12. Holly Herndon - Frontier (15 punten, 4 keer genoemd)
Genomineerd door Edgar18, nummer 1 van Edgar18 en Koenr.




De vooruitstrevende producer Holly Herndon componeert en schrijft op haar nieuwe album niet in haar eentje: op PROTO staan onder meer een koor, (tech)ontwikkelaars en gastartiesten aan haar zijde. Het meest opvallend is echter de aanwezigheid van de AI Spawn, die Herndon als inherent onderdeel van haar crew ziet. Het is een computerprogramma dat voortborduurt op muzikale input die het aangeleverd krijgt. Op Frontier horen we zodoende niet alleen het koor, maar ook de respons op dat koor van Spawn. Zo balanceert de track tussen meerstemmige koorzang en een vervormde computerstem, en lijkt de koorzang soms onmenselijk, terwijl Spawn soms juist verrassend menselijk uit de hoek komt: wie is wie? Zoals technologie steeds meer in het hedendaagse leven vermengd raakt, combineert Herndon menselijke en artificiële invloeden met elkaar. Op die manier probeert Herndon de aloude gedachte dat de toenemende ontwikkeling van technologie ons leven onpersoonlijker maakt tegen te gaan, juist door de interactie tussen mens/identiteit en technologie op een positieve manier vorm te geven.

Hoewel Edgar het met Herndons nieuwe album al eerder in dit topic probeerde, strandde het nummer 'Eternal' op de laatste plaats van de eerste ladderronde. Dit leidde onder meer tot een klacht van Arrie, die het nummer liever als maandwinnaar had gezien. Hoewel het eveneens door Edgar genomineerde Frontier wederom op de laatste plaats is geëindigd, is dat ditmaal verrassend genoeg in de finale. Al helemaal verrassend met het gegeven dat dit dit zonder stemmen van Arrie is gebeurd! Ondanks de luttele 15 punten (waarvan twee eerste plaatsen), zal de gemiddelde Herndon-fan hier vast mee kunnen leven.

11. Rymden - The Odyssey (16 punten, 5 keer genoemd)
Genomineerd door Choconas, nummer 1 van Choconas.




Af en toe weet er een lang uitgesponnen, hypnotiserende jazztrack de SvhJ-finale binnen te sluipen. Vorige maand was dat Spinifex, en een tijdje daarvoor (in december) lukte dat Nubya Garcia nog. Meestal moeten we daarvoor de user Chocojazz-eh-nas dankbaar zijn, en dat is ditmaal voor 'The Oddysey' van Rymden. Het Noors/Zweedse trio bestaat uit twee oud-leden van het Esbjörn Svensson Trio, die na het na het overlijden van de hoofdman en naamgever van laatstgenoemde groep een nieuwe weg hebben moeten inslaan, iets dat nu al tien jaar geleden is gebeurd. Drummer Magnus Öström en bassist Dan Berglund zijn nu weer bijeengekomen als Rymden, met Bugge Wesseltoft op piano als aanvulling. Het nummer wordt voornamelijk door de fascinerende pianoriedel van die laatstgenoemde jazzmuzikant gekarakteriseerd. Het is een dreigend, dalend motiefje dat als een onheilspellend mantra telkens weer terugkeert, soms opgebroken door tussentijdse uitspattingen. De muziek wordt hierbij voortgestuwd door opzwepende basgitaar en drums. Rymdens albumtitel 'Reflections and Odysseys' (en zodoende ook de titel van de track, 'The Odyssey'), echoot in zekere zin de reis die de luisteraar bij beluistering van dit nummer doormaakt: wanneer de daarvoor ontvankelijke luisteraar door de enerverende jazz eenmaal is opgeslokt, lijken die zes minuten in positieve zin een verrassend gevarieerde luistertocht te herbergen.

Als jazznummer draagt Rymden (tot genoegdoening van ondergetekende) bij aan een gevarieerde finale, maar stelt wellicht zelfs een beetje teleur als je bedenkt dat de groep in de laatste halvefinaleladder nog eerste eindigden, daarbij Inter Arma en Black Belt Eagle Scout achter zich latend. Bij de jazzfans zal een elfde plaats vast voor gemengde gevoelens zorgen.

Ha! Ik voel me vereerd!

Ik had natuurlijk wel op beter gehoopt voor Rymden, maar er zat kennelijk niet meer in! Sowieso blij dat The Odyssey de finale heeft gehaald.

10. Fontaines D.C. - Too Real (18 punten, 6 keer genoemd)
Automatisch genomineerd, nummer 1 van Arno




De rammelende mengelmoes van aanstekelijke maar kritische rock en (post-)punk heeft in de vorm van IDLES en shame al eerder (goed) meegedaan in dit topic. Dat het genre in de muziekwereld vrij populair is, blijkt al uit het feit dat het uit Dublin Fontaines DC vanwege hun populariteit op MuMe automatisch genomineerd was voor deze editie.

Het nummer 'Too Real' brengt hoofdzakelijk rockende gitaren, die het decor vormen voor de monotoon zingende en soms zelfs mompelpratende zanger Grian Chatten. Hij zingt over zijn generatiegenoten, van wie hij zich orenschijnlijk vervreemd voelt. Met de plaat schijnen de heren kritiek te uiten op de verharding van de hedendaagse maatschappij. In dit nummer lijkt dat gesitueerd te zijn rondom het toenemende belang van het verdienen van geld. Dat Chatten de zin 'Is it too real for ya?' telkens herhaalt, klinkt in mijn oren als een parodie op zijn materialistische medemens. Het nummer kan met die gedachte in het achterhoofd worden opgevat als prangende waarschuwing, maar misschien laat ik op het nummer iets te sterk mijn eigen interpretatie los.

In de vorige rondes eindigde 'Too Real' tweemaal tweede, en stootte zo telkens vrij gemakkelijk door. In de finale weet het nummer met een tiende plaats minder te overtuigen, maar daarbij zal ongetwijfeld hebben meegespeeld dat de band in deze finale nog een ander renpaard in de race had sjezen.

Cliffhanger?

Laat in de avond in jorditermen denk ik

Nee, loopt helaas wat uit. Was vanmiddag probleem met een grote brand in de buurt, waardoor ik niet thuis kon komen. Ik schrijf er straks nog een paar, en de rest komt morgen.

9. Christian Scott aTunde Adjuah feat. Saul Williams - Ancestral Recall (22 punten, 9 keer genoemd)
Automatisch genomineerd, door niemand op #1 gezet.




En alweer het tweede jazznummer dat de revue passeert, ditmaal 'Ancestral Recall' van de uit New Orleans afkomstige jazztrompetist Christian Scott aTunde Adjuah. Met een overtuigend gemiddelde van 7,65 op 8 stemmers in het Maak kennis met-topic, wist het met overtuiging een automatische nominatie af te dwingen, en leek daarmee al een vroege kandidaat voor de maandzege.

'Ancestral Recall' wordt voornamelijk gekarakteriseerd door dynamische percussie, trompetten en Saul Williams bijdrage in de vorm van spoken word. De trompetten, die door heel het nummer fier boven en door de de andere instrumenten heen blijven uitsnerpen, hinten reeds op de emotie en zeggingskracht die met het nummer gepaard gaan. Het is een nummer dat poogt muzikale en culturele grenzen te doorbreken. Het motto dat bij het album gevoegd is, luidt als volgt: “All forms of expression in sound are valid, as all people are… this is the mantra of Ancestral Recall.” Een praktijkvoorbeeld hiervan is te horen op deze titeltrack, waarvan het fundament (de ritmesectie) zich niet laat toewijzen tot een specifieke muziektraditie, maar juist lukraak put uit verschillende invalshoeken. Het ritme wordt volgens Christian Scott gevormd door een basisritme dat hem intuïtief inviel, waaroverheen vervolgens Weedie Braimah djembéritmes uit verschillende tradities heeft gespeeld. Daardoor ontstaat een mengelmoes aan tradities, maar daardoor ook aan identiteiten, iets waar eveneens voor gestreden wordt door Saul Williams met zijn intrigerende tekst: 'We breathe through difference'. Op die manier laten Adjuah en Williams zowel muzikaal als tekstueel de notie van identiteit doelbewust tollen, tot we links van rechts en boven van onder nog maar moeilijk van elkaar weten te onderscheiden. 'Refresh my hard drive / Sky is my witness'. Het levert een boeiend nummer op, dat je bij de lurven grijpt en je in trance achterlaat.

Eenmaal eerste geëindigd in de eerste ladderronde (samen met dat andere jazznummer, Rymden), en eveneens in de halvefinaleladder KOKOKO! en Kate Tempest achter zich latend, leek het nummer momentum te hebben om hoge ogen te gooien in de maandfinale. De negende plaats, zonder ook maar één keer op nummer 1 gezet te zijn, komt dan ook een beetje uit de lucht vallen.

8. Black Belt Eagle Scout - Loss & Relax (22 punten, 7 keer genoemd)
Genomineerd door stardust_be, favoriet van stardust_be




Voor smaakvolle poprockliedjes is dit topic altijd wel te porren. Toch luistert een goedgeschreven pop/folk/rocklied nauw: de artiest heeft weinig om zich achter te verschuilen, waarbij het soms moeilijk te zeggen valt waarom een track nou wél of niet de juiste snaar weet te raken. Met haar rustige stem, het zachte gitaargetokkel en de gemoedelijk meetikkende drums weet Black Belt Eagle Scout een geheel te smeden dat daarin slaagt, en de luisteraar weet te overtuigen. Net als de melodie, is de tekst van het nummer relatief eenvoudig opgezet. Toch ligt daarin juist de kracht: in de subtiele veranderingen van de coupletten weet zangeres Katherine Paul de nuances van verlies (liefdesverdriet?), en het proces van verlies tot bezinning en acceptatie, goed te vangen. Door de spanning tussen het terugverlangen naar een oude situatie, en het voortploeteren in de realiteit dat die oude situatie niet vastgehouden kan blijven worden, raakt de hoofdpersoon uit balans - in die situatie biedt deze track de ruimte om weer tot zichzelf te komen.

Aan het einde van het lied, nadat Black Belt Eagle Scout zichzelf bemoedigend 'just relax' heeft toegefluisterd, wordt nog een blik gitaarelementen opengetrokken, om zo te contrasteren met het ingetogenere begin. Het zorgt voor een euforisch moment, dat de luisteraar opnieuw moed weet in te spreken. Na tweemaal derde te zijn geëindigd, wordt voor BBES de maandfinale met deze achtste plaats, net als het lied, op een positieve manier afgesloten: terwijl het nummer in de eerste lijstjes leek af te stevenen op de laatste plaats, knalden de laatste paar lijstjes de track de top-10 in.

Even voor Arrie spelen: Frontier staat echt veel te laag, de ondankbare laatste plaats dan nog, jammer dit

7. Inter Arma - The Atavist's Meridian (22 punten, 7 keer genoemd)
Automatisch genomineerd, nummer een van Cervantes, jordidj1 en dumb_helicopter.




Metal is een genre dat het hier dikwijls moeilijk heeft. In het 2018-topic slaakte (als ik het me goed herinner) user dumb_helicopter nog een diepe zucht toen het zoveelste harde metalnummer het slagveld van de genadeloze voorrondes niet wist te overleven. Of het die zucht is geweest die de lucht heeft weten te beroeren (als een vlindervleugelslag die uitgroeit tot een tornado?), of dat er een andere verklaring te vinden valt: er lijkt iets te zijn veranderd. In de januari-editie mocht Downfall of Gaia al de laatste finaleladder beklimmen, en eindigde zelfs op de achtste sport. Deze maand ging het ook metalband Inter Arma goed af: de band wist zich met verrassend weinig moeite (tweemaal tweede) voor de eindwedstrijd te kwalificeren.

Inter Arma overweldigt in ruim twaalf minuten aan logge metal, loeiende gitaren en donkere zang. Toch is het meest opvallend misschien wel het rustpunt halverwege, waar wat gas teruggenomen wordt, gitaren als sirenes zachtjes maar dreigend jengelen, en zich op die manier langzaam opmaken voor de noodlottig dreigende storm. Door de subtiele, ongehaaste opbouw weet Inter Arma de luisteraar te grijpen en geboeid mee te slepen naar de al aangekondigde bevredigende climax. Niet voor niets vergeleek onze MuMe-metalprofessor Don Cappuccino het album met Oranssi Pazuzu en Neurosis: in het voetspoor van deze twee bands gloort er voor Inter Arma - maar tegelijkertijd ook voor metal in dit topic - weer een hoopvolle toekomst: met drie eerste plaatsen heeft Inter Arma het geluk aan zijn zijde, en eindigt als zevende.

6. Kate Tempest - Firesmoke (23 punten, 7 keer genoemd)
Genomineerd door Choconas, favoriet van hoi123




Deze maandfinale bewijst dat het SvhJ-topic niet tekstdoof is: na Saul Williams vinden we alweer de tweede dichter in onze lijst: ditmaal de Engelse rapster Kate Tempest. In een eerdere editie van dit topic, op het nummer 'Europe is Lost', klonk Tempest nog woest. Hieraan gaf ze vorm in haar karakterschets van het leven van een sociaal werkster, aan de hand waarvan onder meer de verharde maatschappij, ruwe moraalloze marktwerking en het racisme dat ongenuanceerd en onbeschaamd wordt gebezigd wordt overdacht. Hoe anders klinkt de single van het nieuwe album The Book of Traps and Lessons: 'Firesmoke' klinkt opmerkelijk... romantisch. Niet alleen klinken er laidback beats, geproduceerd door Rick Rubin, niet alleen heeft ze rap ingewisseld voor spoken word, ook de thematiek lijkt aanzienlijk zachter te zijn geworden. In een prachtig stuk omschrijft Tempest, met als rode draad het gebruik van vuur als metafoor, een passionele relatie. Het lied beschrijft hoe liefde bevrijdend werkt en het leven draaglijk maakt. Toch is het geen ongenuanceerd liefdeslied. Door Tempests lyrics schijnt door dat dit geen rotsvast, maar een fragiel vuurtje is, en hoe hoopvol ze zich daaraan vastklampt.

Vorige maand lukte het Tempest om samen met The Comet Is Coming vierde te eindigen. Wat dat betreft wordt nu een voorzichtige stap teruggedaan: na telkens krap door te gaan in de voorrondes, eindigt Tempest zesde. Zeker geen slechte score. Met al die positieve resultaten op haar SvhJ-CV mag Tempest inmiddels wel een huisfavoriet worden genoemd.

Volgende maand Kate op #1 en #2 http://www.forumsmileys.nl/smileys/fok/static.gif

Maximaal 4 nominaties per artiest per maand toch?

Dus een heel Kate-podium moet kunnen!

5. KOKOKO! - Malembe (26 punten, 8 keer genoemd)
Genomineerd door yeahyeahyeah, favoriet van yeahyeahyeah en Teunnis




Net als Kate Tempest, is de band KOKOKO! voor dit topic geen onbekende. Vorig jaar januari nomineerde yeahyeahyeah - ongetwijfeld enthousiast over de drievoudige klankherhaling - het eerste nummer van de groep in dit topic: Affaire a Mbongo. Dat nummer redde de maandfinale nét niet, maar geraakte best ver in de uiteindelijke Grote Finale: pas in ronde vier viel het nummer af. 'Dat biedt perspectief', dacht waarschijnlijk diezelfde user, die met 'Malembe' het deze maand nogmaals probeerde.

De naam 'KOKOKO!' staat voor 'klop klop klop', en tracht mensen met hun muziek in hun thuisland Congo wakker te schudden, om zo de status quo aldaar te bevragen. Op muzikaal gebied combineren ze een opzwepende, originele DIY-ritmesectie (bestaand uit onder meer gevonden plastic flessen) monotone melodieën en rauwe zang. De nieuwe single 'Malembe' lijkt het ruwste nummer tot nu toe: een herhalende melodie van gitaar en bas werkt als het ijkpunt waaromheen hypnotiserende percussie en zang de luisteraar opzwepen. Volgens hun bandcamp laat de titel van het nieuwe lied 'Malembe' laat zich vertalen naar 'langzaam', en verwijst naar de tekst van zanger Makara Bianco: 'Langzaam, sla mij langzaam in elkaar / Je zal me vermoorden / Zorg ervoor dat je wordt gehoord en begrepen', wederom een aanzet tot protest. Het levert een indrukwekkende, prangende track op, die ook in dit topic wordt gewaardeerd: in de voorrondes tweemaal knap tweede geëindigd en met eindklassering op plaats vijf, is KOKOKO! een van de toppers van deze maand. Op 5 juli komt het debuutalbum Fongola uit, en het zou me niet verbazen als we in de komende maanden nog meer tracks van die plaat voorbij zullen zien komen.

Mooie prestatie van KOKOKO! En dat zelfs zonder punten van mij. Achteraf gezien snap ik totaal niet hoe dat heeft kunnen gebeuren.

Haha, dat verbaasde mij ook wel. Trouwens, hoewel ik het nummer twee punten gaf, heb ook ik een beetje het gevoel dat ik het nummer daarmee tekort heb gedaan. Gave track.

4. Fontaines D.C. - Boys in the Better Land (26 punten, 8 keer genoemd)
Genomineerd door reejman, favoriet van Ploppesteksel, reejman en Simon77




Dan nu het tweede nummer van Fontaines DC, een band waar ik bij het nummer 'Too Real' al een beetje achtergrondinformatie heb gegeven. 'Boys In The Better Land' combineert dezelfde elementen: aanstekelijke gitaarpartijen, drums en monotone praatzang. Die mix legt de groep geen windeieren, en succes volgt op succes. Wederom draait het lied om de sarcastische lyrics van Grian Chatten. Vooral de karikatuur van de chauffeur blijft bij mij in het hoofd hangen: 'Driver's got names to fill two double barrels / He spits out "Brits out", only smokes Carrolls [een Iers merk!]'. Muzikaal gezien is het rechttoe rechtaan rock die rockfans zal plezieren. Opmerkelijk is hoeveel beter dit nummer scoorde dan 'Too Real': terwijl eerstgenoemde track in de voorrondes nou niet echt de ladders zonder kleerscheuren door kwam (met een krappe derde plaats in de halvefinaleladder), laat het zijn kleinere broertje ruim achter zich. Een gat van acht punten beslist zodoende de onderlinge confrontatie in het voordeel van 'Boys In The Better Land': een vierde plek. Opvallend is daarbij dat meerdere users 'Boys In The Better Land' op de eerste plek zetten, om vervolgens 'Too Real' aanzienlijk minder, of zelfs geen punten toe te kennen. In mijn oren zijn het allebei toegankelijke, aanstekelijke, maar ook kritisch en slimme (tekstueel) rockliedjes, dus ik kan het verschil niet helemaal verklaren. Jullie?

Afhankelijk van hoe mijn avond loopt, plaats ik vanavond laat of heel laat de top-3. Wacht dus nog even met F5-en.

Als jullie zouden moeten kiezen uit de overgebleven drie tracks, wie zouden jullie dan willen zien winnen?

Kan het zijn dat je een foutje hebt gemaakt Masimo? Want het lijkt nu net of ik dezelfde nummer 1 had als Ploppesteksel, maar dat lijkt me onmogelijk

Nee hoor! Moeten we vaker doen, Simon.

Enne, liefst Devi als winnaar...

1. Aïsha Devi - I'm Not Always Where My Body Is
2. Vampire Weekend - Sympathy

Of omgekeerd, vind ze even goed.

Ik kan me zo gauw niet herinneren wat dat derde nummer was.

Heeft The National nou nog nooit gewonnen? Die gun ik het wel een keertje. Hoeven we ook nooit meer te horen dat we hier zo anti-National zijn .

En anders Aïsha Devi maar want Vampire Weekend vind ik winnaar onwaardig.

Hold Your Own Die was zooo mooi in Bitterzoet ik moest bijna huilen

Nee, geen maximum. Dus een hele Kate-finale moet kunnen

Dit is vanaf nu mijn officiële titel op MusicMeter. Het is een eer om deze te dragen.

Tsja, ik heb het nummer heel vaak geluisterd al en toen ik de finalenummers ging herluisteren, vond ik er net 5 beter. Dat zegt overigens meer over de kwaliteit van de andere nummers. Desondanks zou ik in retrospect Malembe wrs op plek 3 of 4 hebben gezet.


Mocht het gebeuren, zal ik daar voorlopig mijn mond over houden

+1

En net zo zeer gun ik het jou dat het eerste en enige National-nummer dat een Roberta Flack-referentie bevat de glorieuze maandwinnaar mag worden

3. Aïsha Devi - I'm Not Always Where My Body Is (29 punten, 10 keer genoemd)
Genomineerd door Masimo, favoriet van Masimo en aerobag




Wellicht alleen op de muzikale bromance tussen Simon77 en Ploppesteksel na, moet 'I'm Not Always Where My Body Is' van de Zwitserse zangeres en electronicaproducer toch wel dé grote verrassing van deze maandfinale genoemd worden. Toch deed Devi al eerder aan SvhJ mee: Arrie (ik tag hem graag) nomineerde in 2017 een samenwerking tussen SØS Gunver Ryberg, Aïsha Devi, Rrose en Paula Temple, die als veertiende nét buiten de maandfinaleboot viel. Deze maand pakte Devi haar nieuwe kans met beide handen aan.

Ze werpt zich naar eigen zeggen op als een soort sjamaan van de experimentele electronica: haar muziek heeft als doel helend te werken, als rituele clubmuziek. Niet alleen in de titel van de nieuwe track 'I'm Not Always Where My Body Is', maar ook in de muziek zelf valt die spirituele kant wel terug te vinden: de track combineert diepe bassen en snerpende percussiegeluiden opvallend genoeg met dromerige popmelodieën die soms zelfs neigen naar ambientsoundscapes. Het lied is daardoor zowel springerig en aanstekelijk als berustend. Aïsha Devi's vervormde stem schiet soms de hoogte in, biedt dan weer een lagere ondersteuning als tweede stem, maar wordt eigenlijk telkens wonderwel met de instrumentatie verweven. Een bevreemdend, maar aanlokkelijk lied.

De in de voorgaande ladders behaalde eerste en tweede plaats boden perspectief. Dat ze uiteindeloijk verliest van twee muziekgiganten, is niet vreemd: de bronzen plak zal vast tevreden stemmen. Overigens, voor de liefhebber: inmiddels is aangekondigd dat Aïsha Devi (samen met MFO) zal optreden op het TodaysArt-festival in Den Haag. Dat wordt vast heel tof.