8

9,0 (had Chega ook gekregen)

7,5

6,8

7

Sarah nog een 6

7

Kabbelt mij teveel voort:

5

7,6

6

6,2

5,6

7,1

De door mij geplaatste uitvoering van Stan Getz & Charlie Byrd vind ik toch wel een stuk beter. Daar zit gewoon meer pit in.

7,8

The Four Knights - I Get So Lonely (When I Dream About You) (1954)

Daar zal ik wat aan proberen te doen. Want Ritchie is zo onderschat dat zelfs zijn naam soms niet goed meer gespeld wordt.

Ik ben The Four Knights door de jaren heen duidelijk wat minder gaan vinden. Het is behangmuziek geworden. Dat is uiteraard allemaal de schuld van André.
Cijfer: 5,7

La Bamba vind ik veel beter. En ik sta niet alleen. Het nummer staat nr. 354 op Rolling Stone's 500 Greatest Songs of All Time. Maar waarom wordt op hun site niet echt gemotiveerd.
Er staat een wikipedia-achtige tekst bij.

Dus daarom nu van mij 10 redenen om van La Bamba te houden:

1) De dans
De Bamba is een gracieuze dans die goed voetenwerk vereist. In de film Fiesta kun je zien dat deze alleen wordt ingezet in speciale gevallen. Deze dans is de dame onder de schaakstukken.

2) Rock n Folk
Het vereist net als Bob Dylan in 1965 moed om folk te elektrificeren. Want "Play it loud" werd ook in het geval van Ritchie door de Mexicaanse folkies niet gewaardeerd en gezien als een verloochening van je afkomst. En daarmee is 7 jaar eerder dan Bob de electric folk eigenlijk al bij Ritchie begonnen.

3) Variatie in eenvoud
Het kent een eenvoudige veel gebruikte AABA vorm maar eigenlijk herken ik er in alle delen diverse menselijke emoties die passend zijn bij dit nummer. Van een stamelende onzekerheid (A1) naar een uitbundig arriba (A2-B) en een ingetogen einde (A3).

4) De vroege dood
Het is onmogelijk om niet de sympathie mee te laten wegen voor een jongen die er alles voor over had om in de muziek groot te worden. Hij leerde als linkshandige de gitaar rechts te spelen en leerde Spaans om La Bamba te kunnen zingen. Door het trieste lot heeft hij maar slechts 17 jaar mogen leven.

5) Rood en blauw
Het is mooi om te zien hoe een aantal blauwe muzikanten (die tot dan toe veel met jazz hebben gedaan: Buddy Clark, Earl Palmer, Carol Kaye, Ernie Freeman) in staat zijn om een rood nummer te maken.

6) De professionele productie
Je hoort hier hoe strak ze tot de beste uitvoering in minder dan 10 minuten vanaf take 1. En hoe ze vooral het juiste tempo weten te bepalen.
Met take 8 komen ze tot het gewenste hoogtepunt. Dit vereist een hoge mate van professionaliteit met de beperkte middelen van die tijd.
Hier speelt een uitstekend team met een 17-jarige als vedette.

7) Carol Kaye
Eigenlijk vind ik zoveel van deze vrouw goed. Ze speelt later op diverse platen van the Beach Boys en Phil Spector. Maar hier hoor je haar op jonge leeftijd al meespelen.
Voor de liefhebbers is hier de Top 2000 minidocumentaire over haar.

8 ) Het instrumentarium
De heerlijke combinatie van gitaren met een basgitaar, rhythm guitar en lead guitar. En dan ook nog een
zo'n lekkere zessnaren Danelectro uit de fifties erbij. De combinatie van drums en claves gespeeld door één persoon.
De piano, mijn favoriete instrument met allerlei verschillende technische elementen in dit nummer: 7th-akkoorden, pedaal, gebroken akkoorden, gespreide akkoorden, crescendo. Wat een variatie brengt jazz pianist en arrangeur Ernie Freeman hier aan.
Uiteindelijk ontstaat een aangenaam gerecht met zoveel smaakelementen dat het in een meersterren restaurant niet zou misstaan.

9) Yo no soy marinero, soy capitan (ik ben geen matroos, ik ben kapitein)
We kunnen niet ontkennen dat Remco en ik matrozen zijn. Remco is matroos op het blauwe schip en ik op het gele schip. En stiekem willen we allemaal kapitein zijn.
Maar er is al een blauwe kapitein Sokra en een gele kapitein Edgar de 18e. Voor wie benieuwd is naar de verdeling op de boten zie hier het Prehistorische topic.
Ja, op het rode schip hebben ze meerdere kapiteins, maar die socialisten houden gewoon niet van klassenverschillen.

En als je, zoals Remco en ik, alleen maar matroos bent dan helpt het niet om vrouwen te verleiden. Neem Donald Duck in de film Three Caballero's uit 1944. Hij is in de Mexicaanse stad Veracruz waar La Bamba vandaan komt. En ze spelen een vergelijkbaar nummer: El lilongo. De onzijdige variant op de vrouwelijke Bamba.
Qua verleiding is matroos Donald kansloos, hooguit krijgt hij de lachers op zijn hand.
Maar al met al krijgt La Bamba voor mij wel een diepere lading in die romantische havenstad waar alle culturen en klassen bij elkaar komen.
En dat helpt bij een hogere waardering.

10) Te lage waarderingen door collega muziekliefhebbers
Dit werkt weer net even anders bij mij: door het beluisteren van muziek die sommigen naar mijn mening veel te laag waarderen krijg ik juist meer waardering voor die nummers.
Bij Cervantes verwacht ik dat hij het Spaanstalig cultuurdom toch enigszins in bescherming neemt.
Wat vind Cervantes dus eigenlijk van La Bamba?
Met een bondige motivatie in twee woorden. Ik zou wensen dat ik dat ook kon.

Cijfer: 10

Sarah Vaughan - Lullaby of Birdland (1954)

Bij Jazz speelt bij mij een favoriete uitvoering vaak een rol. Want het zijn heel vaak de zoveelste variaties op een bekend nummer.
Hier heb ik een voorkeur voor het origineel van George Shearing maar dat komt ook door zijn fraaie "locked hand technique", het spelen van dezelfde noten door de linker en rechterhand.
In de uitvoering van Sarah en Clifford overspelen ze, naar mijn mening, hun handen.
Cijfer: 5,9

João Gilberto - Desafinado (1959)

Cijfer: 6,9

João Gilberto - Desafinado

7

Het gemiddelde volgt nog, wel alvast een nieuw liedje:




Fats Domino - Ain't That a Shame (1955)

7,8

Blueberry Hill heb ik een beetje moeite mee, maar deze vind ik wel erg fijn.

8

8

7.5

Dit nummer werd een grote hit in de US maar dan wel in de uitvoering door Pat Boone. Ik vind 'm trouwens tig keer beter dan Blueberry Hill.

8

Vind 'm net iets minder dan Blueberry Hill, maar nog steeds erg lekker:

8,5

8,2

7,5

8,7

Een favoriet van m'n pa.

7,9

8,5