7,5

9,3

5,8

Tja, je moet er van houden.

6,5

7,0

Georges eindigt voorlopig op 92. Daarmee hebben we nu 5 Franse nummers bij de bovenste 100.

90 Jackie Wilson - Reet Petite (1957) 7,138 (30 stemmen)
91 Doris Day - Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be) (1956) 7,105 (20 stemmen)
92 Georges Brassens - La Mauvaise Réputation (1952) 7,091 (11 stemmen)
93 Winnifred Attwell - Black and white rag (1951) 7,082 (11 stemmen)
94 Dorus - twee motten (1957) 7,076 (17 stemmen)
95 Charles Mingus - Better Git It On Your Soul (1959) 7,076 (21 stemmen)
96 The Platters - Smoke Gets In Your Eyes (1958) 7,071 (21 stemmen)
97 Pat Hare - I'm gonna murder my baby (1954) 7,053 (15 stemmen)
98 Little Willie John - Need Your Love So Bad (1955) 7,052 (21 stemmen)
99 Sidney Bechet - Petite fleur (1952) 7,047 (19 stemmen)
100 Moondog - Surf Session (1956) 7,045 (22 stemmen)

Met het repertoire van Georges uit de jaren 50 kunnen we veel richtingen op.
1. Water: La Marine 1954, Le Parapluie 1954
2. Vrouwen: Brave Margot 1953, Ballade Des Dames Du Temps Jadis 1954, Les Sabots D'Hélène 1954
3. Plaatsen: Chanson pour l'Auvergnat 1954, Au Bois De Mon Coeur 1957

Daarom nu een vrouw met een achternaam die naar een plaats verwijst en met een lied dat behoorlijk vochtig is.

Ze behoort niet direct tot de muziek uit de jaren 50 waar ik het meest naar luister. Dat komt ook omdat haar genre jazz is. Maar binnen haar genre doet ze het bij mij heel goed qua luisterbeurten.

In ieder geval heeft ze een album wat bij mij qua kijkbeurten verreweg het populairste album uit de jaren 50 is.
https://i.ytimg.com/vi/G6N7bPB7nvQ/maxresdefault.jpg

Ik mag heel graag kijken naar deze LP waarin de zangeres in alle maanden verschijnt. En dan heet ze ook nog Julie. En gezien haar outfit gedurende het hele jaar zou je denken dat ze in de jaren 50 al danig met de opwarming van de aarde te maken hebben.
Dat lijkt te worden bevestigd door songs als "June in January" en "Warm in December".
En dan hebben we ook nog een "Thirteenth Month", iets wat bij menige werknemer een warm ontvangst krijgt.

Van dezelfde componist heb ik een ander nummer gekozen. Haar grootste hit die de beste reclame kreeg in de film "The girl can't help it".
Kijk naar deze clip waarin haar volledige oeuvre van dat moment (1956) aan het begin wordt vertoond. Daarna blijkt Julie in alle kamers te verschijnen.




Julie London - Cry me a river (1955)

7,5

5

8

8

6

7,6

7,8

7.5

7

7

7,5

7,4

Julie eindigt op 83.

81 Perez "Prez" Prado & His Orchestra - Guaglione (1958) 7,205 (21 stemmen)
82 Edith Piaff - Padam Padam (1955) 7,200 (22 stemmen)
83 Julie London - Cry me a river (1955) 7,192 (12 stemmen)
84 Cannonball Adderley - Autumn Leaves (1958) 7,178 (23 stemmen)
85 Earl Bostic and His Orchestra - Flamingo (1951) 7,177 (15 stemmen)
86 The Four Knights - I Get So Lonely (When I Dream About You) (1953) 7,170 (20 stemmen)
87 Dave Brubeck Quartet - Blue Rondo à la Turk (1959) 7,164 (22 stemmen)
88 Perez Prado - Cherry Pink and Apple Blossom White (1955) 7,150 (12 stemmen)
89 Perry Como - Papa Loves Mambo (1954) 7,139 (18 stemmen)
90 Jules de Corte - Ik zou wel eens willen weten (1956) 7,138 (13 stemmen)

We houden het voorlopig nog even vochtig.
Gisteren zag ik een spannend interview met onze koning Willem-Alexander onder de titel "Ik doe een beetje krachttraining". Het ging over water.

Mijn gedachten gingen terug naar eergisteren. Toen werd herdacht dat het al weer 65 jaar geleden was:
de saaiste dag aller tijden.

Dat wordt spannender gebracht dan het is, want "aller tijden" blijkt "de 20e eeuw" te zijn. Maar dat is ooit wel wetenschappelijk bewezen. Er viel toen werkelijk niets te beleven.

Uiteraard was het toen een zondag. Morrisey zong ooit in zijn "Everday is like sunday": Armageddon, come, Armageddon.
Maar Armageddon kwam die dag niet.

Wel kwam Johnnie Ray.
11 april 1954 was de radiopremiere van zijn song "Hey there".
Zelfs Mitch Miller vond de uitvoering van Johnnie zo saai dat hij deze song later opnieuw uitbracht in een versie met Rosemary Clooney.

En toch was Johnnie als zanger niet saai. Een mens bestaat voor ongeveer 60% uit water (zie het interview met de koning) maar bij Johnnie was dat meer dan 100%.
Om dat te begrijpen moeten we terug naar 1982. Andre van Duin raakt hier met de eerste rij van het publiek slaags als Nederlandstalig protoype van Johnnie Ray.

Johnnie was geen groot zanger maar had in zijn optredens zoveel intensiteit dat weinigen in de jaren 50 met hem te vergelijken zijn. Zijn optredens zijn één groot spektakel van zweet en vooral heel veel tranen.
Zijn beroemdste single is het origineel van het nummer van Andre. En zelfs de B-kant is een tranentrekker: "The Little White Cloud That Cried".

Maar we beoordelen, het origineel, de A-kant.




Johnnie Ray And The Four Lads - Cry (1951)

Voor Johnny de Huilebalk

8,3

Niet zijn mooiste song. Dat vind ik nog altijd deze Yes Tonight Josephine. Van een huilebalk was in deze opgewekte song absoluut geen sprake.

7

8,3

7.4

8,5

7

9,8

Cry Me a River: 8,5
Cry: 7,0

7