Genres / Jazz / Jazz-album van de week
0
geplaatst: 11 oktober 2009, 17:23 uur
Oké. Dan zal ik het volgende album plaatsen.
Pharoah Sanders - Thembi (1971)
Een behoorlijke tijd geleden is er al eens een Pharoah Sanders album uitverkozen geweest, maar dat is denk ik al meer dan een jaar geleden. Dus het kan denk ik geen kwaad om nog eens een album van deze man in de spotlights te zetten.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meteen gecharmeerd was door deze plaat, hij is moeten groeien bij mij. Maar nu ik hem wel kan waarderen, ben ik er helemaal aan verslingerd. Ik beluister hem wekelijks toch wel één keer, en dan is het keer op keer genieten. De lichte Afrikaanse invloeden vind ik ook zeer vermakelijk, en de choas met in de achtergrond verborgen melodieën is ook zeer tof om uit te spitten.
Veel plezier!
Pharoah Sanders - Thembi (1971)
Een behoorlijke tijd geleden is er al eens een Pharoah Sanders album uitverkozen geweest, maar dat is denk ik al meer dan een jaar geleden. Dus het kan denk ik geen kwaad om nog eens een album van deze man in de spotlights te zetten.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meteen gecharmeerd was door deze plaat, hij is moeten groeien bij mij. Maar nu ik hem wel kan waarderen, ben ik er helemaal aan verslingerd. Ik beluister hem wekelijks toch wel één keer, en dan is het keer op keer genieten. De lichte Afrikaanse invloeden vind ik ook zeer vermakelijk, en de choas met in de achtergrond verborgen melodieën is ook zeer tof om uit te spitten.
Veel plezier!
0
geplaatst: 14 oktober 2009, 16:32 uur
Ik heb ook al een mening (positiever dan die van Nicci 
), maar ik luister hem nog een paar keer voordat ik een reactie plaats. Sowieso gebeurt dat meestal pas tegen het weekend.
), maar ik luister hem nog een paar keer voordat ik een reactie plaats. Sowieso gebeurt dat meestal pas tegen het weekend. 
0
geplaatst: 16 oktober 2009, 23:16 uur
Ik Doe Moeilijk schreef:
Over het algemeen is er volgens mij wat minder activiteit op Soulseek. Als ik jazz ter download zoek, dan vind ik dat meestal op weblogs, en hopelijk ook deze week weer in deze topic.
Over het algemeen is er volgens mij wat minder activiteit op Soulseek. Als ik jazz ter download zoek, dan vind ik dat meestal op weblogs, en hopelijk ook deze week weer in deze topic.
Ik weet het nog zo niet. Op mijn ene pc vind ik enorm veel op Soulseek, op mijn laptop dan weer quasi niets. De versie die ik draai op beide computers is dezelfde en ik heb op allebei minstens 1 album in mijn upload-lijst staan, dus waaraan kan het probleem dan liggen...?
0
jeko
geplaatst: 18 oktober 2009, 10:10 uur
Ik wilde deze week het volgende album in de groep gooien:
The Don Ellis Orchestra - Electric Bath (1967)
Naar mijn idee wel een aardig album om eens te checken.
Nog wat info:
A talented trumpeter with a vivid musical imagination and the willingness to try new things, Don Ellis led some of the most colorful big bands of the 1965-75 period. After graduating from Boston University, Ellis played in the big bands of Ray McKinley, Charlie Barnet, and Maynard Ferguson (he was featured with the latter on "Three More Foxes"), recorded with Charles Mingus, and played with George Russell's sextet (at the same time as Eric Dolphy). Ellis led four quartet and trio sessions during 1960-1962 for Candid, New Jazz, and Pacific Jazz, mixing together bop, free jazz, and his interest in modern classical music. However it was in 1965 when he put together his first orchestra that he really started to make an impression in jazz. Ellis's big bands were distinguished by their unusual instrumentation (which in its early days had up to three bassists and three drummers including Ellis himself), the leader's desire to investigate unusual time changes (including 7/8, 9/8, and even 15/16), its occasionally wacky humor (highlighted by an excess of false endings), and an openness towards using rock rhythms and (in later years) electronics. Ellis invented the four-valve trumpet and utilized a ring modulator and all types of wild electronic devices by the late '60s. By 1971, his band consisted of an eight-piece brass section (including French horn and tuba), a four-piece woodwind section, a string quartet, and a two-drum rhythm section. A later unrecorded edition even added a vocal quartet.
Among Don Ellis's sidemen were Glenn Ferris, Tom Scott, John Klemmer, Sam Falzone, Frank Strozier, Dave MacKay, and the brilliant pianist (straight from Bulgaria) Milcho Leviev. The orchestra's most memorable recordings were Autumn, Live at the Fillmore, and Tears of Joy (all for Columbia). After suffering a mid-'70s heart attack, Ellis returned to live performing, playing the "superbone" and a later edition of his big band featured Art Pepper. Ellis's last recording was at the 1977 Montreux Jazz Festival, a year before his heart finally gave out.
Mocht je het album niet kunnen vinden, pm mij maar voor de download link.
Veel plezier met beluisteren!
The Don Ellis Orchestra - Electric Bath (1967)
Naar mijn idee wel een aardig album om eens te checken.
Nog wat info:
A talented trumpeter with a vivid musical imagination and the willingness to try new things, Don Ellis led some of the most colorful big bands of the 1965-75 period. After graduating from Boston University, Ellis played in the big bands of Ray McKinley, Charlie Barnet, and Maynard Ferguson (he was featured with the latter on "Three More Foxes"), recorded with Charles Mingus, and played with George Russell's sextet (at the same time as Eric Dolphy). Ellis led four quartet and trio sessions during 1960-1962 for Candid, New Jazz, and Pacific Jazz, mixing together bop, free jazz, and his interest in modern classical music. However it was in 1965 when he put together his first orchestra that he really started to make an impression in jazz. Ellis's big bands were distinguished by their unusual instrumentation (which in its early days had up to three bassists and three drummers including Ellis himself), the leader's desire to investigate unusual time changes (including 7/8, 9/8, and even 15/16), its occasionally wacky humor (highlighted by an excess of false endings), and an openness towards using rock rhythms and (in later years) electronics. Ellis invented the four-valve trumpet and utilized a ring modulator and all types of wild electronic devices by the late '60s. By 1971, his band consisted of an eight-piece brass section (including French horn and tuba), a four-piece woodwind section, a string quartet, and a two-drum rhythm section. A later unrecorded edition even added a vocal quartet.
Among Don Ellis's sidemen were Glenn Ferris, Tom Scott, John Klemmer, Sam Falzone, Frank Strozier, Dave MacKay, and the brilliant pianist (straight from Bulgaria) Milcho Leviev. The orchestra's most memorable recordings were Autumn, Live at the Fillmore, and Tears of Joy (all for Columbia). After suffering a mid-'70s heart attack, Ellis returned to live performing, playing the "superbone" and a later edition of his big band featured Art Pepper. Ellis's last recording was at the 1977 Montreux Jazz Festival, a year before his heart finally gave out.
Mocht je het album niet kunnen vinden, pm mij maar voor de download link.
Veel plezier met beluisteren!
0
geplaatst: 22 oktober 2009, 13:58 uur
Gaan we straks weer beginnen met een nieuwe ronde, of zijn er nog steeds user die nog aan de beurt moeten komen?
0
jeko
geplaatst: 25 oktober 2009, 12:02 uur
Dat mag van mij. 
Edit: Is er een lijstje met deelnemers? Want ik heb mijzelf er ook maar min of meer in gewurmd!
Edit: Is er een lijstje met deelnemers? Want ik heb mijzelf er ook maar min of meer in gewurmd!
0
geplaatst: 25 oktober 2009, 18:38 uur
Artiest: Nostalgia 77 Octet
…bestaande uit Benedic Lamdin (guitar, composition & editing), Riaan Vosloo (bass), Graham Fox (drums), Ross Stanley (piano), Jonny Spall (alto sax), Mark Hanslip (tenor sax), Trevor Mires (trombone) en Tom Allan (trumpet).
(Bijkomende informatie.)
Titel: Seven's & Eight's
Opname: 2006
In de aanloop naar dit spannende moment had ik verscheidene albums in het vizier om aan jullie voor te stellen, maar omdat ik mag afsluiten laat ik de meer intellectueel uitdagende jazz achterwege en zet ik de feestelijke lijn van ‘Electric Bath’ verder. De keuze is bijgevolg gevallen op het ‘Nostalgia 77 Octet’, met hun allereerste album (een opname van hun 2e live-concert), ‘Seven’s & Eight’s’. Het niveau van de voorbije ronde wordt kortom even terug gekoppeld, met een onversneden, funky album dat “jong en oud kan plezieren”. Ideaal om een feest te besluiten, kortom.
In dat citaat schuilt meteen ook mijn vrees dat velen het album niets zullen vinden: dit is nu eenmaal "gemakkelijke jazz", het lijkt wel alsof een amateurbandje de pannen van het dak staat te spelen…en is het ‘Nostalgia 77 Octet’ eigenlijk wel zoveel meer dan een verijdelde funkband? Ja, ze hebben meer complexe muziek dan dit, maar dat gaat vaak ten koste van de energie. ‘Borderlands’ bijvoorbeeld, hun 2e beste plaat, bevat een aantal prachtige composities, waarvan in het bijzonder ‘Lotus Tree’ sterk aan Coltrane doet denken – zeker gezien de trombonist letterlijk met een stukje uit ‘A Love Supreme’ aan de slag gaat. Maar zoals gezegd: in zijn totaliteit valt dat album minder verpletterend uit...
Naast ‘Borderlands’ kwam ook Lamdins remix-album (‘One Off’s’) in aanmerking, maar daarop staat alles bij elkaar teveel laid-back-lounge die jullie nog veel minder zouden kunnen appreciëren. Dus toch maar ‘Seven’s & Eight’s’.
In het kort, de troeven? Enorme intensiteit in zowat alle solo’s, grote transparantie door de eenvoudige rock-ritmes in de drums en de ostinate baspartijen die de solisten extra wendbaarheid geven en thema’s die herkenbaar zijn en enkele dagen blijven hangen. Zeker geen album om dagelijks te draaien, daarvoor is ‘ie te eentonig (dat geef ik ruiterlijk toe), maar wel een plaat om feestelijk bij te gaan dansen in deze koude herfstdagen. Veel luisterplezier en evenveel warmte toegewenst!
En andere reacties:
En een interessant interview met leider Benedic Lamdin (geeft immers ook wat achtergrond over hoe Lamdin als DJ gegroeid is naar de jazz), waaruit ik vrij citeer:
Ik verstuur nu de links. Alle commentaar, positief zowel als negatief, wordt geappreciëerd!
…bestaande uit Benedic Lamdin (guitar, composition & editing), Riaan Vosloo (bass), Graham Fox (drums), Ross Stanley (piano), Jonny Spall (alto sax), Mark Hanslip (tenor sax), Trevor Mires (trombone) en Tom Allan (trumpet).
(Bijkomende informatie.)
Titel: Seven's & Eight's
Opname: 2006
In de aanloop naar dit spannende moment had ik verscheidene albums in het vizier om aan jullie voor te stellen, maar omdat ik mag afsluiten laat ik de meer intellectueel uitdagende jazz achterwege en zet ik de feestelijke lijn van ‘Electric Bath’ verder. De keuze is bijgevolg gevallen op het ‘Nostalgia 77 Octet’, met hun allereerste album (een opname van hun 2e live-concert), ‘Seven’s & Eight’s’. Het niveau van de voorbije ronde wordt kortom even terug gekoppeld, met een onversneden, funky album dat “jong en oud kan plezieren”. Ideaal om een feest te besluiten, kortom.
In dat citaat schuilt meteen ook mijn vrees dat velen het album niets zullen vinden: dit is nu eenmaal "gemakkelijke jazz", het lijkt wel alsof een amateurbandje de pannen van het dak staat te spelen…en is het ‘Nostalgia 77 Octet’ eigenlijk wel zoveel meer dan een verijdelde funkband? Ja, ze hebben meer complexe muziek dan dit, maar dat gaat vaak ten koste van de energie. ‘Borderlands’ bijvoorbeeld, hun 2e beste plaat, bevat een aantal prachtige composities, waarvan in het bijzonder ‘Lotus Tree’ sterk aan Coltrane doet denken – zeker gezien de trombonist letterlijk met een stukje uit ‘A Love Supreme’ aan de slag gaat.
Maar zoals gezegd: in zijn totaliteit valt dat album minder verpletterend uit...Naast ‘Borderlands’ kwam ook Lamdins remix-album (‘One Off’s’) in aanmerking, maar daarop staat alles bij elkaar teveel laid-back-lounge die jullie nog veel minder zouden kunnen appreciëren. Dus toch maar ‘Seven’s & Eight’s’.
In het kort, de troeven? Enorme intensiteit in zowat alle solo’s, grote transparantie door de eenvoudige rock-ritmes in de drums en de ostinate baspartijen die de solisten extra wendbaarheid geven en thema’s die herkenbaar zijn en enkele dagen blijven hangen. Zeker geen album om dagelijks te draaien, daarvoor is ‘ie te eentonig (dat geef ik ruiterlijk toe), maar wel een plaat om feestelijk bij te gaan dansen in deze koude herfstdagen. Veel luisterplezier en evenveel warmte toegewenst!
En andere reacties:
Tru Thoughts schreef:
This very special live album was the first release on Tru Thoughts by The Nostalgia 77 Octet.
‘Sevens & Eights’ was recorded live at the popular Jazz Café venue in London.
Reinventing tracks from Benedic Lamdin’s solo back-catalogue, the Octet display a fresh and incredibly coherent vision of modern British jazz music. Listening to it now, it’s hard to believe that this was only their second public performance.
In addition to six full-length live tracks, ‘Sevens & Eights’ features all three movements of ‘The Hope Suite’. Described by Gilles Peterson as one of the best tracks of 2005, this 18-minute opus was only available on vinyl prior to the release of this album.
This very special live album was the first release on Tru Thoughts by The Nostalgia 77 Octet.
‘Sevens & Eights’ was recorded live at the popular Jazz Café venue in London.
Reinventing tracks from Benedic Lamdin’s solo back-catalogue, the Octet display a fresh and incredibly coherent vision of modern British jazz music. Listening to it now, it’s hard to believe that this was only their second public performance.
In addition to six full-length live tracks, ‘Sevens & Eights’ features all three movements of ‘The Hope Suite’. Described by Gilles Peterson as one of the best tracks of 2005, this 18-minute opus was only available on vinyl prior to the release of this album.
Zielsverleiding schreef:
Nostalgia 77 has been steadily building up a great following and critical acclaim for his new and fresh approach to Jazz music through his previous two albums released on Tru Thoughts. This is the first release from the live incarnation of the project, The Nostalgia 77 Octet. Hitting you with amazing musicianship, alongside great song writing, this album was recorded live at the Jazz Café on only their second gig.
As well as six full length live tracks, it also features for the first time on CD all 18 minutes of the critically acclaimed Nostalgia 77 track The Hope Suite (Parts1,2,3), described by Gilles Peterson as one of the best tracks of the year 2005. The track has previously been available on vinyl only.
Nostalgia 77 has been steadily building up a great following and critical acclaim for his new and fresh approach to Jazz music through his previous two albums released on Tru Thoughts. This is the first release from the live incarnation of the project, The Nostalgia 77 Octet. Hitting you with amazing musicianship, alongside great song writing, this album was recorded live at the Jazz Café on only their second gig.
As well as six full length live tracks, it also features for the first time on CD all 18 minutes of the critically acclaimed Nostalgia 77 track The Hope Suite (Parts1,2,3), described by Gilles Peterson as one of the best tracks of the year 2005. The track has previously been available on vinyl only.
En een interessant interview met leider Benedic Lamdin (geeft immers ook wat achtergrond over hoe Lamdin als DJ gegroeid is naar de jazz), waaruit ik vrij citeer:
Ene Kurt Iveson schreef:
The first release from the newly-formed Nostalgia 77 Octet was Sevens and Eights (2006), a recording of a live performance at the Jazz Cafe in London. The live versions of songs from The Garden are illustrative of the kinds of transformations which so excited Lamdin when he put the band together. Certainly, some key dimensions of the originals are lost, but the band’s interpretations bring out other dimensions – in particular, they achieve moments of emotional intensity that are the product of live interaction between the musicians.
The original version of “Green Blades of Grass”, for instance, is built on a rugged and stilted groove, with drums, bass and guitar snapping away in a seriously bent jazz beat that gives a nod to J Dilla’s trademark production aesthetic. In performance, the band sound a lot less ‘amateur’, if you like – where the sample-based version had been deliberately and deliciously out, the live rhythm section is far more in sync with each other. But harmonically, the horn melodies in the live interpretation are more sophisticated, and the rhythm section loosens up underneath the solos. In particular, the track achieves a new dramatic intensity thanks to Ross Stanley’s piano excursions, which push the band to take the track to new places. The band’s performance of “The Hunger”, by contrast, adds rhythmic complexity to the studio original. The overlapping horn melodies of the studio version are now underpinned by much freer drumming, which lend the track a kind of New Orleans funeral march feel. Then the initial restraint of the horns gives way to a furious and unexpected synth solo mid way through the track.
In his liner notes to Sevens and Eights, Tru Thoughts Label Manager Rob Luis sought to position the performance in this way: “In a musical culture still dominated by the sampler and the DJ, this group unapologetically insists on the continued relevance of musicianship and live performance, and proves that good players can perform for the club kids and old school jazz heads alike, without leaving either short-changed….Their music looks to the future with the same conviction that it refuses to throw away the past. This is 21st Century Jazz.”
Of course, it is the job of liner notes to be effusive. But Luis has a point in alluding to a tension that Lamdin and the musicians involved in his projects have had to negotiate.
The first release from the newly-formed Nostalgia 77 Octet was Sevens and Eights (2006), a recording of a live performance at the Jazz Cafe in London. The live versions of songs from The Garden are illustrative of the kinds of transformations which so excited Lamdin when he put the band together. Certainly, some key dimensions of the originals are lost, but the band’s interpretations bring out other dimensions – in particular, they achieve moments of emotional intensity that are the product of live interaction between the musicians.
The original version of “Green Blades of Grass”, for instance, is built on a rugged and stilted groove, with drums, bass and guitar snapping away in a seriously bent jazz beat that gives a nod to J Dilla’s trademark production aesthetic. In performance, the band sound a lot less ‘amateur’, if you like – where the sample-based version had been deliberately and deliciously out, the live rhythm section is far more in sync with each other. But harmonically, the horn melodies in the live interpretation are more sophisticated, and the rhythm section loosens up underneath the solos. In particular, the track achieves a new dramatic intensity thanks to Ross Stanley’s piano excursions, which push the band to take the track to new places. The band’s performance of “The Hunger”, by contrast, adds rhythmic complexity to the studio original. The overlapping horn melodies of the studio version are now underpinned by much freer drumming, which lend the track a kind of New Orleans funeral march feel. Then the initial restraint of the horns gives way to a furious and unexpected synth solo mid way through the track.
In his liner notes to Sevens and Eights, Tru Thoughts Label Manager Rob Luis sought to position the performance in this way: “In a musical culture still dominated by the sampler and the DJ, this group unapologetically insists on the continued relevance of musicianship and live performance, and proves that good players can perform for the club kids and old school jazz heads alike, without leaving either short-changed….Their music looks to the future with the same conviction that it refuses to throw away the past. This is 21st Century Jazz.”
Of course, it is the job of liner notes to be effusive. But Luis has a point in alluding to a tension that Lamdin and the musicians involved in his projects have had to negotiate.
Ik verstuur nu de links. Alle commentaar, positief zowel als negatief, wordt geappreciëerd!
0
geplaatst: 25 oktober 2009, 18:38 uur
jeko schreef:
Edit: Is er een lijstje met deelnemers? Want ik heb mijzelf er ook maar min of meer in gewurmd!
Edit: Is er een lijstje met deelnemers? Want ik heb mijzelf er ook maar min of meer in gewurmd!
Niet echt nee, gewoon iedereen PM'en is de booschap!
0
geplaatst: 25 oktober 2009, 19:09 uur
En een finaal(?) overzicht van ronde 6:
#1 – Paalhaas - George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature (1969)
#2 – we tigers - Activities of Dust - A New Mind (2008)
#3 – Ik Doe Moeilijk - Frode Gjerstad Trio - Sharp Knives Cut Deeper (2003)
#4 – Thoommusic - Aaron Parks - Invisible Cinema (2008)
#5 – frank mulder - Ketil Bjørnstad/David Darling/Terje Rypdal/Jon Christensen - The Sea (1995)
#6 – klaezman - Acoustic Ladyland - Last Chance Disco (2005)
#7 – blabla - Pär Lammers Trio - Hinten Rechts , der Regen (2008)
#8 – Jesse - Adam Pieroñczyk Trio - Live in Berlin (2007)
#9 – korenbloem - Charles Mingus - Epitaph (1990)
#10 – Heemskerktollie - Peter Brötzmann/Hamid Drake/William Parker - Never Too Late But Always Too Early (2003)
(buiten categorie) blabla - Michel Portal - Dockings (1998)
#11 – sq - The Thing - Action Jazz (2007)
#12 – The Scientist - Spring Heel Jack – Amassed (2002)
#13 - Nicci - Michael Brecker - Time Is of the Essence (1999)
#14 - Devoo - Pharoah Sanders - Thembi (1971)
#15 – jeko - The Don Ellis Orchestra - Electric Bath (1967)
#16 – unaej – Nostalgia 77 Octet – Seven’s & Eight’s (2006)
Tijd voor de toplijsten dus!
#1 – Paalhaas - George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature (1969)
#2 – we tigers - Activities of Dust - A New Mind (2008)
#3 – Ik Doe Moeilijk - Frode Gjerstad Trio - Sharp Knives Cut Deeper (2003)
#4 – Thoommusic - Aaron Parks - Invisible Cinema (2008)
#5 – frank mulder - Ketil Bjørnstad/David Darling/Terje Rypdal/Jon Christensen - The Sea (1995)
#6 – klaezman - Acoustic Ladyland - Last Chance Disco (2005)
#7 – blabla - Pär Lammers Trio - Hinten Rechts , der Regen (2008)
#8 – Jesse - Adam Pieroñczyk Trio - Live in Berlin (2007)
#9 – korenbloem - Charles Mingus - Epitaph (1990)
#10 – Heemskerktollie - Peter Brötzmann/Hamid Drake/William Parker - Never Too Late But Always Too Early (2003)
(buiten categorie) blabla - Michel Portal - Dockings (1998)
#11 – sq - The Thing - Action Jazz (2007)
#12 – The Scientist - Spring Heel Jack – Amassed (2002)
#13 - Nicci - Michael Brecker - Time Is of the Essence (1999)
#14 - Devoo - Pharoah Sanders - Thembi (1971)
#15 – jeko - The Don Ellis Orchestra - Electric Bath (1967)
#16 – unaej – Nostalgia 77 Octet – Seven’s & Eight’s (2006)
Tijd voor de toplijsten dus!
0
geplaatst: 25 oktober 2009, 20:20 uur
Hmm. Ik heb Nostalgia 77 octet in 2007 nog live gezien op Roskilde. Dat was wel aan het einde van een vermoeiende dag. Ben benieuwd of ik er nog iets van herken.
0
geplaatst: 27 oktober 2009, 09:04 uur
Het is ook niet een album waar je veel luisterbeurten voor nodig hebt om het te doorgronden en er een oordeel over te vormen.
0
geplaatst: 30 oktober 2009, 18:39 uur
ik zal beginnen met de eerste toplijst van ronde 6:
1) George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature
2) Spring Heel Jack - Amassed
3) Charles Mingus - Epitaph
4) Peter Brötzmann/Hamid Drake/William Parker - Never Too Late But Always Too Early
5) Frode Gjerstad Trio - Sharp Knives Cut Deeper
1) George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature
2) Spring Heel Jack - Amassed
3) Charles Mingus - Epitaph
4) Peter Brötzmann/Hamid Drake/William Parker - Never Too Late But Always Too Early
5) Frode Gjerstad Trio - Sharp Knives Cut Deeper
0
geplaatst: 31 oktober 2009, 09:54 uur
Nog niet alles van een recensie voorzien, maar wel alles al gehoord. Ik vond dit de beste ronde tot nu toe.
1) Pär Lammers Trio - Hinten Rechts, der Regen
2) George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature
3) Michel Portal - Dockings
4) Spring Heel Jack – Amassed
5) Aaron Parks - Invisible Cinema
1) Pär Lammers Trio - Hinten Rechts, der Regen
2) George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature
3) Michel Portal - Dockings
4) Spring Heel Jack – Amassed
5) Aaron Parks - Invisible Cinema
0
Ik Doe Moeilijk
geplaatst: 31 oktober 2009, 23:18 uur
brotzmann/parker/drake was voor mij de mooiste ontdekking deze ronde. Op naar de volgende ronde
0
Nicci
geplaatst: 1 november 2009, 11:52 uur
Ik heb er maar een paar meegeluisterd, maar Don Ellis vond ik erg vrolijk. Daar zal ik in de toekomst nog wel eens naar luisteren.
0
geplaatst: 1 november 2009, 14:59 uur
Unaej heeft me gevraagd het bal van de bieuwe ronde te openen. Ook al ben ik niet erg actief geweest de afgelopen ronde, ik plaats graag een nieuwe plaat waarvan ik vind dat het wat breder beluisterd mag worden.
Later deze middag volgt het nieuwe album.
Later deze middag volgt het nieuwe album.
0
geplaatst: 1 november 2009, 15:47 uur
Bij deze dan de nieuwe ronde met een nieuw album:
Ik heb gekozen voor Raining on the Moon van het William Parker Quartet aangevuld met het stemgeluid van Leena Conquest. Een album uit 2002 uit de Blue Series van Thirsty Ear waar al meer uitstekende albums uit kwamen.
Ja, William Parker heeft deze pagina’s al eerder bevolkt in groepen van verschillende samenstellingen, maar nog nooit heeft hij zo’n absoluut toegankelijke plaat gemaakt.
Van typische Parker-stomp met Hamid Drake klapwiekdrums, naar een schitterende ballade en begin-jaren-zeventig-black-awareness-hippie-teksten.
Kortom: Voor elk wat wils!
William Parker - Raining on the Moon (2002)
Ik zal een link sturen naar de posters van de vorige ronde.
Ik heb gekozen voor Raining on the Moon van het William Parker Quartet aangevuld met het stemgeluid van Leena Conquest. Een album uit 2002 uit de Blue Series van Thirsty Ear waar al meer uitstekende albums uit kwamen.
Ja, William Parker heeft deze pagina’s al eerder bevolkt in groepen van verschillende samenstellingen, maar nog nooit heeft hij zo’n absoluut toegankelijke plaat gemaakt.
Van typische Parker-stomp met Hamid Drake klapwiekdrums, naar een schitterende ballade en begin-jaren-zeventig-black-awareness-hippie-teksten.
Kortom: Voor elk wat wils!
William Parker - Raining on the Moon (2002)
Ik zal een link sturen naar de posters van de vorige ronde.
0
geplaatst: 1 november 2009, 21:14 uur
Mijn toplijst van deze ronde, blijkbaar een aantal ronden gemist |
01 George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature
02 Pär Lammers Trio - Hinten Rechts , der Regen
03 Pharoah Sanders - Thembi
04 The Don Ellis Orchestra - Electric Bath
05 Ketil Bjørnstad/David Darling/Terje Rypdal/Jon Christensen - The Sea
01 George Russell - Electronic sonata for souls loved by nature
02 Pär Lammers Trio - Hinten Rechts , der Regen
03 Pharoah Sanders - Thembi
04 The Don Ellis Orchestra - Electric Bath
05 Ketil Bjørnstad/David Darling/Terje Rypdal/Jon Christensen - The Sea
0
geplaatst: 2 november 2009, 08:14 uur
.. Ik was nog niet eens klaar met de vorige William Parker . Maar natuurlijk gaan we deze ook weer proberen. De beschrijving gelezen moet dit toch wel weer iets anders zijn.
. Maar natuurlijk gaan we deze ook weer proberen. De beschrijving gelezen moet dit toch wel weer iets anders zijn.
0
geplaatst: 8 november 2009, 14:39 uur
Is er al een nieuwe user gevraagd voor deze week. Moet Parker nog wel beluisteren. Ben tot nog toe niet van mijn toren geblazen van de albums die deze man in het topic zijn voorbij gekomen. Heb zelf natuurlijk ook album van hem een keer aanbevolen
0
geplaatst: 8 november 2009, 17:19 uur
korenbloem schreef:
Is er al een nieuwe user gevraagd voor deze week
Is er al een nieuwe user gevraagd voor deze week
Ik heb je zojuist een pm gestuurd...
0
geplaatst: 8 november 2009, 22:44 uur
Ik heb de uitdaging aangenomen. Jullie horen nog welke het gaat worden
* denotes required fields.