10

8

7,7

5

7,8

8,5

Miles Davis eindigt met All Blues op nr. 83 (van de 184 nummers) net boven kleine Heleentje.
Die andere van het album "Kind of blue", "So what", staat op nr. 22.

81 The Four Lads - Instanbul (not Constantinopel) (1953) 7,445 (11 stemmen)
82 Billie Holiday - Strange Fruit (1956) 7,444 (25 stemmen)
83 Miles Davis - All Blues (1959) 7,427 (11 stemmen)
84 Ger de Roos en Het Orkest Zonder Naam met zang van de kleine Heleentje en de Karekieten - Naar de speeltuin (1951) 7,420 (10 stemmen)
85 The Teenagers ft. Frankie Lymon - Why Do Fools Fall In Love (1956) 7,407 (22 stemmen)
86 The Dells - O what a nite (1956) 7,400 (13 stemmen)
87 The Dixie Hummingbirds - I'll Live Again (1952) 7,400 (9 stemmen)
88 Hoagy Carmichael - My Resistance Is Low (1951) 7,400 (7 stemmen)
89 Tommy Ridgley & His Band - Jam up (1954) 7,393 (14 stemmen)
90 Duane Eddy - Rebel Rouser (1958) 7,387 (15 stemmen)

10 jaar geleden was er een prijsvraag in de U.K. over welke plek de belangrijkste bijdrage aan de jazz in het Verenigd Koninkrijk had geleverd. BuckingHam Palace zat er toen ook bij omdat het daar toen allemaal begonnen was in 1919 met het eerste jazzconcert.
De prijs was een Kind of Blue plakkaat uitgegeven omdat het album Kind of Blue precies 50 jaar oud was op dat moment. Twaalf locaties waren genomineerd, meestal gelegenheden waar beroemde jazzconcerten plaatsvonden. Ze deden allemaal of ze heel wat hadden betekent op jazz gebied.
Zo las ik in een Engels tijdschrift over Buckingham Palace: "The current Queen is maybe not notably musical but it would be a great honour for her to win this prize".

Zo'n plakkaat kan je buiten aan de muur hangen en het trekt veel toeristen aan.
De prijs ging uiteindelijk naar een andere plek, de Concorde Club, een oude Jazz gelegenheid waar nog steeds concerten plaatsvinden.

De link naar het volgende nummer is hiermee gemaakt. De zanger van Queen nam het nummer ooit op en had er veel succes mee in een videoclip met diverse dragqueens.

Maar het origineel is van een groep die al net zo lang bestaat als dat de Engelse koningin aan de macht is, anno 1952. En ze weten van geen ophouden allemaal. Ik ben nog altijd benieuwd wie er het eerst mee stopt.

Ik pretendeer dat je ook met één fragment aan hermans richtsnoer kan voldoen.




The Platters - The Great Pretender (1955)

6

7

7,2

7

7

7

8

7,8

6,7

6

7,2

Platters met "Great Pretender" op nr. 141. Hun "Smoke Gets In Your Eyes" staat op nr. 130.

140 The Coasters - Yakety Yak (1958) 7,010 (24 stemmen)
141 The Platters - The Great Pretender (1955) 6,991 (11 stemmen)
142 Clarence "Frogman" Henry - Ain't got no home (1956) 6,988 (17 stemmen)
143 The Chordettes - Lollipop (1958) 6,986 (21 stemmen)
144 Marvin Rainwater - The Pale Faced Indian (1959) 6,985 (20 stemmen)
145 McGuire Sisters - Sugar time (1957) 6,958 (13 stemmen)
146 Doris Day - Secret love (1953) 6,955 (19 stemmen)
147 Amália Rodrigues - Uma Casa Portuguesa (1953) 6,944 (16 stemmen)
148 Julie London - Cry me a river (1955) 6,914 (14 stemmen)
149 Jamies - Summertime summertime (1958) 6,900 (11 stemmen)
150 Art Blakey and The Jazz Messengers - I remember Clifford (1958) 6,888 (16 stemmen)

"Great Pretender" wisten ze 5 jaar lang in het prehistorische MM topic te negeren. De volgende keuzes werden in dat topic wel elk jaar redelijk succesvol ingezet.
Volgens Vic van der Reijt in zijn boek Vic's Fabulous Fifties zijn de jaren 50 de glorietijd van de zangeressen.
Hij brengt dan ook een hommage aan diverse vrouwen waarbij hij vooral Peggy Lee, Juliette Gréco, Earta Kitt en LaVern Baker hulde brengt.

Ik ben het met Vic eens wat betreft de glorietijd. Vooral solo doen de dames behoorlijk van zich spreken / zingen.
Wat dat betreft hoeven we nauwelijks moeite te doen om rekening te houden met vrouwelijke artiesten. Ze zijn in ruime mate zowel kwalitatief als kwantitatief voorradig in de jaren 50.

In ons topic alleen al komen als solo-artiesten voorbij: Amália, Aretha, Billie, Brenda, Caterina, Connie, Corrie, Debby, Dinah, Doris, Eartha, Edith, Ella, Ella Mae, Faye, Gayla, Heleentje, Jo, Juliette, Julie, Kay, Kitty, La-Vern, Lee, Marilyn, Nina, Patti, Patsy, Peggy, Rosemary, Ruth, Sarah, Shirley, Teddy, Teresa, Vera, Wanda, Winifred en Yma.

En dan heb ik ook nog heel wat dames die mogelijk ook nog voorbij kunnen komen als we de 250 nummers passeren: Anita, Annie, Barbie, Catherine. Cora, Dalida, Della, Elizabeth, Etta, Georgia, Gogi, Jody, June, Judy, Linda, Lotte, Mabel, Magali, Mahalia, Margaret en Mina.

De keuze valt nu op iemand die momenteel in onze lijst de meest succesvolle solozangeres is. Een dame waarbij zowel de voor- als achternaam uit meisjesnamen bestaat: Nina Simone.

Twee nummers van haar beroemde live-LP omdat het moeilijk kiezen was. En in het prehistorisch topic deden ze ook nauwelijks voor elkaar onder. "Wild is the wind" is een remcodulac-nominatie.






Nina Simone - Black Is The Color Of My True Love's Hair (1959)
Nina Simone - Wild is the wind (1959)

Nina’s live uitvoeringen zijn vaak beter dan haar studiowerk. Dit zijn twee absolute parels.

Black:,9,2
Wild: 8,7

Nina Simone - Black Is The Color Of My True Love's Hair (1959)
2

Nina Simone - Wild is the wind (1959)
2

Black: 5.8

Wild: 5

Black: 6
Wild: 5

Black Is The Color Of My True Love's Hair: 8
Wild is the wind: 9

Behoort tot de top van wat er ooit gemaakt is.

Black: 9.3
Wild: 9.2

Black Is the Color of My True Love's Hair: 8
Wild Is the wind: 7,3