Heb ook nog een beetje achterstand, en ben een paar daarvan kwijt sind de hd crash.

Heb voor Oregon nog geen tijd gehad.
Zodra ik deze heb gehad ga ik weer aktief meedoen.

1e van de maand geweest, nieuw bonusalbum tijd.........
Heb gekozen voor: Louis Sclavis & Ernst Reijseger - Et on Ne Parle Pas du Temps.


Dit leek me wel een leuke, vooral omdat deze nogal verschilt met de plaat van Sclavis die al eens eerder is geweest als JAvdW, we horen hier dus een veel vrijer spelende Sclavis als op die andere plaat die de meesten hier hebben gehoord.
Wat deze ook heel aantrekkelijk en interessant maakt is natuurlijk de bijdrage van Reijseger, een van de grotere en betere improvisatie beesten uit Nederland.
Hij staat nu te uppen dus mocht je een linkje willen hebben, pm me maar.

heb de schade bijna in gehaald, her beluister oregon nu. En ga dan beginnen aan ayler. Ik mag het album voor volgende week uitkiezen, maar heb nog totaal geen idee welke ik zal gaan kiezen.

Net als de vorige keer heb ik een aantal albums die ik geschikt vind om als jazz album van de week aan te wijzen. Ik heb ze vandaag verschillende keren beluisterd. Maar eentje kwam wel heel vaak in mijn playlist voorbij zonder ook maar een seconde tegen te vallen. Het album wordt elke keer beter.


Ik had de volgende albums in mij hoofd:

Sam Rivers - Crystals (1974) Een prachtig album en volgens mij is Rivers nog niet aan de beurt geweest in dit topic

Steve Lacy - Saxophone Special (1974) Dit is een echt freejazz festijn met mooie soundscapes.

En als laatst 2: albums van George E Lewis

George Lewis - Hommage to Charles Parker (1979) Penguin Guide to jazz geeft dit het wel begeerde (althans volgens sommigen) kroontje score. Het album wordt door allmusic beschreven als zijn magnum opus.

Het andere album is:

George Lewis - Chicago Slow Dance (1977) Naar dit album werd verwezen in artikel wat ik poste bij Episteme

Ik heb er toch voor gekozen om een album van George E. Lewis te doen. Een relatief onbekende Trombone speler die is aangesloten bij het AACM

Lewis heeft filosofie gestudeerd aan de universiteit van Yale en is op dit moment een professor in Amerikaanse muziek aan de universiteit van Columbia. Hij staat aan het roer van het project "center of jazz studies". Een academisch onderzoek wat de eenheid en verbinding van jazz met verscheiden andere muziek gebieden onderzoekt.
Lewis zoekt als componist de grenzen van jazz op. Hij experimenteert met interactieve elektronische muziek.

Lewis zijn stelling ten aanzien van jazz is als volgt: "Jazz can take you anywhere".
Jazz verbindt externe perspectieven met het innerlijke bewust zijn.
“Improvisation [in jazz] tends to open you up to the world of culture, and it is also about introspection and self-expression. You’ve got to be honest about what’s in there." Lewis ziet improvisatie als het fundament van ons bestaan. Improvisatie (vooral binnen jazz) is reageren en analyseren van condities. Het samenspel is essentieel. ” which are courses of action essential to survival". Persoonlijk kan ik mij zeker vinden in deze stelling ten aanzien van jazz muziek.

Beide albums kan ik erg waarderen alleen klinkt er een vrijer en puurder dan het ander. eigenlijk zou ik ze alle twee willen inbrengen. Maar ik kies voor de meest excentrieke van de 2.





Line-up:
George Lewis: Trombone, electronica
Douglas Ewart: Fagot, tenorsaxofoon, fluit, basklarinet
JD Parran: Baritonsaxofoon, piccolo, nagaswaram
Richard Teitelbaum: synthesizer

Ik heb voor Chicago Slow Dance gekozen omdat dit album meer los laat van structuur en eerder is opgenomen. Homage to Charles Parker is in 1978 opgenomen en uitgebracht, (in tegenstelling tot Chicago Slow Dance die in 1977 is opgenomen, maar pas in 1981 is uitgebracht.) wordt als een zeer invloedrijk album beschouwd binnen de jazz muziek. In vergelijking met Chicago Slow Dance is er duidelijk een vorm van structuur te herkennen en is de opbouw en muziek structuur overzichtelijk en herkenbaar, waardoor vooral het titel nummer niet op elk punt even sterk is.

Chicago Slow Dance is een interpretatie van de geluiden van een alledaagse dag. Paalhaas beschrijft het in zijn recensie alsof je in een moeras van een Afrikaans regenwoud bent beland. Je hoort alleen de geluiden van de natuur. Blue" Gene Tyranny van Allmusic associeert zijn gevoel van deze plaat met een grote metropool:

Chicago Slow Dance for acoustic instruments and electronics is an elegantly slow, evolving introspective portrait of Chicago life. It contains gentle surreal dream sounds and melodies evoking many images: the sound of shakers like the clacking of overhead subway rails, perhaps a bird lost in the city, kids playing in vacant lots, night sounds on the edge of town, a passing police car, boats on the lake, your neighbors' noises through the walls of an apartment house... This is an exquisite work

Chicago Slow Dance is een zeer bijzonder werk. Het zal zeker niet iedereen bevallen (misschien niemand) maar ik vind het prachtige. Het stuk wil mij maar niet los laten. Ik luister hem nu voor de 5e keer vandaag en het blijft mij boeien en de waardering blijft groeien. Het klinkt zo perfect en mooi. Ik zou willen dat ik mijn gevoel van enthousiasme zou kunnen verwoorden. Er komt telkens een gevoel van blijdschap als ik deze plaat luister, ik raak telkens ontroerd door het beluisteren van de muziek.

Het album begint met geluiden die soms op krekels lijken worden ondersteund door een slome opkomende trombone die als een soort stoomschip zijn weg door de muziek heen baant. Het geluid van de slome trombone komt en gaat, waarna er een verschillende variatie aan geluiden opduiken. Dit doet denken aan een lange shot uit een film-noir, uit de jaren 40. De trombone begint steeds meer melodie te spelen waarna de geluiden langzaam weg vloeien. De saxofoon pakt zijn kans en neemt tijdelijk de leiding op zich. Er ontstaat een tedere solo, wat mij doet denken aan de langzame opkomst van de dageraad.
Het 2e deel zet de zelfde trage flow door, die in het eerste deel ook naar voren kwam. Het lijkt alsof er een wereld ontwaakt uit een diepe slaap. Met vogels die fluiten, een zee van geluiden is wat volgt. Chicago Slow Dance laat zich niet begrenzen in thema’s. De beelden die het album oproept zal voor iedere luisteraar verschillend zijn.

Jazz can take you anywhere zoals Lewis zelf beschrijft. Deze stelling is zeker van toepassing op Chicago Slow Dance. Ik kan het niet vaak genoeg herhalen maar dit vind ik echt een schitterend album.

Veel plezier met het beluisteren en bekritiseren van dit album.

ps ik stuur de vaste users een pm, heb je geen pm gekregen mijn excuses. maar vraag er om dan stuur ik hem je als nog toe.

Top Korenbloem! Van zo'n verhaal wordt ik alvast laaiend enthousiast.

Geloof het of niet: ik had het album al opgezocht omdat het thematisch verwant is met 'Episteme', en zie...dan komt hij hier op de proppen.

iK denk niet dat je er enthousiast van zult zijn Unaej, zo ver ik dat een beetje in kan schatten. Maar goed, je weet nooit.

Dappere keus, korenbloem. Een cryptisch en hermetisch album, dat zeker niet iedereen zal bevallen. Maar het is wel één van de meeste unieke albums die tot nog toe zijn voorbijgekomen. Ik zal 'm deze week weer eens tevoorschijn halen.

O, en als ik nog eens aan de beurt ben, kies ik voor een Sam Rivers-album. Nog niet langsgekomen inderdaad, maar toch één van mijn favoriete jazzartiesten. Hoog tijd dus om die man wat meer aandacht te geven.

Sam Rivers deed wel mee op Conference of the Birds van Dave Holland, maar da's niet helemaal 'aan de beurt komen' idd. Ben heel benieuwd naar iets van hem.

EN natuurlijk naar het saxofoonrijke album van deze week! Kan me er nog helemaal niks bij voorstellen, maar dat heeft wel vaker goed uitgepakt alhier. Vanaf volgende week zit ik eindelijk weer op een eigen plek en dan zal ik weer wat actiever gaan meedoen. Met dat laffe linkjes downloaden zonder goede beoordeling te geven, krijg je ook maar een slappe.

Keep the jazz alive

Ik zou niet weten waar ik Chicago slow dance moest classicificeren, maar ik laat het nog ff op mijn stickie staan

Vrolijk Pasen iedereen! Het nieuwe jazz-album van de week is (hoe verrassend) van Sam Rivers:




Sam Rivers - Crystals (1974)

When Sam Rivers' Crystals was released in 1974, it had been over a decade since Ornette had worked with his Free Jazz Double Quartet, nine years since Coltrane assembled his Ascension band, and six since the first Jazz Composers' Orchestra Association was formed and whose first records were issued (a couple of members of that band also perform with Rivers here). It's difficult to note in the 21st century just how forward-thinking this avant-garde big band was, and how completely innovative Rivers' compositions are. The number of musicians on this session is staggering: With Rivers, it numbers 64 pieces! A few of the names appearing here are Hamiet Bluiett, Richard Davis, Bob Stewart, John Stubblefield, Bill Barron, Robin Kenyatta, Julius Watkins, Norman Connors, Andrew Cyrille, Billy Hart, Ahmed Abdullah, Charles Sullivan, Clifford Thornton, Grachan Moncur, Ronnie Boykins, and Reggie Workman -- and no pianist. Musically, this is the mature Sam Rivers speaking from the wide base of his knowledge as a composer, improviser, and conceptualist. These compositions were written between 1959 and 1972, and were finished as new elements came to him to fit them together conceptually. The fact that all six of them are so gorgeously juxtaposed is a testament to his discipline and his vision. From the beginning of "Exultation," the horns storm out of the gate, saxophones up front in what appears to be full free jazz freakout. Trumpets and trombones bleat behind, and the bass violins bow in unison on a modal opening. Within minutes, however, the rhythm section kicks in, and a full-on swinging soprano solo accompanied by the stomping bass of Workman fills the center for about 40 bars until the entire band comes back for a restated them that is knotty yet swinging. A number of instruments then jump through the center of the piece, creating an intervallic dialogue that prompts the soloists to come back in and take it. The intervals and contrapuntal structures are subtle enough to avoid seams -- though the jagged edges in the solos provide dense and beautiful textures -- and when the whole band comes back in, one doesn't notice that they are all grooving in a whole new rhythmic situation that is full of stops, starts, and sideways maneuvers. On "Tranquility," the bassist lays down a syncopated funk groove and long, drifting melodic lines that are written out comes flowing in between the bass and Stewart's tuba. They shimmer around each other in harmonic dissonance, though with the dynamics controlled, the edges are rounded. Rivers has written some of the most complex music of his life here, allowing for short, poignant, and often strictly composed solos to complement the linear, contrapuntal structures that these towering compositions are. As soloists do give way to one another, it is remarkable that the sheer density of hard swing provides the center of the maelstrom with such a wide emotional and chromatic palette. This is spiritual music in the most profound sense in that it attempts to breach the gyre between what has previously been said -- by Ellington, most notably -- what can be said, and the musically unspeakable. There is a massive centrifugal force at work in Rivers compositions here; and it pulls everything in, each dynamic stutter, legato phrase, ostinato whisper, and alteration in pitch in favor of what comes next. The swinging nature of these tunes refutes once and for all whether or not avant-garde music can be accessible -- -though it's true Sun Ra had already done that, but never to this extent. In sum, there are harsh moments here to be sure, but they are part of a greater and far more diverse musical universe, they are shards in the prism of the deep and burning soul that these six compositions offer so freely. Of the many recordings Rivers has done, this was the very first to showcase the full range of his many gifts. It is an underrated masterpiece and among the most rewarding and adventurous listening experiences in the history of jazz. Now that it is available on CD with pristine sound, you have no excuse.

bron: Allmusic.com

Ik heb (hopelijk) pm's gestuurd naar alle wekelijkse deelnemers. Maar alle andere users zijn natuurlijk welkom mij te pm'en voor een linkje.

Niet allemaal tegelijk!

ik loop dik achter, maar aangezien jouw bijdragen mij altijd wel bevallen, komt het vanzelf! beloofd.

druk druk druk....

toch bedankt, de beoordeling kan even op zich laten wachten

kom er ook nog niet toe, maar ik denk dat ik het wel leuk ga vinden.

Het was een tamelijk rustig bij Rivers. Ik wilde zelf eerst ook het album aanwijzen. Wie gaat het album van deze week ons bekend maken?

Ik zou een weekje geen doen zodat iedereen terug bij is.

zal ik anders een kort en knettervrij album posten dat dan door veel mensen meteen afgeserveerd kan worden? Slaan we geen week over en kan de achterstand toch ingehaald worden...

Ja graag, ben niet zo te vinden voor het idee van "'weken overslaan". (Ben dan ook een echte veelvraat... )

Nauw we tigers, gooi dat knettervrije album er op. Ik denk dat Paalhaas vergeten is om iemand aan te wijzen... Paalhaas zal het waarschijnlijk niet erg vinden als jij het volgende album kiest.

Zoals ik voorstelde: Norwegianism van Moha! ;een kort album van 35 minuten van een duo dat er keihard voor gaat met drums, gitaar en wat electronica. Uitgekomen in 2007 bij het Noorse kwaliteitslabel Rune Grammofon. Korte impressionistische composities knetteren uit je speakers en kunnen wellicht wat afschrikken. De tweede helft van het album is wat rustiger en heeft zelfs wat ambientelementen.




MoHa! - Norwegianism (2007)

Een paar referenties:

AllAboutJazz:
Norwegianism is absolutely not for the faint-at-heart. But for those whose tastes run to groups like Dream Aktion Unit, Supersilent and Scorch Trio, MoHa! is a group that, along with those other ensembles, proves that not all noise improv sounds alike.


KindaMuzik:
De veelheid van ideeën zorgt ervoor dat Norwegianism fris en spannend klinkt, al zal nerveus ook ongetwijfeld een term zijn die de minder flexibele muziekliefhebber maar al te graag in de mond neemt. Dit is muziek in haar puurste vorm, gebracht door mensen die elkaar iets te zeggen hebben.

The Wire:
Norwegian duo MoHa! deal in sonic splatter, revelling in a restless brew of jazz, electronica and noise that recalls a enjoyable grotesque hyperspeed parody of Rune Grammofon flagship group Supersilent.

Veel plezier ermee!
Linkjes zal ik naar de harde kern sturen in de loop van de dag/avond.

ik ben benieuwd.

Precies. Ik hoop wel dat er nog wat meer stemmen en meningen gaan komen bij Crystals, want de score is wel erg matig zo.

Ik heb besloten geen reacties of stemmen meer bij freejazz-albums te plaatsen, aangezien het gewoon niet mijn stijl is (behalve als ik denk dat ik iets zinnigs te zeggen heb). Van mij zul je dus geen reactie kunnen verwachten (zou je ook niks aan hebben denk ik). Heb hem wel een paar keer beluisterd trouwens.

Vind ik ook. Het is erg rustig bij het album en op mijn album heeft ook nog niet iedereen gereageerd of gestemd.

misschien moest iemand, eens een zeer uitgebreid en positief berichtje bij Crystals neer zetten. Roept altijd reacties op.

Ik zal dit topic vanaf vandaag ook meer in de gaten houden, toch we tigers tip MoHa! - Norwegianism op die manier ontdekt!

Ik heb het voorlopig nog steeds erg druk, maar jullie kunnen zeker een bericht verwachten bij 'Crystals' (tussen hier en 2 weken)...

Het is je gelukt. Het is ongetwijfeld een briljant album, maar het gaat mijn intelligentie te boven. De geluiden zijn wat mij betreft buitenaards.

Ben trouwens ook hard op weg om de achterstand in te halen

glad to be of service.

even een beetje off-topic... hier nog mensen die zin hebben ook richting molde (noorwegen) te gaan?

http://www.moldejazz.no/

daar is de line-up te vinden, en die vond ik wel erg

Crispell, Atomic, Cecil Taylor, Supersilent, Huntsville, Maja Ratkje, Otomo Yoshihide, Tomasz Stanko, Jaga Jazzist, Leonard Cohen en meer.....

Ik denk wel dat ik erheen ga