The Box was altijd wel aardig inderdaad, kan mij nog goed herinneren dat de nummers Unleash the Beast van Outblast & Korsakoff en Lose Yourself van Eminem achter elkaar werden uitgezonden

Wie aandachtig luistert naar Different Class, hoort ontegenzeggelijk de enorme inspiratie die Pulp aan (de Berlijnse periode van) Bowie ontleende. En daarmee komt ook de grootmeester himself weer een stapje dichterbij...

Verder verbaas ik me er rijkelijk over dat dit album op MuMe als pop aangeduid wordt, dit moet natuurlijk op zijn minst pop/rock zijn.



Exact, Groot Brittanië als hofleverancier van goede muziek is iets waar ik me -weliswaar vanuit een (deels) ander referentiekader- nadrukkelijk in herken.

En ja, dan zijn er ook nog in de jaren '90 geboren users die kennelijk menen dat ze de hoogtijdagen van MTV bewust hebben meegemaakt.

Hoezo?

Inderdaad: hoezo? Alleen pop volstaat prima.

Omdat het evident is dat Pulp evenzeer een rock- als een popband is.

Die eeuwige obsessie met rock die sommigen hebben... Het wordt heus niet per se rock omdat er een gitaar in zit.

Nee, maar in dit geval is er ontegenzeggelijk sprake van een onvolledige genre-aanduiding.

Voorlopig sta je daar nog alleen in.

Britrock...

Britrock is samen met bitterkoekje één van de lelijkste kutwoorden die ik ken.

Stoer!

Jij bent anders ook wel een ruigboy hoor.

http://en.wikipedia.org/wik...
http://www.bbc.co.uk/music/...
http://www.allmusic.com/art...

Desgewenst plaats ik nog honderd links!

Ja, doet dat! Ik ben nu reedsch enorm onder den indruk.

Er is ontegenzeggelijk sprake van onnodig moeilijk taalgebruik.

Nou laten we het gewoon lekker onder pop scharen, natuurlijk wel met een twist maar om het dan maar rock te noemen...

en dan stellen we ons de vraag: verandert het dan ook maar íets aan de persoonlijke beleving van de muziek van deze fijne groep?

Common People Zowat de meest geniale humor in muziek ever

Voor mij niet, voor andere is het in hokjes stoppen van muziek erg belangrijk

Station #6: More Songs About Buildings and Food

Aan het eind van de jaren ‘90 bleef ik gestaag plaatjes ontdekken, vooral via MTV en Kink FM, een zender die voortkwam uit het bij Offspring’s Smash al genoemde Outlaw Radio. Via Kink FM leerde ik vooral nog meer Amerikaanse en Britse pop en rock kennen, bv. door Gert Jonkers’ Bladio (slechtste programmanaam ooit, overigens), waarin elke week wel Bis of Suede te horen was. Naar MTV keken deed ik nu vooral ‘s avonds laat: Hitlist UK bleek uiteindelijk toch niet interessant genoeg om jarenlang te volgen, bovendien ontdekte ik een ander programma dat ik veel leuker vond. Het gaat hier om Alternative Nation, een twee uur durend programma dat elke dinsdag- en donderdagnacht vanaf 12 uur 2 uur lang alternatieve videoclips uitzond: zo ontdekte ik bands als Belle & Sebastian, Mogwai, Sonic Youth, maar ook bv. Aphex Twin. Meestal nam ik het programma op, omdat tot 2 uur ‘s nachts wakker blijven niet erg verstandig is als je de volgende dag weer naar school of college moet, en zo verzamelde ik een aardig archief (inmiddels te vinden in een verhuisdoos) met videoclips, concerten en ander materiaal dat ik nog steeds eens uit moet zoeken. Er zit ongetwijfeld nog genoeg (vergeten) leuks bij dat niet op YouTube e.d. staat.

Doordat ik vooral naar MTV en Kink FM luisterde was ik eigenlijk alleen maar bekend met de muziek die in die jaren populair was: muziek van voor de jaren ‘90 was me vrijwel compleet onbekend op de albums van R.E.M. uit de jaren '80 na. Zelfs van de grootsten der aarden als The Beatles, The Rolling Stones of Bob Dylan kende ik hooguit een handvol nummers. Dat veranderde toen ik op mijn 18e een vakantiebaantje vond bij een softwarebedrijf en daar na de zomer bleef plakken. Ik leerde er een tien jaar oudere collega kennen met wie het goed klikte en waarmee ik muziek uitwisselde: terwijl ik hem mijn recente favoriete albums liet horen, leende hij me albums van o.a. Joy Division, New Order, Velvet Underground, Tom Waits, The The, Brian Eno, Talking Heads en nog een aantal die ik vergeten ben omdat ze minder indruk maakte.

Nu ik er zo overnadenk valt me wel op dat hij me niet bepaald de meest voor de hand liggende albums van genoemde bands leende, maar via Joy Division’s Still, New Order’s Technique, de derde van de Velvet Underground raakte ik toch geïnteresseerd genoeg in deze bands om later alsnog de geijkte klassiekers te ontdekken. Van de albums die hij me leende was er één die er meteen bovenuit stak en ook dat was al geen voor de hand liggende keuze: Talking Heads’ More Songs About Buildings and Food maakte een enorme indruk op me en werd de eerste plaat van voor de jaren ‘90 waar ik verslingerd aan raakte. Ik viel eigenlijk direct voor de tomeloze energie van het album: 9 nummers lang ligt het tempo onverminderd hoog om uiteindelijk af te sluiten met 2 rustige nummers. En die 9 nummers knalden er stuk voor stuk in: de grappige, inventieve, maar toch ook persoonlijke teksten van David Byrne toveren nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Hij snijdt best persoonlijke thema's aan (de liefde, uiteraard), maar de droge humoristische manier waarop hij dat doet maakt het wel erg speciaal. Een goed voorbeeld hiervan is I'm Not In Love, waarin Byrne op een rationele manier het hele concept liefde wegredeneert, terwijl hij volgens mij gewoon een blauwtje had gelopen hier. En dan zijn er ook nog vreemde regels als "I don't care what I remember" (Warning Sign) die altijd blijven hangen.





Uiteindelijk zou Talking Heads ook wel een spil blijken te zijn in meerdere scenes die mij erg aanspreken in de muziekwereld: allereerst de scene in New York rondom de club CBGB’s, waar veel goede bands vandaan kwamen. En in iets bredere zin sowieso de scene in New York rondom 1980: de new wave/post-punk is een stroming die me erg aanspreekt, al ben ik me daar pas later meer in gaan verdiepen. Daarnaast heeft Talking Heads ook veel invloed gehad op latere bands als LCD Soundsystem en The Rapture, bands die in het midden van de jaren ‘00 centraal stonden in mijn muziekbeleving.

Wat me verder erg aansprak van Talking Heads, maar met name ook van Velvet Underground (mijn tweede optie hier eigenlijk), is dat ik destijds amper een idee had van hoe ze eruit zagen, waardoor je zelf een beeld kon vormen aan de hand van de (schaarse) foto’s in de platenhoezen. Internet was eind jaren ‘90 al wel in opkomst, maar stelde nog niet zoveel voor. Hierdoor werd je niet overladen met beelden en kon ik zelf mijn eigen mystificaties opwerpen. Tegenwoordig kun je alle denkbare informatie over een muziekgroep vinden op Wikipedia en gespecialiseerde sites, maar eigenlijk haalt dat wel een groot deel van de beleving weg.

Soundtrack:
The Good Thing
Warning Sign
I'm Not In Love

Hoewel Post-punk niet helemaal mijn ding is, zijn er wel een aantal bands die ik erg sterk vind in dat subgenre. Talking heads is er daar een van. Komt voornamelijk door de invloeden van Fela Kuti achtige wereldmuziek en funk. Daarnaast vind ik de stem van Byrne en het baswerk van Weymouth zeer sterk. Leuk stukje weer. Overigens heb ik zelf het meest met Remain in light , Fear of Music en stop making sense; de usual suspects, zeg maar.

Je had natuurlijk al wel de 'film' Stop Making Sense kunnen kijken.

Maar dit is iets wat ik zelf nog steeds heb. Als er geen muziek DVD van een bepaalde artiest uitgebracht wordt, heb ik geen idee hoe die persoon (of die band) eruit ziet. Als ik naar mijn top 10 kijk heb ik geen idee hoe Godspeed You Black Emperor! en Nils Frahm eruit zien. Van de overige 8 zag ik wel eens een DVD.

David Byrne zag ik toevallig ooit in de clip van Once in a Lifetime, maar de rest van de band zag ik ook pas recentelijk toen ik bovengenoemde film bekeken heb. Het heeft voor mij ook totaal geen toegevoegde waarde om te weten hoe een artiest eruit ziet. Ik vind het veel leuker te fantaseren over hoe men eruit ziet.

Per ongeluk een dag overgeslagen, gelukkig heb ik wat speling, want ik wilde het bij 11 albums houden (al ben ik er nog niet helemaal uit). Hier de volgende (kleine) 1000 woorden:

Station #7: Slow Riot For New Zerø Kanada






Inmiddels zijn we aanbeland in het jaar 2000, en heb ik niet alleen de jaren ‘90, maar ook de jaren als scholier achter me gelaten. Mijn middelbare schoolperiode was niet onaardig, maar buiten een groepje fanatieke drum & bass-liefhebbers waren er maar weinig mensen die zich echt in muziek interesseerden. Dat veranderde wel op de universiteit, waar ik al snel bevriend raakte met een studiegenoot waarmee ik volop muziek uitwisselde en veel naar concerten ging. En zo zouden er nog een paar volgen. Met één van hen wisselde ik zelfgemaakte mixtapes uit, inclusief uitvoerige handgeschreven verhandelingen over de muziek en in zijn geval ook fraai artwork (daar was ik dan weer niet creatief genoeg voor). Die mixtapes stonden meestentijds vol met Amerikaanse gitaarrock in allerlei soorten en maten, van Deftones tot Dinosaur Jr. en Slint, al was er ook een tape met veel electronica (het was tevens de tijd waarin ik Autechre en Aphex Twin ontdekte en me op de WARP-catalogus stortte, maar straks meer daarover).

Op één van de tapes stond een wel heel lang nummer, van een minuut of 20. Het was niet echt iets dat ik eerder gehoord had. Een soort ambient, maar anders dan wat ik al van Brian Eno kende, tot dan toe mijn enige referentiekader op dit vlak. Na een aantal luisterbeurten begon ik de muziek steeds beter te vinden. Het nummer in kwestie? Godspeed You Black Emperor!’s Providence. Toen ik vervolgens in de winkel zocht naar muziek van de band, stond ik al snel met een zwart kartonnen hoesje met wat Hebreeuwse tekens erop in mijn handen. Niet het album dat ik zocht, maar ik kocht Slow Riot for New Zerø Kanada toch maar.

De eerste luisterbeurt staat me nog goed bij. Het was op de studentenkamer van mijn toenmalige vriendin, die zelf op dat moment niet in de buurt was. Ik nam het er dus van en zette de muziek vrij hard en ging vervolgens op bed liggen luisteren. Het moet één van de mooiste luisterervaringen van mijn leven zijn geweest: het eerste nummer Moya was als een draaikolk. Na een onheilspellend intro werd het nummer laag voor laag opgebouwd om me vervolgens met een goddelijk crescendo volledig weg te blazen. En ook het tweede - en enige andere - nummer maakte diepe, diepe indruk. Twee nummers, slechts een half uur muziek, maar maximale impact.




Buiten dat de muziek zelf enorm veel indruk maakte (sinds ‘Godspeed’ heb ik altijd een zwak gehouden voor cello’s en violen) viel me ook op dat ik er op een heel andere manier naar luisterde dan naar de songgerichte muziek die ik verder meestal beluisterde. Daar is een liedje na 4 minuten meestal wel voorbij: bij GYBE! moet het dan eigenlijk nog beginnen. Het tijdsbesef dat ik had bij het luisteren naar muziek veranderde enorm. Van toen af aan heb ik muziek leren ervaren als een waterval die je over je heen kunt laten klateren en waar je niet teveel bij na moet denken. En geleerd dat ellenlange intro’s, sfeerschetsen of field recordings ook prima op zichzelf staande muziek kunnen zijn. The doors of perception gingen open, om met Aldous Huxley te spreken.

Toen ik op internet ging zoeken naar meer informatie over GYBE!, stuitte ik al snel op een mailinglist waar ik me op abonneerde. Via die mailinglist heb ik op verschillende niveaus veel muzikale wijsheid opgedaan. Sowieso kwam ik meer te weten over de band en de muziek. De band was blijkbaar een collectief opererend in de alternatieve scene van Montreal, nog altijd één van mijn favoriete muzieksteden. Dat ze wars waren van enige publiciteit rondom hun personen en nauwelijks interviews deden beviel me ook wel: de muziek moet immers voor zichzelf spreken. Uiteindelijk bleek echte mythevorming onmogelijk in het digitale tijdperk (inmiddels staan Efrim’s personalia gewoon op Wikipedia), maar die eerste verhalen die ik las over optredens in het bos en in bioscopen spraken me wel erg aan. En ik leerde dat het gedicht dat in BBF3 gereciteerd wordt is gebaseerd op een songtext van Iron Maiden, een band die in mijn beleving wel ver afstaat van deze Canadezen, overigens.

Uiteraard was ‘Godspeed’ ook een opening naar alweer meer muziek. Sowieso kwam er al snel nadat ik Slow Riot had gekocht een dubbelalbum uit, en uiteraard raakte ik daar ook verslingerd aan. Maar ik ontdekte ook allerlei andere muziek. Sowieso veel “postrock”-bands, blijkbaar het genre waar ik nu ineens weg van was. In dat genre luisterde ik al wel naar Mogwai en Sigur Ros, maar die maakten in den beginne niet zoveel indruk als mijn nieuwe vrienden uit Canada, al was met name zeker de laatste wel één van mijn favoriete nieuwe bands in die tijd. Daarnaast ontdekte ik ook electronische muziek als luister- in plaats van dance-genre. Niet direct iets dat ik eigenhandig zou koppelen aan postrock in die tijd, maar ik merkte wel dat fans van het een ook altijd van het ander hielden. Later zou ik begrijpen dat er ook wel heel wat overeenkomsten zijn tussen electronica en postrock, bv. in de manier waarop je er naar luistert. Tenslotte was ‘Godspeed’ ook verantwoordelijk voor mijn eerste stapjes in klassieke muziek: zonder Moya had ik nooit Henryk Gorecki’s 3rd Symphony gekocht. Naar verluidt is de opbouw en climax van Moya ontleend aan dat uiterst zwaarmoedige klassieke stuk.

En nu? Nu ben ik al een tijdje niet meer zo’n postrockfan. Het genre ging wat mij betreft ten onder aan de enorme hoeveelheid inspiratieloze copycats, een tendens waarvan ik nu weet dat ‘ie vaker voorkomt bij nieuwe populaire genres. Veel bands deden niet veel meer dan ‘Godspeed’ of Explosions in the Sky kopiëren. En dat terwijl ik die laatste eigenlijk al een soort kopie (of wellicht vervolmaking) van Mogwai vond toen ik ze net ontdekte. Een enkel plaatje in het genre wil er bij mij nog wel in, maar het zijn de uitzonderingen. Aan de ambient en andere electronica (bv. de WARP-catalogus) die ik ook ontdekte beleef ik nog wel veel plezier tot aan vandaag de dag.

5* album/EP

Om met Blake te spreken, hè Herman, laten we dat even voorop hebben. Maar een prima stuk is het geworden, het verzandt tenminste niet in het 'ik voelde dit en dit toen die en die noot door dat ene en dat andere instrument gespeeld werden'-gezever dat soms het beschrijven van de particuliere luisterervaring parten speelt.

Hippe shizzle wederom, Hermanneke. Over het 'eruitzien van artiesten', ik heb ook weleens gehad dat ik dat op ging zoeken en en dat het me gigantisch tegenviel Had ik echt zo'n beeld bij de stem bedacht ofzo, zagen ze er héél anders uit Grappig genoeg was dat echt een soort teleurstelling. Een week later kon ik me weer niet anders bedenken dan dat ze er zo uitzagen en boeide het niet meer.

Ik heb wel een vraagje, en wel over dittes:

Ben je ook uitgekeken op de bands die je vroeger al goed vond, of alleen maar niet meer geïnteresseerd in wat er voor nieuws uitkomt in het genre?

De beste EP ooit Al moet hij die eer misschien wel delen met Burial sinds dit jaar. GYBE! heeft ook op mij een diepe indruk achtergelaten, maar zal het niet in dit topic komen. Dit was pas de vierde post-rock band die ik ontdekte (Tortoise, EitS en Sigur Rós ging hun voor).


Ik dacht altijd dat de Beach House een mannelijke zanger had. Tot ik ze live zag. Nu kan ik me niet meer voorstellen hoe ik ooit had kunnen denken dat het een man was.

Dat laatste sowieso, in het genre beluister ik liever een band (Dinosaur Jr. ben ik nog niet echt in thuis) of plaat (het debuut van Weezer staat nog op mijn lijstje) die ik destijds over het hoofd heb gezien dan een nieuwe release. Dat geldt eigenllijk ook wel voor postrock.

Uitgekeken op de bands die ik vroeger goed vond ben ik niet echt, maar als ik postrock draai moet ik er wel even voor gaan zitten. Als ik tegelijkertijd iets anders doe dan muziek luisteren (wat meestal het geval is), draai ik toch liever losse nummers/'liedjes'-albums/dance.

Ehh, tja. Wat dom. Hehe. Is dat een vróuw??

EDIT: Haha, de eerste comment die ik zie bij een live optreden van ze op youtube: "I could have sworn a man sang this"

EDIT 2: Dat is niet de enige comment van die aard. Meer mensen denken dat dus, maar dat is ook niet zo gek. Weer wat geleerd vandaag.

Mijn zussen (waarmee ik naar dat concert ging) stonden ook met hun mond open van verbazing

Ik kan me eerlijk gezegd maar moeilijk voorstellen dat je daar een man in hoort.