correctie: nog 1 album te gaan. Ik wilde in eerste instantie graag 11 albums bespreken, omdat 11 mijn geluksgetal is (ben ook geboren op 11-11), maar een 11e keuze zou er iets teveel moeten worden bijgesleept.

Later vandaag zal ik hem plaatsen (met excuses dat het tempo er een beetje vanaf ging, de laatste dagen, maar achteraf gezien kwamen deze weken me toch slechter uit dan verwacht).

je mag ook 11 albums doen hoor!

Holden
Bij mij nog wel mijn favoriete DJ (ik ken hem ook een stuk minder lang). Over minder dan twee weken ga ik hem dan eindelijk live zien

Ik moet me sterk vergissen of ik weet met welke rock god herman zijn muzikale reis besluit...

Ik denk dat je je sterk vergist. Ik gok iets Zuid-Amerikaans.

Ik denk dat herman met een fotoalbum op de proppen komt.

Holden was natuurlijk vooral van 2003 tot 2006/2007 ontzettend goed, nu vind ik hem iets minder relevant worden. Blijft dat zijn platen uit die tijd niets aan kracht ingeboet hebben, The Idiots Are Winning zou volgens mij zelfs nu nog een behoorlijke impact hebben.

Ik verwacht eigenlijk ook niet dat het Bowie gaat worden. Ik verwacht eerder iets Afrikaans (Fela Kuti?)

Herman heeft zijn muzikale reis afgelegd van 'station to station', bij station 8 behandelde hij een dance-producer die zich 'The Thin White Duke' (zijn invloed laat zich écht overal gelden) noemt, na deze subtiele maar voor fans direct herkenbare verwijzingen kan het bijna niet anders of hij heeft het beste tot het laatste bewaart en hij gunt zijn favoriete artiest het slotakkoord (Ziggy played guitar...)

Gisteren mijn stuk vergeten te plaatsen. Bij deze dan:

Station #10: Ege Bamyasi

De laatste jaren is er veel veranderd in de manier veel mensen muziek consumeren: de digitale revolutie heeft er voor gezorgd dat vrijwel alle ooit uitgebrachte muziek direct toegankelijk is voor een ieder en websites als MusicMeter en RateYourMusic.com zorgen ervoor dat in ieder geval de Westerse popmuziek geweldig in kaart wordt gebracht. Voor iemand als ik die een niet aflatende honger en interesse heeft in muziek is heeft dat behoorlijke implicaties: waar ik vroeger uit pure noodzaak een middelmatig album net zolang bleef draaien tot het vanzelf goed werd (pure cognitieve dissonantie, je zou anders voor niets je schaarse geld hebben uitgegeven...), moet een album tegenwoordig wel behoorlijk goed klinken, wil het niet in de vergetelheid raken. Er is immers nog zoveel andere muziek die ook gehoord ‘moet’ worden.

Aan het einde van het vorige decennium downloadde en luisterde ik dus nieuwe albums dat het een lieve lust was, totdat ik merkte dat het me tegen begon te staan: ik merkte dat maar weinig albums nog echt een blijvende indruk maakte. Tijd dus om te zien of dat anders kon. In 2008 besloot ik een maand lang geen enkele nieuwe muziek meer op te zoeken en alleen maar muziek die ik al kende te draaien. Op voorhand best een opgaaf voor iemand die zowat elke dag wel iets nieuws wilde uitproberen, maar uiteindelijk viel het erg mee. Eén album dat ik net had leerde kennen maakte bijzonder veel indruk en ik ‘had’ nu ook de tijd daar veel naar te luisteren. Het album in kwestie was Ege Bamyasi van het Keulense Can, een band waarop ik grofweg een decennium eerder mijn tanden nog op had stuk gebeten. Van Monster Movie begreep ik toen helemaal niets, maar Ege Bamyasi vond ik vanaf de eerste tonen fantastisch.




In eerste instantie kon ik er maar moeilijk de vinger op leggen wat ik nu precies zo goed vond aan Ege Bamyasi, maar later begreep ik dat veel van wat mij aantrekt in muziek hierin terug te horen is. Het geweldige drumspel van Liebezeit deed me denken aan moderne muziekstromingen als dance en hiphop. Daarnaast is er plaats voor experiment (Soup) en pure pop (Spoon, I’m So Green), maar ook voor emotie (Sing Swan Song) en humor (wederom Spoon en I’m So Green). En dan was er de exotische mystiek rondom de band die me wel aanstond: zo zijn er verhalen dat drummer Jaki Liebezeit in Cuba ‘verboden religieuze drumritmes’ leerde van een muzikant aldaar en dat gitarist Michael Karoli regelmatig naar Afrika reisde om daar muzikale inspiratie op te doen. Ik had het gevoel dat Ege Bamyasi een album was met een kaleidoscopische allure en voor mij in het bijzonder een soort samenvatting van wat ik tot dan toe had beluisterd, een soort ontbrekende schakel tussen de uitersten van mijn smaak die ik nooit zo goed had kunnen verenigen.

Naast een schakel tussen verschillende muzikale wereld was Ege Bamyasi tegelijkertijd een nieuw startpunt, een eye-opener naar meer muziek. Sowieso heeft het album mijn interesse voor obscure jaren ‘60 en ‘70 albums met een experimentele inslag flink vergroot, of dat artiesten zijn die Can hebben beinvloed (de afrobeat van Fela Kuti) of artiesten die zeggen door Can te zijn beinvloed (Public Image Limited). Can bleek naast de spin in het web ook een katalysator naar meer muziek en zorgde ervoor dat deuren naar andere muzikale werelden verder open gingen. Eén van die werelden die ik nu een beetje aan het uitpluizen ben is de Braziliaanse wereld. Os Mutantes is tot nog toe de grootste ontdekking, maar ik begin ook steeds meer warm te lopen voor samba en bossa nova. Ik heb nog even overwogen mijn 11e album uit deze hoek te halen, maar ik kan pas over een paar jaar aangegeven of dit echt een essentieel onderdeel is van mijn muzikale reis.

De maand waarin ik Ege Bamyasi echt ontdekte deed me ook nog iets ander beseffen. Toen ik mijn luistergedrag onder de loep nam, realiseerde ik me dat ik (even generaliserend) niet alleen naar muziek luister omdat ik op zoek ben naar emotioneel genot, maar ook vanuit een soort archeologische interesse. Dat besef heeft ervoor gezorgd dat ik wat minder albums ben gaan luisteren en de albums die ik beluister weer beter leer kennen. De archaelologische interesse richt zich voornamelijk op het kennis nemen van genres, pophits, muziek uit rare landen. Gewoon omdat ik het leuk vind daar iets van te horen, niet per se vanwege de emotionele beleving. Wat dit betreft heb ik het albumformat ook een beetje losgelaten, al is dit door mijn groeiende interesse voor dance-muziek (een genre waarin 99% van de artiesten sowieso geen studio-albums uitbrengt) ook natuurlijk ontstaan. Van nieuwe albums luister ik doorgaans ook alleen nog maar 2 of 3 nummers (meestal de singles) en meestal heb ik daar wel genoeg aan.

Soundtrack:
Pinch
I’m So Green

Goed, dit was in grote lijnen een beetje mijn verhaal. Ik vond het leuk er over na te denken. Hopelijk was het ook leuk om te lezen.

Wat Bowie betreft: dat is over de jaren heen wel mijn favoriete en meestgedraaide artiest, maar eigenlijk is hij geen artiest geweest die mij echt een richting heeft uitgestuurd. Voor mij was het thema echt "From Station to Station" en ik denk dat ik Bowie vooral tijdens het reizen luisteren en niet zozeer tijdens de overstaps. Toch past hij overal bij en dat is ook wel zijn kracht eigenlijk: hoe meer muziek ik door de jaren heen heb leren kennen, hoe meer ik me realiseer hoe goed albums als Low en Heroes zijn. Sommige favorieten zakken over de jaren heen weg en blijven alleen uit jeugdsentimentele overwegingen interessant (Smashing Pumpkins, Pearl Jam, etc.), anderen blijven geweldig en tijdloos.

Can!!. Ik heb erg genoten van jouw stukken herman. Niet elk station sprak me tot de verbeelding, dance bijvoorbeeld is een genre waar ik door het gemis van traditionele instrumenten maar moeilijk in kan komen, maar over het algemeen toch veel dingen waar ik ook wel van kan genieten.

Lekker gedaan Hermannekke Het was leuk om te lezen.

Over dat 'archeologische', ik heb sinds een paar weken ontdekt dat dat wel degelijk écht goed te combineren is met emotioneel genot: op het moment ben ik helemaal gek van emo en screamo en daar wil ik nu zo veel mogelijk van kennen. Niet zozeer vanwege het 'kennen om het kennen' (iets waar ik op het moment ook nogal van aan het afstappen ben, ik draai de laatste tijd ook meer muziek die ik al kende dan vroeger), maar puur en alleen omdat ik er juist echt van geniet. Geweldig als je een nieuw album beluistert en je komt direct een nummer als dit tegen Sowieso heeft deze stroming mijn liefde voor muziek sterker dan ooit aangewakkerd. Jawel, het allerlaatste album uit mijn Essentiële Albums rijtje wordt alleen maar essentiëler

Uiteraard levert het 'archaelogische' ook een hoop nummers die me ook emotioneel aantrekken, maar de eerste motivatie ze te gaan luisteren is toch anders. Ook een beetje de reden waarom ik mee doen aan het 1968-chart-topic, ik vind het gewoon leuk de hits uit die tijd te leren kennen.

Ja, bij mij was (en is, voor een groot deel) dat dus ook altijd zo.

Korenbloem heeft overigens een PM ontvangen