Amiga was een platenlabel dat eigendom was van de DDR. Veel albums zijn door de jaren heen in de vergetelheid geraakt, maar een aantal werden een aantal jaar geleden reissued en zijn nu ook online beschikbaar. Het gaat hier voornamelijk over Post-Bop en Jazz Fusion. Deze albums staan allen niet op deze site maar wil ik wel graag aanbevelen aan alle jazz fans hier. Mijn persoonlijke favorieten zijn:

Fez - Fez (1978)
Rolf Kühn Quintett - Solarius (1965)
Various Artists - Formation 60: Modern Jazz From Eastern Germany Amiga 1957-69 (1998)
Günter Fischher Quintett - Kombination (1978)
Synopsis - Synopsis (1974)

Ook andere Oost-Europese landen zoals Polen en de USSR hadden een platenlabel dat eigendom was van de staat. Enkele albums zijn de afgelopen jaren reissued, anderen zijn jaren lang toch bewaard gebleven (zoals Live in East Germany van The Ganelin Trio, die naar het Westen is gesmokkeld door een toerist). Enkele parels hier zijn:

Rein Rannap - Solo Improvisations (1986)
Zbigniew Namysłowski - Winobranie (1973)
Вагиф Мустафа-заде - Джазовые композиции (1979)

Voor het geval dat je tegen (illegaal) downloaden van muziek bent: deze albums zijn grotendeels ook via YouTube beschikbaar. Het kanaal Funked Up East heeft ruim de helft van de bovenstaande albums op zijn/haar kanaal staan

Bij Bill Evans - Quintessence (1976)

Tuurlijk zijn er nu ook hele goede jazz muzikanten maar ik mis toch iets in de huidige generatie musici. Maar dat geldt ook voor pop, rock en blues. De gouden jaren liggen achter ons. Alle goede muziek is al gemaakt. Luister maar naar de top 2000. Merendeel is jaren 60 en 70. De jazz had ook zijn hoogtepunten in de jaren 50, 60 en 70. De muzikanten van toen hadden geen gespreid bedje. Hard werken, armoede, racisme, vallen en opstaan. Harde leerschool. Daaruit zijn fantastische jazzmusici ontstaan. Rokerige kroegen, kleine zaaltjes. Zo ontstaat goede muziek. Tegenwoordig met al die talentenhows op TV. Nep is het. Jazz nu is mij te keurig. Dat begon al met Wynton Marsalis. Mij te netjes. Goed hoor. Ik heb zijn cd's maar ik heb toch veel liever Lee Morgan. Om maar iemand te noemen. Maar goed. Dit is puur mijn subjectieve mening. Iedereen mag er anders over denken. Natuurlijk.

Wat een overgegeneraliseerde onzin, omdat je een of enkele artiesten kent die je niet bevallen concludeer je maar dat er tegenwoordig helemaal geen goede muziek meer wordt gemaakt? Omdat er in talentenshows met onzin wordt gestrooid is alle popmuziek van tegenwoordig nep? Omdat Marsalis aalgladde kitsch maakt is alle moderne jazz te netjes?

De enige reden dat de namen van vroeger groter zijn is dat een zekere generatie ooit voor zichzelf heeft bepaald dat die muzikanten beter waren en dat een relatief groot deel van de latere generatie dat nog blind gelooft ook, vandaar ook die belachelijke top2000. Muzikanten moeten nog steeds hard werken voor hun geld (op een klein eliteclubje na dat er vroeger ook al was), rokerige kroegen en kleine zaaltjes zijn er nog steeds (of denk je dat er naast North Sea Jazz in nederland geen jazzconcerten meer te vinden zijn?).

Ik snap best dat jij zelf genoeg muziek kent dat je je niet zo nodig meer hoeft te verdiepen in de huidige generatie, maar ga alsjeblieft niet met dit soort drogredeneringen proberen te legitimeren dat die muziek ook echt beter is. Ik wil best met voorbeelden komen maar ik heb het gevoel dat daar de kern van het probleem niet ziet, en dan nog zouden die voorbeelden slechts voorbeelden zijn van dingen die ik goed vind. Om de echt goede moderne muziek te vinden zou je je zelf moeten verdiepen (waarvan ik nogmaals prima kan begrijpen dat je die behoefte niet meer zo voelt)

Hoi the Scientist. Tuurlijk zijn er nu goede muzikanten. Dat zeg ik ook. Ik heb zeker wel lp/cd's van de laatste jaren. Collectie van 4000. Dus ook nieuwe muziek. Een goeie is Alive van de Japanse pianiste Hiromi. Maar ik mis gewoon de sfeer bij de huidige muziek. Komt ook door die tijd. Rudy van Gelder, Blue Note. Geweldig toch. Ook de films van toen vind ik veel beter dan nu. Maar toen ik deze Bill Evans weer hoorde voelde ik weer iets. Voor mij zijn dit echte muzikanten. Persoonlijkheden ook. Kijk maar eens naar Miles Davis. Wat een persoonlijkheid, wat een uitstraling, wat een charisma. Wat een muzikant. Kippenvel. Heb niet voor niets 200 cd's en 30 boeken van hem. Zulke types zijn er nu echt niet meer hoor. En dat heeft niemand mij wijs gemaakt. Puur door te luisteren en kijken heb ik mij deze mening gevormd. Jaar in jaar uit. Heerlijk. Bij moderne muziek voel ik dat niet zo. Maar prima toch. Iedereen zijn mening. Ik respecteer jou reactie. Leuk om te lezen. Misschien ga ik daardoor me meer in huidige jazz muzikanten verdiepen. Op de platenbeurs in Utrecht heb ik in ieder geval behalve Hiromi ook mooie cd's gevonden van Dave Weckl uit 2003, Dave Liebman uit 2004 en Harvey Mason uit 2014. Haha! Best nieuwe platen.

Tja, dat zulke types er nu niet meer zijn zullen meningen over verschillen. Wellicht niet het exacte type, maar dat zou slechts saai zijn als iedereen hetzelfde type zou zijn. Maar in mijn ogen lopen er nog genoeg types met hun eigen eigenaardigheden en/of karakteristieke geluiden rond. Laten we in het kader 'ouwe lullen' mensen als Bennink en Brotzmann, die nog steeds zeer actief zijn, niet vergeten.. Maar ook erna, een Corsano, Nilssen-Love, Gustafsson, Mahanthappa, Pieronczyk... allemaal een eigen identiteit en personage (zoals je wellicht gemerkt heb zit ik enigszins in het freejazz-hoekje, dus wellicht herken je jezelf niet zo in mijn voorbeelden)

Vroeger is er natuurlijk genoeg moois gemaakt, maar mooie muziek is echt van alle tijden. Ben zelf niet zo'n Davis-fan, maar dingen als Coltrane en vooral Coleman vind ik dan wel weer fantastisch.. Monk ook, maar ik hoor dus diezelfde bezieling in de huidige generatie. Heb zelf tijdens mijn studie een paar jaar bij het jazzpodium in Enschede gewerkt, waar we zo elke twee maanden nationale of internationale artiesten boekten. Kleine zaaltjes.. een man of 40-50 gemiddeld... Al haalde je met Vloeimans natuurlijk makkelijker een zaal vol (was minder mijn smaak )...

Maar ook zo kom je allemaal mensen tegen die hun eigen verhaal, en vaak ook beroep, hebben. We hebben ooit The Engines live daar gehad. Amerikaanse band die verspreid over de wereld concerten geeft en waarvan de leden ook in allerhande andere samenwerkingen zitten. Maar wanneer je met de bassist praat blijkt die ook gewoon aannemer te zijn. Soms is hij weken achtereen op pad, andere keren staat hij maanden op de bouwplaats...

Nog vrijwel dagelijks staan er in Amsterdam in het Bimhuis ook geweldige dingen geprogrammeerd. Als ik daar in de buurt zou wonen zou ik er wekelijks te vinden zijn. De diversiteit in wat er te vinden is is ook onvoorstelbaar.. Marc Ribot op sinterklaasavond is de volgende op mijn planning

Nog een voorbeeldje van The Engines (met helaas niet het beste geluid, maar 't geeft een impressie) voor de geinteresseerde (.. vooral bassist en trombonist behoren tot mijn favorieten)

Haha. Leuke video van The Engines. Fijn van je om voorbeelden te geven en dingen uit te leggen. We houden in ieder geval allebei van goede muziek. En met jazz is het zeker wel zo dat de kwaliteit in tegenstelling tot de popwereld nog steeds erg hoog is. Met Coleman bedoel je waarschijnlijk Ornette en niet George Coleman. Een tenorsaxofonist die ook in de jaren 60 bekend was. O.a. bij Miles natuurlijk. Op Ornette Coleman's LP Free Jazz speelt weer mijn favoriet Freddie Hubbard. Voor mij de beste trompettist aller tijden. Verzamel ook zijn solowerk. Hele kluif hoor. Maar geweldige muziek.

Inderdaad Ornette. Hij speelt op alt. Sporadisch ook wel op tenor te horen, maar dat was eerder zeldzaam. Ben het ook wel eens met The Scientist. Mensen denken vaak dat legendes tot een vroeger tijdperk behoren, maar wie zijn best doet en afzakt naar kleine jazzclubs (in België heb je er ook een aantal goede), kom je veelbelovende projecten tegen. Vorige week nog Kaja Draksler met Punkt.Vrt.Plastik gezien. Was een fantastisch concert... met ocharme 35 man publiek!

Zo'n lage opkomst is eerder zeldzaam, maar het geeft wel een beeld dat het op die manier (als iedereen thuis blijft achter zijn stoof) moeilijk wordt om uit te groeien tot een legende (ondanks hun muzikale capaciteiten). Er is véél goeds te ontdekken dezer dagen, maar je moet er tijd in willen investeren om ze te op te sporen. Ze worden niet meer op een zilveren schaaltje gepresenteerd.

Leuk te lezen dat jij ook nog een frequent bezoeker bent van mijn type concerten ... Heb zelf ook nog overwogen om daarheen te gaan in 't Bimhuis, maar das toch een redelijk stukje weg, en kom er gelukkig nog vaak genoeg. Ik schat zo dat er daar wel iets meer dan 35 man zal zijn geweest... ik schat dat rond de 50 het minste is wat ik er gezien heb.

En inderdaad Ornette .. Free Jazz is niet voor niets een top10 plaat .. George zal vast ook mooie dingen hebben gemaakt als ik zo zijn lijstje samenwerkingen zie.. maar een mens kan niet alles luisteren.

En laten we vooral ook Steve Coleman niet vergeten

Haha. Die was ik inderdaad vergeten.

Ja dat er tegenwoordig geen goede jazz meer wordt gemaakt kan ik absoluut niet beamen. Er is nog zo ontzettend veel talent: denk aan de Scandinavische scène (ATomic, The Thing enz.) maar ook een Jason Moran, Kenny Garret, Vijay Iyer of Amir ElSaffar. Nou moet ik bekennen dat je voor tips op dit vlak beter bij Scientist kan aankloppen. Ik ben zelf ook wat meer blijven hangen in het oude spul.

Mijn favoriete periode was de postbop/freejazz/modal periode van 1965 tot en met 1975. Maar ook daar omheen beluister ik veel: vanaf 1924 tot het heden. Je moet vooral zo’n flapdrol als Wynton Marsalis niet als referentie voor moderne jazz zien. Die probeert al 30 jaar Hubbard, Morgan en Clifford Brown te kopiëren en bakt er niks van. Geen greintje originaliteit, oorsaaie muzak voor VVD diners. En zelf een grote bek opzetten over medemuzikanten die wel vooruit durven te kijken.

Grappig dat je Miles Davis aanhaalt als spraakmakende persoonlijkheid. Geweldige muziek maar ik vind het een nare, narcistische egotripper. Ik vind Coltrane een veel interessanter persoon. Leuk hoor al die ouwe junkies met giga persoonlijkheden (Charlie Parker, Chet, Lee Morgan, Stan Getz enz) doe mij toch liever de muzikanten van tegenwoordig die geen bruine suiker nodig hebben...

Afijn het loont de moeite je ogen open te houden (dat geld trouwens ook wel een beetje voor mezelf).

Ik ga niet bij elk album reageren omdat dat redundant zou worden, maar ik lees de dialogische recensiestroom van Soledad en Sandokan-veld erg graag. Het hernieuwt i.i.g. mijn enthousiasme voor Jazz.

ik heb onlangs volgende 5lp box aangeschaft...

The Don Rendell / Ian Carr Quintet - The Complete Lansdowne Recordings 1965 - 1969 (Vinyl, LP, Album, Limited Edition, Reissue, Remastered, Stereo) | Discogs

heerlijke uk jazz, 5 cult-albums die op vinyl heel moeilijk te krijgen waren, tenzij je er heel wat geld tegenaan gooide. heel blij met deze reissue en als je dit quintet nog niet kende, dan is het het misschien wel waard om hier snel verandering in te brengen...

Ken ik helemaal niet en dus heel interessant! Dank Dreten voor de tip. Gaat op de te beluisteren lijst. Wel een heel hoog prijsje trouwens...

Daar ben ik blij om Barney! En welkom hier trouwens op Mume. Er lopen hier veel te weinig jazz-liefhebbers dus je bent van harte welkom.

Thanks Barney en wat Pim zegt.

Die Carr/ Rendell-band zegt mij ook even niets, de afzonderlijke platen staan wel op Spotify dus ik heb nu Shades Of Blue (1965) opstaan. Klinkt niet verkeerd op het eerste gehoor, zeer mellow muziekje.

gekocht voor 105 euro in pre-order. de afzonderlijke (ondertussen onbetaalbare) originele uitgaven van deze albums waren heel gegeerd in het jazz-wereldje. als ze dan een reissue-box uitgeven strict gelimiteerd op 1000 exemplaren, dan doet discogs jammer genoeg zijn werk...

Ook voor mij nog aan te raden? 'Mellow' is niet meteen het woord waar ik warm voor draai

En stiekem lees ik natuurlijk ook alle posts van de laatste tijd bij jazzalbums mee

Haha, moeilijk te zeggen. Voor wat ik nu beluisterd heb zou ik dit eerder aanraden aan liefhebbers van West Coast-jazz achtige dingen, Art Pepper of Getz/Gilberto, dat soort werk. Dat zou ik niet per se met jouw smaak identificeren zoals ik me die herinner, maar laat dat je eventuele nieuwsgierigheid niet dempen.

Overigens was ik gisteren ook bezig met het opruimen van mijn oude laptop, en ik kwam nog een hoop platen tegen die ik indertijd van The Scientist heb opgepikt: Mostly Other People Do The Killing, Atomic, Baro 101 en dat soort zaken. Misschien dat ik die de komende weken weer eens ga opzetten, om weer eens wat verder te kijken dan de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw

Als Mostly.. en Atomic je aanspreken ga dan ook zeker luisteren naar de band Angles in verschillende samenstellingen. (individuele leden hebben ook weer mooi spul uitgebracht)

Goed verteerbaar zonder flauw te zijn. Vooral live meer dan goed.

Zal ik op mijn (almaar uitdijende) lijstje zetten, spoon!

Dit moet een groot publiek aan kunnen spreken. Melodieus virtuoos en afwisselend en enthousiaste reviews op internet van alternatief tot mainstream.

Doet mij sterk denken aan EST maar gaat nog net een stapje verder.

Alexi Tuomarila Trio - Sphere Album - Jazz 2019 - YouTube

Een nieuwsbericht dat me deze ochtend werd doorgestuurd en waar ik maar om blijf glimlachen: Free Jazz vs. extreem-rechts

Free jazz is goed voor zoveel kwalen

Slechte free jazz maken om iemand te overstemmen: niet helemaal mijn ding. Ik luister liever zelf naar goede free jazz...

Voor de liefhebbers. Nieuw album.

Voor de jazzliefhebbers die ook interesse hebben in Mal Waldron: check regelmatig m’n blog! Ik ben een blog ter ere van hem begonnen en review zijn werk in chronologische volgorde. Misschien weet ik je over te halen iets van hem aan te schaffen

Snake Out - snake-out.blogspot.com

Tof, ga ik zeker volgen! Ga je je dan overigens vooral richten op albums die nog goed verkrijgbaar zijn?

Nee Brunniepoo want die zijn al zo vaak besproken en als dat het criterium zou zijn ben je met Mal helaas snel klaar ik heb zelf al zijn werk verzameld van na 1964 als leader, co-leader en sideman. Die bespreek in allemaal in chronologische volgorde. Eigenlijk zijn hele discografie dus vanaf dat jaartal. Het zijn om en nabij de 150 albums dus ik ben voorlopig nog wel even zoet

Overigens vermeld ik in elke post weke versies aan te raden zijn en of ze nog te verkrijgen zijn. Eigenlijk zijn nog best veel van z’n platen te krijgen voor een redelijke prijs maar dan we via Discogs 2ehands. En helaas zijn een aantal van z’n beste platen wel heel obscuur

Anyway, leuk als je af en toe een kijkje neemt!

Heb zojuist heerlijk met m’n hondjes gelopen en gedacht over de komende 30 jaar.
Toen zag ik mijzelf met een pijp en twee nieuwe hondjes: Mingus en Monk!

Dus je wordt, zeg maar, een beetje de Hans Dagelet van de hondenbezitters?