Genres / Jazz / Jazz-album van de week
zoeken in:
0
geplaatst: 22 september 2010, 09:12 uur
Dank voor alle tips, tools en medeleven. Inmiddels helemaal op de hoogte. Ik houd het het liefst bij mp3s en dat kan dus ook.
0
thejazzscène
geplaatst: 7 oktober 2010, 11:22 uur
Mostly Other People Do The Killing is a New York band, consisting of Moppa Elliott on bass, Kevin Shea on drums, Peter Evans on trumpet and Jon Irabagon on saxes. Moppa Elliott wrote all the material : 10 tracks of about 6 minutes long. The band's intention is to bring back fun into jazz, and that is what they do : building on the tradition, but with an open mind, rough and hard. As Elliott writes "I like my jazz with some dirt on it, sometimes a lot of dirt. Jazz has started to take itself too seriously and is in danger of falling into the same stagnant condition that so-called "classical music" is in now."
On this album, the arrangements are more complex than on the albums reviewed above, with room for short and compact improvizations, except for the last track, a long rendition of "Night In Tunesia" on which drums, sax and trumpet get the chance to play long solos.
On this album, the arrangements are more complex than on the albums reviewed above, with room for short and compact improvizations, except for the last track, a long rendition of "Night In Tunesia" on which drums, sax and trumpet get the chance to play long solos.
*****author: Christopher Monsen
MODTK, led by bassist Moppa Elliot, make a brand of highly entertaining modern jazz that is at once off-kilter and hard swinging. One of my fave records of 2007. Recommended.
MODTK, led by bassist Moppa Elliot, make a brand of highly entertaining modern jazz that is at once off-kilter and hard swinging. One of my fave records of 2007. Recommended.
*****author: Tim McHugh
A great album mixing top-notch performances with great wit!
A great album mixing top-notch performances with great wit!
0
thejazzscène
geplaatst: 1 november 2010, 10:03 uur
Bedankt allen voor het neerpennen van jullie bevindingen! Wie is / wil er deze maand aan de beurt?
0
geplaatst: 4 november 2010, 10:37 uur
Blijkbaar is een keer per maand ook al te moeilijk, alweer de tweede maand op rij dat de VOLGENDE in het lijstje niet echt wat doet, zo moeilijk is het niet om iets te verzinnen en ergens te dumpen.
Ik ben dat geleuter en getrut zat, ik doe niet meer mee met het JAvdW, ik vind mijn muziek toch wel.
Voor iedereen die altijd lekker heeft meegedaan en besproken bedankt voor alle bijdrages.
En voor alle leechers, ............... (vul zelf maar in).
Ik ben dat geleuter en getrut zat, ik doe niet meer mee met het JAvdW, ik vind mijn muziek toch wel.
Voor iedereen die altijd lekker heeft meegedaan en besproken bedankt voor alle bijdrages.
En voor alle leechers, ............... (vul zelf maar in).
0
geplaatst: 4 november 2010, 10:47 uur
Waarom is hier al meer dan een maand niks gepost? Ik zie op de vorige pagina gewoon een lijstje met 'kandidaten'; als er niets geplaatst wordt door de eerste in de rij, dan gaat de beurt toch gewoon naar de volgende? En anders heb ik nog tips genoeg! 

0
geplaatst: 4 november 2010, 13:48 uur
Ik ben geloof ik de volgende want ik had voor mezelf al 1 december opgeschreven.
Maar ik heb niets klaarstaan. Ik zal komend weekend een keuze maken en neerzetten.
Maar ik heb niets klaarstaan. Ik zal komend weekend een keuze maken en neerzetten.
0
geplaatst: 7 november 2010, 11:39 uur
Deze wordt het.

Ik zal in de loop van de dag postbode spelen voor vaste bezoekers van het topic. Duurt nog even want we krijgen zojuist onverwachts bezoek hier.

Ik zal in de loop van de dag postbode spelen voor vaste bezoekers van het topic. Duurt nog even want we krijgen zojuist onverwachts bezoek hier.
0
geplaatst: 7 november 2010, 20:58 uur
Inmiddels wat gedaan. Weet niet of het topic nu wat vlotter gaat lopen. Maar niemand is de baas en als niemand het meer wil merk ik dat vanzelf.
Het album is dus Lee Ritenour - 6 String Theory (2010) . Nog best een zeer recent album. Ik kocht het zelf afgelopen woensdag uit de handen van hemzelf, na afloop van een concert. Lee Ritenour is echt een van de jazzmuzikanten die ik al lange tijd volg. Lee Ritenour heb ik leren kennen via soul/funkalbums waar hij op meespeelde. Ook op zijn eigen albums is zijn gitaarwerk vaak in dienst van de ritmische compositie.
Voor menige liefhebber misschien te mainstream, maar dit album is in elk geval afwisselend. Naast jazz ook nodig wat bluesrock en een enorme lijst aan gastgitaristen. Scofield, BB King, Slash, George Benson.. ik zal ze nog eens opnemen bij de gastartiesten want ik zag dat dat nog niet was gebeurd.
en, áls dit nu weer tot wat respons leidt kan dan 1 dec The Scientist iets neerzetten?
Het album is dus Lee Ritenour - 6 String Theory (2010) . Nog best een zeer recent album. Ik kocht het zelf afgelopen woensdag uit de handen van hemzelf, na afloop van een concert. Lee Ritenour is echt een van de jazzmuzikanten die ik al lange tijd volg. Lee Ritenour heb ik leren kennen via soul/funkalbums waar hij op meespeelde. Ook op zijn eigen albums is zijn gitaarwerk vaak in dienst van de ritmische compositie.
Voor menige liefhebber misschien te mainstream, maar dit album is in elk geval afwisselend. Naast jazz ook nodig wat bluesrock en een enorme lijst aan gastgitaristen. Scofield, BB King, Slash, George Benson.. ik zal ze nog eens opnemen bij de gastartiesten want ik zag dat dat nog niet was gebeurd.
en, áls dit nu weer tot wat respons leidt kan dan 1 dec The Scientist iets neerzetten?
0
geplaatst: 26 november 2010, 17:13 uur
Ik pas voor deze. De omschrijving spreekt me niet aan, dus ik ga 'm deze keer niet beluisteren. Wellicht de volgende ronde weer wel.
0
geplaatst: 13 december 2010, 23:51 uur
Toch. jammer. Zal ik een album op loaden om dit fijne topic te herdenken. Want heb het altijd met veel plezier gevolgt
0
geplaatst: 14 december 2010, 14:08 uur
Ik zal m zeker beluisteren. En ik zal ook zorgen dat je die laatste van mij nog krijgt.
0
thejazzscène
geplaatst: 3 februari 2011, 17:48 uur
Sorry SQ, maar je Lee Ritenour zit nog steeds in men afspeellijst maar geraak er gewoonweg niet door. Hij klinkt me momenteel wat te synthetisch maar ik ga hem zeker nog een luisterbeurt gunnen.
Deze kan ik nog aanraden in dit topic, voor zij die andere jazzhorizonten willen afschuimen. Een geweldige en ongewone plaat:
OM - Willisau (2010)
Deze kan ik nog aanraden in dit topic, voor zij die andere jazzhorizonten willen afschuimen. Een geweldige en ongewone plaat:
OM - Willisau (2010)
0
geplaatst: 22 maart 2011, 23:27 uur
Zullen we eens kijken of hier nog een minimaal beetje leven uit te knijpen valt... heb nog wel een mooi plaatje, en ben zelf ook wel weer benieuwd naar andere dingen (ga ook het verleden nog nalopen)..
maar voor nu wil ik jullie deze wel aanraden:

The Claudia Quintet & Gary Versace - Royal Toast
Fijn plaat, met her en der redelijk losgaande jazz (het blijft wel Scientist die hem aanraadt), maar toch ook hele stukken die bijna kamermuziekachtig aandoen, erg kalmeren... de line-up is ook niet een alle-remmen-los-en-knallen lineup, maar naast de bas-drum-sax combi ook accordeon en vibrafoon, een vibrafoon die zelfs ik trek.. hier worden ze bovendien bijgestaan door Versace op piano.
allaboutjazz zegt
links op aanvraag
Mocht het topic dood blijven dan heb ik het in ieder geval geprobeerd
maar voor nu wil ik jullie deze wel aanraden:

The Claudia Quintet & Gary Versace - Royal Toast
Fijn plaat, met her en der redelijk losgaande jazz (het blijft wel Scientist die hem aanraadt), maar toch ook hele stukken die bijna kamermuziekachtig aandoen, erg kalmeren... de line-up is ook niet een alle-remmen-los-en-knallen lineup, maar naast de bas-drum-sax combi ook accordeon en vibrafoon, een vibrafoon die zelfs ik trek.. hier worden ze bovendien bijgestaan door Versace op piano.
allaboutjazz zegt
With one exception, drummer John Hollenbeck hasn't taken prominent front-cover credit on releases by The Claudia Quintet. This holds true for Royal Toast, the band's extraordinary fifth album. The decision makes sense, for Hollenbeck's labyrinthine compositions get much of their subtlety and force from the individual players that have defined the group's identity from the start.
On Royal Toast, Hollenbeck yields the floor to each of them in turn and so "Ted versus Ted" features accordionist Ted Reichman in a brief double-tracked duet with himself; "Drew with Drew" highlights bassist Drew Gress in the same fashion; "Matt on Matt" gives vibraphonist Matt Moran his turn and "Chris and Chris" features the sparring tenor saxophones of Chris Speed. Of course there's also "Keramag Prelude," a Hollenbeck drum solo and "'Ideal' Intro," an abstract, reverb-soaked meditation by pianist and guest Gary Versace, who expands the quintet to a sextet. Each improvised sketch flows naturally into the dense through-composed track that follows; cleansing the palate and helping listeners digest the music in all its extended brilliance.
Hollenbeck has worked a good deal in chamber and modern classical settings, and his writing for The Claudia Quintet involves a level of multipart detail expected from a new music ensemble like Alarm Will Sound. The key difference is the fitful improvised component, as well as the raw rhythm lurking under every shimmering harmonic texture or contrapuntal flourish, from the slower passages of "Zurn," "Armitage Shanks," and the opening "Crane Merit," to the breakneck assertions of "Keramag," "Paterna Terra" and the title track. For all its clashing asymmetry and constant, baffling change, the music radiates with steadiness and grace.
On Royal Toast, Hollenbeck yields the floor to each of them in turn and so "Ted versus Ted" features accordionist Ted Reichman in a brief double-tracked duet with himself; "Drew with Drew" highlights bassist Drew Gress in the same fashion; "Matt on Matt" gives vibraphonist Matt Moran his turn and "Chris and Chris" features the sparring tenor saxophones of Chris Speed. Of course there's also "Keramag Prelude," a Hollenbeck drum solo and "'Ideal' Intro," an abstract, reverb-soaked meditation by pianist and guest Gary Versace, who expands the quintet to a sextet. Each improvised sketch flows naturally into the dense through-composed track that follows; cleansing the palate and helping listeners digest the music in all its extended brilliance.
Hollenbeck has worked a good deal in chamber and modern classical settings, and his writing for The Claudia Quintet involves a level of multipart detail expected from a new music ensemble like Alarm Will Sound. The key difference is the fitful improvised component, as well as the raw rhythm lurking under every shimmering harmonic texture or contrapuntal flourish, from the slower passages of "Zurn," "Armitage Shanks," and the opening "Crane Merit," to the breakneck assertions of "Keramag," "Paterna Terra" and the title track. For all its clashing asymmetry and constant, baffling change, the music radiates with steadiness and grace.
links op aanvraag

Mocht het topic dood blijven dan heb ik het in ieder geval geprobeerd

0
geplaatst: 23 maart 2011, 22:58 uur
Heb al wat beluisterd voor zover het op Youtube staat. Denk niet dat het helemaal in mijn straatje past. Toch bedankt voor de moeite. 

0
geplaatst: 28 april 2011, 01:55 uur
Voor The Scientist zijn initiatief om dit topic leven in te blazen niks dan lof. Heb de plaat beluisterd maar is niet echt mijn kopje thee.
Maar heren wie wordt de volgende zijn er nog mume-ers die bezig zijn met jazz of nog een leuk jazz album tot hun beschikking hebben. Anders wil ik er wel een doen................
Maar heren wie wordt de volgende zijn er nog mume-ers die bezig zijn met jazz of nog een leuk jazz album tot hun beschikking hebben. Anders wil ik er wel een doen................
0
thejazzscène
geplaatst: 28 april 2011, 17:40 uur
Het vorige album ga ik zeker nog beluisteren. Maar momenteel zit ik in een drukke periode zodat er weinig tijd is voor muziek. Zal zeker nog iets posten bij het album.
0
geplaatst: 28 april 2011, 20:19 uur
Ok als er voor a.s. maandag niemand zich aanmeld met een plaat. Dan doe ik er een.
0
geplaatst: 1 mei 2011, 16:26 uur
Henry Threadgill - Easily Slip into Another World (1987)

Een erg leuk album:
Een heerlijk vrolijk en melodieus plaatje dit. Wat swingender dan het meeste werk wat uit de AAMC koker komt, maar dat kan de pret niet deren. De funky tune van Black Hands Bejewelled swingt prachtig door mijn speaker, doet denken aan de new Orleanse jazz scene uit de jaren 40, 50. Voor beginnende jazz fan en liefhebber van vocale is My Rock met vocaliste Asha Puthli zeker een nummer wat een keer beluisterd mag worden. De liefhebbers van de chaotische en avantgardische principes waar de AACM beroemd of berucht om is geworden, zullen hun vingers aflikken bij nummers als: Let Me Look Down Your Throat Or Say Ah. Wie bij dit album denkt aan allemansvriend zal ook bedrogen uit komen. De vele thema's van de composities zijn herkenbaar maar tegelijk zeer eigen gereikt. Plezier is het onderliggende thema van de composities en dat is zeker terug te horen in het spel van dit septet.
Line-up:
Henry Threadgill: alto saxophone, tenor saxophone, bass flute
Rasul Siddik: trumpet
Frank Lacy: trombone
Diedre Murray: cello
Fred Hopkins: bass
Reggie Nicholson: percussion
Pheeroan akLaff: percussion
Asha Puthli credited as Aisha Putli: vocals (track 5)
pm voor links

Een erg leuk album:
Een heerlijk vrolijk en melodieus plaatje dit. Wat swingender dan het meeste werk wat uit de AAMC koker komt, maar dat kan de pret niet deren. De funky tune van Black Hands Bejewelled swingt prachtig door mijn speaker, doet denken aan de new Orleanse jazz scene uit de jaren 40, 50. Voor beginnende jazz fan en liefhebber van vocale is My Rock met vocaliste Asha Puthli zeker een nummer wat een keer beluisterd mag worden. De liefhebbers van de chaotische en avantgardische principes waar de AACM beroemd of berucht om is geworden, zullen hun vingers aflikken bij nummers als: Let Me Look Down Your Throat Or Say Ah. Wie bij dit album denkt aan allemansvriend zal ook bedrogen uit komen. De vele thema's van de composities zijn herkenbaar maar tegelijk zeer eigen gereikt. Plezier is het onderliggende thema van de composities en dat is zeker terug te horen in het spel van dit septet.
Line-up:
Henry Threadgill: alto saxophone, tenor saxophone, bass flute
Rasul Siddik: trumpet
Frank Lacy: trombone
Diedre Murray: cello
Fred Hopkins: bass
Reggie Nicholson: percussion
Pheeroan akLaff: percussion
Asha Puthli credited as Aisha Putli: vocals (track 5)
pm voor links
0
geplaatst: 21 maart 2012, 23:39 uur
Omdat ik weet dat J. F Jenny-Clarke hier op handen gedragen wordt en omdat dit album (ook met die vorige) een heel speciale bezetting (4 x bas) heeft, wil ik jullie hier toch nog even voor warm maken:
Erg genietbaar, dit zonder twijfel ook voor niet-jazz liefhebbers.
Erg genietbaar, dit zonder twijfel ook voor niet-jazz liefhebbers.
0
dion_odinot
geplaatst: 2 januari 2013, 17:49 uur
Het laatste album dat hier geplaatst is, stamt uit maart 2012.
Ik zal eens proberen nieuw leven in dit topic te blazen door deze link toe te voegen.
Ik zal eens proberen nieuw leven in dit topic te blazen door deze link toe te voegen.
0
Soledad
geplaatst: 2 januari 2013, 19:05 uur
Ik denk dat de jazzliefhebbers (en alleen zij deden hier aan mee) of deze plaat al kennen, of van musicmeter af zijn.
0
geplaatst: 2 januari 2013, 21:07 uur
Soledad schreef:
Ik denk dat de jazzliefhebbers (en alleen zij deden hier aan mee) of deze plaat al kennen, of van musicmeter af zijn.
Ik denk dat de jazzliefhebbers (en alleen zij deden hier aan mee) of deze plaat al kennen, of van musicmeter af zijn.
Geldt toevallig niet voor mij.
Ik ga gelijk eens naar dat album luisteren.
0
Soledad
geplaatst: 2 januari 2013, 21:18 uur
Ligt een beetje tegen postbop aan Frank dus wie weet valt het kwartje 

* denotes required fields.


