Heeeh, herkenbaar. Ik ben hem in de hiphop toplijst tegengekomen geloof ik, daar staat 'ie redelijk hoog.

Dit album was ook voor mij één van mijn eerste aanmerkingen met underground hiphop - dat was eind 2006, oh, wat gaat de tijd toch snel.. JMT was destijds mijn favoriete rapgroep, maar daar is vandaag de dag weinig van over. Ik vind de muziek nog wel redelijk, maar de interesse ervoor is min of meer verdwenen. Ik denk dat ik de albums van JMT letterlijk heb doodgedraaid. Het enige album dat ik nog steeds goed vind en wel eens opzet is Violent by Design - toch wel met enige afstand hun beste. Ik zie dat je (Niels) daar niet op hebt gestemd, en als je niet bekend bent met VbD wekt dit nummer misschien je interesse:




I'm the fire bearer
Holder of the sun
The Earth and the universe combined as one
An everlasting energy taking all forms
Blue skies on sunny days, terrible the storms
The one who tears down what you adorn
And curses the material things that you mourn
But look up in the sky 'cause I am the dawn
And the light that empowers your flesh as you yawn
Strong, undeniably so
Lif better known as a society foe
The deity glow reach into my center
I bet you feel pleasure and pain as you enter
The tormenter, pleaser, embracer, squeezer
As your skeleton crush
Your physical turns into gelatin plus
Due to over stimuli
You liquify
I send you back to the earth soil to quench the turmoil
When the ground splits
To swallow of corporations and cops
Give birth to rocks
So we can have solid ground on which to walk
Stand strong and talk
And write down theories in chalk on the side walk



Als je nog twijfels hebt...

Ik heb wel op Violent by Design gestemd, daar staat al behoorlijk lang gewoon 4* Zou binnenkort wel eens verhoogd kunnen worden, overigens.

Toffe topic. Dit ga ik volgen.

Sterke plaat inderdaad, en weer leuk geschreven.

Ik houd ook van Jedi's en Star wars ......weer een cd'tje besproken, laat nog maar wat verhalen komen hoor.

Ik was sinds ik MusicMeter ontdekte meer dan ooit tevoren vol op ontdekkingsreis. Ik luisterde meer muziek dan ooit en ontdekte veel nieuws. Wat mij als ik zo terugkijk ook opvalt is dat ik toch wel behoorlijk open stond voor allerlei nieuwe dingen. Laten we zeggen dat ik een aantal keer albums heb beluisterd en waardeerde die ik mezelf nou niet bepaald zou aanraden gezien wat ik toen luisterde. Door deze nieuwsgierigheid heb ik erg veel nieuwe soorten muziek ontdekt en is mijn smaak toch behoorlijk breed geworden. Zo kon ik ook vrij gemakkelijk over bepaalde vooroordelen die ik had heen stappen. Eén van die vooroordelen was jegens Nederlandstalige muziek. Ik had kennelijk ooit eens met mezelf afgesproken dat dat niets voor mij was en zo zag ik het eigenlijk nog steeds. Toen ik op deze site kwam bleek dat een aantal Nederlandstalige albums erg hoog in de top 250 stonden, waardoor mijn interesse toch wel weer gewekt was. Na het beluisteren van Spinvis en enkele nummers van Fresku was ik nog lang niet overtuigd, de Nederlandse taal stond me tegen. Dit was kennelijk een soort knop die omgezet moest worden. Gelukkig werd dit ook gedaan en wel door dit album:

Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007)



Na één luisterbeurt was ik verkocht en in één klap van elk vooroordeel over de Nederlandse taal en de Nederlandstalige hip-hop af. Grappig genoeg viel Spinvis hierna wél goed. Nu deze drempel eenmaal genomen was kon ik ook verder gaan met het ontdekken van Nederlandstalige muziek, voornamelijk hip-hop. Soms moest ik nog wel wat wennen, het duurde even voor Opgezwolle echt beviel en bij bijvoorbeeld Zo Moeilijk moest ik helemaal een beetje wennen voor ik het echt kon waarderen. Uiteindelijk zorgde het ervoor dat ik echt geïnteresseerd raakte in de Nederlandse hip-hop scène en ben ik er vrij veel van gaan luisteren. Naast namen als Opgezwolle en Typhoon ontdekte ik zo al gauw 0118-Vier, Zwart Licht, Jawat, solowerk van Sticks, etc. Maar niet alleen de Nederlandstalige hip-hop lag nu voor me open, ook andere Nederlandstalige muziek. Zo ging ik dus Spinvis waarderen, wat zelfs lange tijd geresulteerd heeft in een top 10 notitie voor zijn debuut, evenals artiesten als Daniël Lohues, Eefje de Visser, de Kift en Roosbeef.

Dit alles is toch wel redelijk belangrijk geweest. Zeker Nederlanstalige hip-hop luister ik nog altijd erg veel, met name Opgezwolle. Ook op het gebied van de andere muziek kan ik nu veel meer hebben, artiesten als Jaques Brel, Boudewijn de Groot en andere bekende zangers die (onder andere) in het Nederlands zingen kan ik nu veel beter hebben. Dat alles werd eigenlijk mogelijk door Typhoon met zijn prachtige teksten.

Wat ik nu van het album vind:
Ook bij dit album heb ik dezelfde mening als toen ik het ontdekte. Typhoon blinkt natuurlijk uit in prachtige, haast filosofische teksten over allerhande onderwerpen, van zeer persoonlijk tot maatschappijkritisch. De sterke, af en toe prachtige beats op dit album ondersteunen hem hierin prima. Ik vind het nog altijd het beste Nederlandstalige hip-hop album, al zit Eigen Wereld er wel akelig dichtbij (beide staan op 4,5*). Bevat ook één van mijn favoriete hip-hop nummers aller tijden: Vlieger, dat gewoon ontroerend mooi is.

Je klinkt al als een echte hiphoppert.

Leg uit, is toch gewoon zo?

Ja, de nummer is goet weet je, dat zei die meisje ook .

Ah, zo. Je hebt gelijk, had het nog niet gezien (zal wel komen omdat vlieger wel 'de' is ). Heb het aangepast

Overigens vind ik dat er nu haatmails van de echte hiphoppers naar Micha mogen

Ah, Tussen Licht en Lucht. Ik heb dat album een keer of twee uitgeprobeerd en geïrriteerd afgezet. Nederlandstaligheid is voor mij meestal een plus, maar voor Typhoon maak ik een uitzondering.

Inderdaad een erg sterke plaat, ook bij mij een van mijn favoriete Nederlandse Hip-Hop platen.
Leuke keuze!

Voor iemand met een omnivoren smaak staat er wel erg veel hip-hop in.

Ik dacht al dat iemand dat ging zeggen en je hebt ook wel gelijk (mij was het ook al opgevallen). Het valt echter wel mee als je het in de context ziet: de eerste twee albums waren hip-hop albums en beide uit een tijd dat ik ook daadwerkelijk bijna alleen maar hip-hop luisterde, dus dat klopt wel. Door de derde ging ik meer een ander soort hip-hop luisteren en de vierde gaat eigenlijk meer om de taal dan om het genre. Overigens was dit wel het laatste hip-hop album.

Hiphop is die breedste genre, swa.

'Swa' associeer ik toch meer met reggae...

En ik met Fransoise.

Soit...

sWat?

Enfin, homies.

Na een paar maanden op MusicMeter actief te zijn geweest lagen mijn interesses qua muziek al een stuk breder, onder andere omdat verschillende vooroordelen verdwenen (bijvoorbeeld die jegens dance) en ik steeds meer genres ging ontdekken. Ook via de spellen op MusicMeter ontdekte (en ontdek) ik af en toe wat, zoals toen in ‘’Het Review-Album van de Week’’ (inmiddels omgedoopt tot ‘’Het Review-Album van de Maand’’) het volgende album, op 21 januari 2011, aangedragen werd door Don Cappuccino:

Tangerine Dream - Zeit (1972)



Toen ik dit beluisterde vond ik het direct al erg interessant want het is zeker geen alledaags album. Het bestaat uit een soort donkere ambient-achtige ‘soundscapes’ waar structuur ver te zoeken is, maar erg veel indruk heeft het nooit gemaakt. De reden dat ik dit hier plaats is echter niet zozeer vanwege de muziek zelf, maar omdat ik dankzij dit album toch wel nieuwsgierig was geworden naar de rest van het werk van Tangerine Dream, dat, naar ik had begrepen, een stuk toegankelijker was. Op die manier kwam ik via dit album dus terecht bij het andere werk van deze Duitse band, zoals bijvoorbeeld de albums Phaedra, Encore en Underwater Sunlight, die alle drie ook in mijn CD-kastje te vinden zijn. Dit was echter niet alleen een nieuwe vorm van muziek voor me: het duurde namelijk niet lang of ik kwam bij een Tangerine Dream album of een topic waarin ze genoemd werden het woord ‘krautrock’ tegen. Zo ontdekte ik al gauw dat er in de jaren ’70 een befaamde muziekscène in Duitsland was waar een boel interessante muziek vandaan was gekomen. Op deze manier kwam ik in aanraking met bands als Neu!, Faust, Can en Harmonia en raakte ik hoe langer hoe gefascineerder door deze stroming, wat zelfs geresulteerd heeft in een top 10 notering voor Faust. Zo werd Duitsland eigenlijk het land dat ik naast de usual suspects de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Nederland het interessants vond. Krautrock blijft een genre waar ik me erg voor interesseer en waar ik nog erg veel van kan en ga ontdekken. Dit balletje is dus gaan rollen dankzij de ontdekking van dit album.

Wat ik nu van het album vind:
Zoals ik al opmerkte heeft dit album nooit erg veel indruk gemaakt, het heeft me nooit echt gegrepen zoals andere Tangerine Dream albums dat wel hebben gedaan. De muziek zelf is op zich best aardig, het weet je een soort duistere wereld in te slepen. Het grote probleem zit hem gewoon in de lengte: 80 minuten(!) van dit soort muziek is gewoon te veel van het goede. Hierdoor blijft het album steken op 3*. Nog wel een voldoende dus, omdat de muziek zelf zeker iets heeft, maar het duurt toch echt te lang voor een hoger punt, hoe interessant de muziek ook is.

Wat wil je daar nou weer mee zeggen?

En ik met een gereduceerde vocaal.

Grappig, dit is nu het 6e(?) album en dat betekent dus dat er 4 essentiële albums in staan die je nog geen jaar geleden ontdekt heb. Dat is logisch, omdat wij zo jong zijn, maar ik ben wel benieuwd naar iemand als LucM. Waarbij een topic als deze toch iets meer hout snijdt.

Of laat ik het anders stellen: hoeveel albums die je nu noemt denk je dat over 10 jaar ook zult noemen? Of over 30 jaar? Een leuke vraag om later aan terug te denken.

Dat is inderdaad een interessant punt. Soms denk ik ook wel 'ns 'al die jonge gasten, hun reis is amper begonnen'. Maar als ik naar mijn eigen reis kijk ligt de nadruk ook wel op mijn tienertijd, dus in die zin vind ik het ook weer niet zo gek.

Inmiddels was ik zover dat ik kon zeggen dat er in bijna elk genre wel íets was dat ik kon waarderen. Eén van de weinige genres waarvan ik dat niet kon zeggen was metal, waarvan ik altijd het idee had dat ik het afschuwelijk zou vinden, met name de screams of grunts. Hoe ik hier vanaf stapte is eigenlijk een apart verhaal, wederom ééntje van mezelf, zonder het te weten, in het diepe gooien om te ontdekken dat het allemaal wel mee viel met metal. Zoals ik in mijn allereerste verhaal hier al vertelde luisterde ik vroeger naar een paar nummers van Iron Maiden, maar daar had ik eigenlijk al jaren niets meer van beluisterd. Op een dag kwam ik in gesprek met, jawel alwéér, Don Cappuccino en begon over metal. Door dat gesprek heb ik toen Iron Maiden opgezet en dat beviel opvallend genoeg veel meer dan ik had verwacht.

Dankzij hem besloot ik metal te proberen. Welk album? Reckoning Night van Sonata Arctica, omdat het de nummer één was van jasper1991 en ik toch ergens een eerste album vandaan moest halen. Nu weet ik niet of jullie bekend zijn met Sonata Arctica, maar dat is een power metal band (een genre waar ik inmiddels een behoorlijke hekel aan heb, al blijf ik Sonata Arctica om de één of andere reden aardig vinden) en dat is niet bepaald hard. Het viel dus best wel mee, metal hoeft helemaal niet zo hard te zijn en er zit zeker melodie in! Ik meende echter dat ik een album had gevonden die enigszins representatief was voor metal, aangezien ik nog onbekend was met subgenres. Omdat Sonata Arctica behoorlijk beviel ging ik vrolijk verder met het volgende album, de nummer één van dat moment (als ik het me goed herinner) van Don Cappuccino:

Negurã Bunget - Om (2006)



Tja, zonder dat ik het wist had ik dus een black metal album opgezet. En niet de minste, dit is wel even andere koek dan Sonata Arctica, zo ontdekte ik al gauw. Schrok ik? In het begin wel een beetje, maar al heel gauw kwam ik erachter dat die grunts helemaal niet vervelend waren maar juist geweldig en dat die pikzwarte sfeer een geheel nieuwe ervaring was die ik nog nooit door muziek had gekregen. Binnen een paar minuten was mijn mening over metal, grunts en screams en hardere muziek, die ik jarenlang had gehad, volledig overhoop gegooid. Sonata Arctica verbleekte er toch wel een beetje bij en ik ging heel gauw te rade bij enkele metalexperts van deze site op jacht naar tips. Op deze manier ontstond een liefde voor sfeervolle metal en dan voornamelijk black metal. Ik ging op zoek naar meer geweldige muziek uit deze hoek, sloot me aan bij Het Metal Album van de Week en ontdekte in deze zoektocht ook het album waar het morgen over gaat.

Wat ik nu van het album vind:
Nog steeds vind ik het een erg goed metal album. Het heeft een ongelooflijk goede sfeer, wat ik bij metal een pre vind (de reden dat ik death metal bijvoorbeeld vaak niets vind), met prachtige riffs en melodieën. Ook dankzij de folk invloeden en gebruik van een breed pallet aan instrumenten, zoals blazers en zelfs een xylofoon, blijft dit album erg interessant. Tevens vind ik de vocalen van dit album prachtig. Een ontzettend duister, maar heerlijk album.

En jullie hebben gelijk, natuurlijk, dat als ik dit over 30 jaar zou doen, het er heel anders uit zou zien. Nu is het wat gedetailleerder, kleinere, later minder belangrijke stappen komen nu ook aan bod. Want inderdaad, ik ben mijn reis nog maar net begonnen. Desondanks zijn de albums die ik plaats allen stappen zonder wie mijn smaak nu wel anders geweest was, of in elk geval mijn 'reis', hoe kort die ook nog maar is.

Overigens is dit het 9e album dat ik plaats, morgen volgt de laatste

Geweldig Niels, om zo'n obscure Roemeense band te noemen.

En ik heb al een vermoeden welk album er morgen komt.