MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Genres / Jazz / Jazz-album van de week

zoeken in:
avatar van korenbloem
Nee, heb ik (nog) niet gedaan

avatar
Aan jou de eer Frank Mulder

avatar van frankmulder
Het jazz-album voor week 31:

(afbeelding)

Ketil Bjørnstad/David Darling/Terje Rypdal/Jon Christensen - The Sea (1995)

Ketil Bjørnstad - piano
David Darling - cello
Terje Rypdal - gitaar
Jon Christensen - drums

avatar van blabla
Leuk, ken ik, lekker weekje niet hoeven na te denken over iets zinnigs schrijven bij een album.

avatar
voltazy
een van m'n favoriete albums

goede keuze frank

avatar van frankmulder
Hee voltazy, jij volgt dit topic stiekem ook nog. Ik ben dankzij jou bij Ketil Bjørnstad uitgekomen (door de tip die je destijds gaf bij Baptiste Trotignon - Solo II (2006). Ben je van plan weer eens mee te doen met het JAvdW?

avatar
Ja inderdaad fijna relax muziek. Hoorde dit voor het eerst op vakantie in Noorwegen als achtergrondmuziek in een of ander vismuseum..


avatar van korenbloem
Ik lees net dat de man al jaren aan altzheimer lijdt Misschien toch beter zo. Een mooie leeftijd bereikt. Toch is Russell mogelijk een van mijn favoriete jazz componisten.

avatar van frankmulder
Heb unaej gevraagd de volgende te kiezen.

avatar van frankmulder
unaej heeft niet gereageerd. Misschien wil korenbloem invallen?

avatar van klaezman
Als die niet kan, heb ik misschien nog wel wat leuks.

avatar van frankmulder
Ik vind het goed klaezman, misschien zijn sommigen op vakantie en dat ze daarom niet reageren.

avatar van klaezman
Het jazzalbum van de week:


(afbeelding)

Acoustic Ladyland - Last Ch...

Sax: Pete Wareham
Drums: Seb Rochford
Bas: Tom Herbert
Keyboard: Tom Cawley

De beste omschrijving is misschien wel punkjazz. De baritonsax van Wareham leidt de boel. Drummer Seb Rochford heeft zijn instrument leren spelen van Muppet Show’s Animal of een andere wildebras. Struikelblok voor een paar JAvdW-vrienden zou kunnen zijn dat er weinig diepte in de nummers zit. Ik zie het meer als drie kwartier mother rockin’ jazz. Enjoy.

Quote Stylus Magazine
With song titles like “Iggy” and “Ludwig Van Ramone” (get that razorsharp opening riff) you know you’re not in for beard-stroking tastefulness, but you’re still unprepared for quite what happens. Wareham’s sax mimics wailing electric guitars (there’s no guitar credited on the sleeve so I can only assume that the furious heavy metal in the final minute of “Deckchair” is all his doing) as well as Coltrane-esque solar meanderings and hooks, while Tom Herbert’s furious electric bass playing swings from kinetic funk licks to outrageous, driving punk/metal riffs that are likely to upset middle-aged men with patches on their jacket sleeves, and Tom Cawley paints Rhodes fills in the corners of the sound and washes electric noise everywhere else. As for the fantastically-coiffed Seb Rochford, well… good grief, his drumming here has to be heard to be believed, at times sounding like a one-man Boredoms, the energy of Moon and the control of Leibzeit tied together.

The energy, dynamic and attitude of Last Chance Disco means that at times it sounds like nothing so much as Dismemberment Plan or Morphine, while the quieter, cool moments are the kind of thing that David Holmes loves putting together for Soderbergh soundtracks. Highlights include the multi-sectioned “Om Konz”, the weird handclaps and sneering of “Perfect Bitch” and… well, the whole damn album is just great, to be honest, a relentless ska-punk-jazz-metal conglomeration that shouldn’t work but does.

avatar van frankmulder
Hm, die beschrijving klinkt aan de ene kant verschrikkelijk en aan de andere kant machtig interessant. We zullen zien; ik ben in elk geval wel benieuwd.

avatar van klaezman
Heb Heemskerktollie en Korenbloem gevraagd, maar die zijn beiden niet in de gelegenheid om iets te posten. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Wie zet er een nieuw JAvdW online?

avatar van blabla
Ik heb er een, had ik bij het album al beloofd.
Pär Lammers Trio - Hinten Rechts , der Regen

(afbeelding)
Zie voor mijn keuze m'n opmerking bij het album zelf.

Staat nu te uploaden, pm me maar voor een linkje.

Zal binnenkort ook weer eens een bonusalbum plaatsen, die staat nu te rippen, details volgen in de loop van de week.

avatar
Het nieuw jazz album van de week:

Adam Pieroñczyk Trio - Live in Berlin

(afbeelding)

Alweer een album van mij wat richting de free-jazz gaat, maar toch een redelijk toegankelijk album doordat Pieronczyk vrij warm en melodisch speelt.

Pm me voor een link.

avatar
thejazzscène
Weer erg benieuwd naar de vorige albums. Gisteren David Murray gezien op Jazz Middelheim. Schitterende kerel en dat Cubaans octet achter hem kon er duidelijk ook wat van.

avatar van unaej
thejazzscène schreef:
Gisteren David Murray gezien op Jazz Middelheim. Schitterende kerel en dat Cubaans octet achter hem kon er duidelijk ook wat van.


David Murray, tjah, wat moet je ervan denken? De man wordt oud en neemt zijn toevlucht tot kitscherige arrangementen van bekende Nat King Cole-nummers. Een ode aan de goede smaak was gisteren niet aan de orde, maar de goedgemutste band amuseerde zichzelf en het publiek kostelijk. Murray zelf stond nog steeds te schreeuwen en te piepen zoals weleer, maar hij meent het niet meer. Ik had het gevoel dat hij zichzelf aan het spelen was en zijn eigen stijl probeerde na te doen.
Ook Charlie Haden en Kenny Baron maakten de verwachtingen niet geheel waar, met een nogal eentonig optreden. Wie'Night and the City' al kende, werd helaas niet meer verrast. Na Jason Moran en Bill Frisell waren de beste pijlen wat mij betreft dus al verschoten.

avatar
thejazzscène
Ja die Charlie Haden sloeg bij mij ook enigszins tegen. De nogal kale bezetting en het brave spel van het duo zorgde voor weinig spanning wat het 'saaie', nogal monotone effect in de hand hielp.

Jason Moran & Frisell waren inderdaad erg goed maar de ster van de avond bleef voor mij toch David Murray (& de band die hij bij had).
Dat Spaanse/ zuiderse ritme dat Nat King Cole wel vaker in zijn nummers bracht kwam heel goed tot uiting. Heel zeemzoeterig en romantisch in combinatie met de strijkers. Zo was die mans' muziek nu eenmaal. Dat populaire, zelfs kitscherige werd allemaal mooi gebroken met de vele hevige improvisaties van de koperblazers.

avatar
Ik heb Korenbloem vrijdagmiddag gevraagd de volgende te doen. Hij is alleen sinds vrijdagochtend niet meer ingelogd geweest. We kunnen wachten op Korenbloem, maar wat mij betreft mag iemand anders ook wel een album plaatsen als hij/zij deze ronde nog niet is geweest.

avatar van korenbloem
Als niemand anders nog niet gereageerd heeft, wil ik het deze week wel een album aanwijzen. Was afgelopen weekend op Lowlands en daarvoor Sigzet .



PS Ik loop erg achter, maar zal vandaag en morgen eens een inhaalslag maken.

avatar
Er heeft op dit moment nog niemand gereageerd, dus het is aan jou, Korenbloem.

avatar van korenbloem
Goed Mensen,

Ben net terug van Lowlands en redelijk naar de Kl***. Maar dat kan geen excuus zijn om niet een goed jazz-album hier te promoten.

Ik zat er vanmiddag aan te denken om wederom een album te kiezen van een van de artiesten die is aangesloten bij het AACM. De stijl die een aantal artiesten van dit genootschap spelen spreekt mij erg aan. Een daarvan staat zelfs in mijn top 10.

Toch, kies voor mijn idee een keer voor een wat andere route. Een album wat niet bol staat van avantgarde en freejazz. Volgens mij kent bijna iedereen deze artiest wel. Eén album staat bij vele users hoog in hun stem lijsten. Maar dit is natuurlijk niet het album wat ik heb uitgekozen. Het volgende album van Charles Mingus is de 'gelukkige'.


(afbeelding)


Ik kies er voor om een korte beschrijving vanuit de wikipage te quoten. Omdat ik zelf het album ook nog niet heel goed ken.

Hieronder is een wikibeschrijving van het album.
Epitaph (Mingus)
From Wikipedia, the free encyclopedia
Epitaph
Studio album by Charles Mingus
Released 1990
Recorded 1989
Genre Jazz
Length 127:22
Label Columbia
Professional reviews
* Epitaph (Mingus) at Allmusic2.5/5 stars

Epitaph is a composition by jazz musician Charles Mingus. It takes more than two hours to perform and was only completely discovered during the cataloguing process after his death. With the help of a grant from the Ford Foundation, the score and instrumental parts were copied, and the piece itself was premiered by a 30-piece orchestra, conducted by Gunther Schuller. This concert was produced by Mingus' widow, Sue, at Alice Tully Hall on June 3, 1989, ten years after his death, and again at several concerts in 2007.

Ground Breaking Work

The New Yorker wrote that Epitaph represents the first advance in jazz composition since Duke Ellington's Black, Brown, and Beige which was written in 1943. The New York Times said it ranked with the "most memorable jazz events of the decade". Convinced that it would never be performed in his lifetime, Mingus called his work Epitaph declaring that he wrote it "for my tombstone." Conductor Gunther Schuller said that Epitaph is "among the most important, prophetic, creative statement in the history of jazz."


1989 Version

After Mingus's death, the score to Epitaph was rediscovered by Andrew Homzy, director of the jazz program at Concordia University, Montreal. He had been invited by Sue Mingus to catalogue a trunkful of Mingus's handwritten charts and in the process had discovered a vast assortment of orchestral pages written by Mingus with measures numbered consecutively well into the thousands. After some investigation, Homzy realized what it was that he had found and eventually managed to reassemble the Epitaph score. At that point Homzy and Sue Mingus got in touch with Gunther Schuller, who put together an all-star orchestra to play this very demanding piece of music. However, despite the stellar cast that was assembled, problems were again encountered. 30 years earlier, charts were being copied in the wings before the show. This time, the charts were all computerized, but the software was buggy and again charts were being sight-read at the last minute.

This was no mean feat. Epitaph resembles many other Mingus compositions in level of difficulty. Trumpeter Wynton Marsalis, pointing at a passage in the score said, "That looks like something you would find in an Etude Book ... under 'Hard'." And conductor Gunther Schuller stated "The only comparison I've ever been able to find is the great iconoclastic American composer Charles Ives." Despite all these challenges, however, the concert, at Alice Tully Hall in New York's Lincoln Centre in 1989, was a triumph, if ten years too late for Charles Mingus to enjoy it. A double-CD was later released by Columbia/Sony Records. The concert was also filmed, and broadcast on U.K. television around 1990.

Personnel

Conductor

* Gunther Schuller

Woodwinds

* George Adams (tenor saxophone)
* Phil Bodner (oboe, English horn, clarinet, tenor saxophone)
* John Handy (clarinet, alto saxophone)
* Dale Kleps (flute, contrabass clarinet)
* Michael Rabinowitz (bassoon, bass clarinet)
* Jerome Richardson (clarinet, alto saxophone)
* Roger Rosenberg (piccolo, flute, clarinet, baritone saxophone)
* Gary Smulyan (clarinet, baritone saxophone)
* Bobby Watson (clarinet, flute, soprano saxophone, alto saxophone)

Trumpets

* Randy Brecker
* Wynton Marsalis
* Lew Soloff
* Jack Walrath
* Joe Wilder
* Snooky Young

Trombones & Tuba

* Eddie Bert
* Sam Burtis
* Urbie Green
* David Taylor
* Britt Woodman
* Paul Faulise (bass trombone)
* Don Butterfield (tuba)

Rhythm Section

* Karl Berger (vibraphone, cowbell)
* John Abercrombie (guitar)
* Sir Roland Hanna (piano)
* John Hicks (piano)
* Reggie Johnson (bass)
* Ed Schuller (bass, guiro)
* Victor Lewis (drums)
* Daniel Druckman (percussion, tumba)


hier is een link naar de wikipagina:

Ik hoop dat jullie het een goed album vinden. Zelf heb ik hem nu 2 keer gehoord of zo en hij bevalt mij best goed.

ps: een pm mij voor degene die een linkje wil.

avatar van korenbloem
Het is al weer donderdag en tot nu toe heb ik een aanvraag gehad voor het album. Is er zo weinig interesse naar het album of heeft iedereen hem al?

avatar
Ik kreeg afgelopen maandag nog een aanvraag. Maar als we alleen doen alsof dit topic nog leeft, dan heeft het tenminste nog bestaansrecht....

avatar
Ik Doe Moeilijk
Ik doe alleen mee als het album me leuk lijkt, daarom heb ik de laatste zes(?) albums overgeslagen. Dit doe ik om teleurstelling te voorkomen als ook om tijd te besparen(ik ben nogal een veelvraat). Mocht er weer iets voor mij interessants voorbij komen dan doe ik weer mee.

Volgens mij is het nog te vroeg om de topic dood te verklaren, het gaat met pieken en dalen. Sowieso leeft het topic toch zolang mensen muziek met anderen willen delen?

avatar van unaej
Jesse's album ligt klaar en die van korenbloem heb ik al in mijn bezit. Van mij kunnen jullie kortom allebei nog een recensie verwachten!

avatar
Heemskerktollie
Na lange tijd van volledige afwezigheid ben ik weer terug en heb ik de eer gekregen het album van de week te kiezen. Iedere keer een moeilijke beslissing. Zal ik gewoon eens een traditioneler album kiezen of niet? Maar ik weet dat men daar over het algemeen echt niet van houdt binnen ons selecte groepje pseudo intellectuelen ( naar the hustler)

Ik dacht erover in eerste instantie wederom een duet met Mal Waldron te kiezen maar deze maal niet met Lacy maar met de big mister David Murray. Het album "Silence" is absoluut smullen geblazen. Voor het solo sax album "Portrait" van Sam Rivers geldt hetzelfde maar aangezien Lacy/Waldron al als kaal werd beschouwd vreesde ik het ergste. Maar na een hoop softe plaatjes van de afgelopen weken vond ik het tijd om weer eens te knallen, en hard ook!

Diegenen die interesse hebben in bovenstaande platen kunnen altijd bij me terecht natuurlijk

Vandaar dat mijn keuze viel op mijn favoriete plaat van de Duitse pseudo gestoorde Peter Brötzmann. De man met de longinhoud van een voetbalveld. Machine Gun heb ik altijd redelijk kunnen waarderen maar was voor mij nooit super bijzonder. Deze plaat daarentegen: smullen... Brötzmann wordt begeleidt door twee uitstekende muzikanten die prima zijn opgewassen tegen deze schreeuwlelijk B) William Parker en de geniale Hamid Drake. Er is maar zelden sprake van zoveel chemie tussen muzikanten. Want ondanks de "chaos" klinkt alles precies goed, zonder egoïstisch geklooi.

Gewoon een prachtplaat naar mijn mening.


(afbeelding)

peter brötzmann tenor sax, tarogato, a-clarinet
william parker bass, doussin gouni
hamid drake trap drums

Excuses dat ik het album nu al plaats maar ik heb morgen echt geen tijd. De links verstuur ik morgen ff tussendoor steeds als ik tijd heb. PM me!

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 16:50 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 16:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.