Op het eerste gehoor klinkt het niet wereldschokkend, maar toch zit er best een interessante gelaagdheid en ontwikkeling in dit nummer.

Ploppesteksel schreef:
Mijn stukje bij mijn nummer #1 is begrijpelijkerwijs in twee geknipt voor de presentatie; om toch het nummer nog even extra in de verf te zetten voor de non-believers ook het tweede stukje!

Edgar18 schreef:
Onbewust, ik had de enter aangezien voor een overgang naar het volgende nummer. Ik heb deel twee van je recensie er nog bij geplakt.

Arbeidsdeskundige schreef:
Lage voorspellingen voor Lana Gretz.

Nothing is Safe was een nieuw geluid voor clipping., en hun beste track sinds Work Work. Daarmee begon de hype naar de Halloween release van hun nieuwe plaat afgelopen zomer. Vervolgens dropte ze de ene na de andere knaller en leverde ze hun meest consistente plaat tot nu toe af. De plaat is 1 een van de hoogtepunten van 2019, en Blood of the Fang wat mij betreft hun beste nummer ooit.

Nou ben ik sowieso een sucker voor obscure filmsamples, maar deze sample is werkelijk perfect gevonden, en werkt hier zowel muzikaal als conceptueel. Diggs overtreft zichzelf hier en raakt elke verse gefrustreerder om tenslotte helemaal los te gaan richting het einde, ik heb hem nog nooit zo intens en furieus gehoord.

Meer nog dan racisme gaat deze track voor mij over nutteloos en institutioneel geweld, en over onze obsessie met geweld als samenleving (in Amerika nog een stuk problematischer dan hier). Hence de albumtitel.

Een van mijn favoriete tracks van het jaar, dus ik ben blij dat ik hem hier in mijn lijstje kan opnemen.

In tegenstelling tot Nothing Is Safe is Blood of the Fang vanaf seconde één "aan". Na de fijne opening (bijzonder intelligent sample gebruik) knalt Daveed Diggs erin. Clipping. heeft een verhaal te vertellen in deze song, er moet ze iets van het hart. Iedere zin is urgent, iedere zin is raak. De lyrics refereren aan de onderdrukking van de afro-Amerikanen. Hun strijd voor gelijke rechten, en de offers die daarvoor gebracht zijn. Maar daar stopt het niet. De problemen van toen zijn de problemen van nu.

Look back, blood on the ground
Look straight, they still shootin'
Jump back, still here
Now what that tell you 'bout death?
Death ain't shit, you got to

Ik hou ervan als een song ook ergens over gaat en dat is bij Blood of the Fang zeker het geval. Als alles eromheen dan ook nog eens klopt dan heb je wat mij de beste song van heel 2019 te pakken!

Blood of the Fang gaat hard, maar dan ook écht hard. Het nummer opent nog zo lief met een field recording van tsjilpende vogels, maar deze ingebouwde rust is schijn. Een waanzinnige combinatie van een machtige beat, intelligent sample werk en een genadeloze flow volgt. Dat zijn toch even dé fundaties van de hiphop. De teksten blijven hangen en zijn van buitengewoon citeerbare kwaliteit, mede dankzij de ijverige delivery van Daveed Diggs. Het geluid van clipping. is zeer cinematisch, het spreekt zeer tot de verbeelding. Dit is ook niet vreemd als je de achtergrond van de artiesten kent. Voor mij nu al een moderne hiphop klassieker.

Een experimentele hiphop band uit Los Angeles en dat is potverdikkie te horen zeg! Body & Blood was een half decennium geleden al een dikke banger; en ook Blood of the Fang valt op dankzij zijn genadeloos harde productie. Immer sfeervolle opening, keiharde beats met een snel spittende rapper, verlichtende vrouwelijke vocalen tijdens de refreinen met speelse rap; waar ik zo een nieuw dansje bij kan bedenken. Man, wat zou ik hier live graag op mee willen bouncen; eigenlijk op ieder concert nu for that matter!

Ik bedenk het bij dit nummer pas: populaire muziek van de zwarte gemeenschap werd voor de eerste vijftien jaar van dit millennium misschien wel gekenmerkt door een bepaald soort politieke kleurenblindheid. Ongeveer een halve eeuw nadat artiesten als Marvin Gaye, Curtis Mayfield en Gil Scott-Heron furore maakten door hun visie op de realiteit van de zwarte mens in Amerika in hun muziek te verwerken, was de kwestie van racisme sterk verminderd in populariteit in de hiphop en R&B. Nou goed, Fifty years ‘bout enough/Time to come back. Kendrick Lamar en andere artiesten hebben een tijdperk ingeluid waarin het pijnlijke onderwerp van ras weer besproken wordt in de hiphop, en dat dit niet altijd even liefkozend gebeurt bewijst Daveed Diggs van clipping.

Look back, blood on the ground/Look straight, they still shootin'” ”verkondigt Diggs met voelbaar cynisme over de herkenbaar ronkende beats van William Hutson en Jonathan Snipes. Hoewel het geluid van clipping. altijd al gekenmerkt werd door een soort primale dreiging die de luisteraar grondig oncomfortabel maakt, lijken de puzzelstukjes hier pas echt op hun plaats te vallen. Blood of the Fang is niet sinister vanwege een artistieke voorliefde voor het sinistere, maar omdat het een daadwerkelijk sinistere situatie aankaart. Misschien is dat de reden dat het nummer nog harder binnenkomt: het reflecteert de duistere realiteit van vandaag waarin alle zaken die een halve eeuw geleden door de hiervoor genoemde artiesten zijn aangekaart nog steeds niet zijn opgelost, en de Amerikaanse maatschappij meer gepolariseerd is dan ooit. “Brother Malcolm done told y'all, "By any means"/So what y'all talkin' 'bout—All on the same team?” Als Alright het maatschappelijke anthem van 2015 was, is voor mij Blood of the Fang dat van 2019

"Death ain't shit". Wie zegt nou zoiets? Iemand die in dezelfde groep zit als de persoon die met deze dodelijke beat op de proppen kwam (iets waar Nothing Is Safe helaas niet van kan meespreken). Sterk staaltje black power. Heel harde hiphop zoals het hoort.

We eindigen het rijtje van geniale nummers met de tweede van clipping. Hoewel ik niet per se fan ben van meerdere nummers van één artiest in de finale, denk ik dat clipping. een van de weinige artiesten is, waarbij dat op zich wel gerechtvaardigd is (BCNR is nog zo een). Toch heeft dit nummer altijd een beetje in de schaduw gestaan van Nothing is Safe bij mij. Wellicht enigszins onterecht, wat ook dit is gewoon een ijzersterk nummer.

Net als Nothing Is Safe bij mij een stevige groei gekend. De eerstgenoemde is wat mij betreft wel nog iets snediger, maar ook Blood of the Fang kent een sterke productie en is gewoon ook één van de betere hip-hoptracks van het voorbije jaar.

clipping. was dit jaar niet te stoppen. Dit nummer is de maatstaf ervoor: de beat maakt korte metten met alles wat 'ie op z'n pad tegenkomt en de MC's leggen er krachtige teksten naast. Moet je nagaan, dit is niet de beste track van het album

Net wat minder dan Nothing Is Safe, en geen finalevoer voor mij, maar nog steeds een dijk van een track.

Fietstocht des Oordeels - deel 6: clipping. - Blood Of The Fang
En weg uit Geldrop. Op dit moment komt eigenlijk het minst interessante stukje van de trip en dat komt ook ongelukkig uit voor Blood Of The Fang want het heeft over de afgelopen maanden al wat van zijn charmes verloren. Op zich een passend nummer om langs een industrieterrein te rijden want dat is waar de producties zijn op te halen. En die producties blijven erg gaaf, de distortie grijpt me telkens weer. Toch mist het nummer iets waardoor de lange adem die Nothing Is Safe wel heeft wat lijkt te ontbreken. Ik heb geen idee wat maar ik moet nu ook niet gaan doen alsof ik alles blijk te weten. Ik ben ook maar een simpele fietser in de outskirts van Geldrop.

hoi123 schreef:
Ik ben nu al bang voor de echte uitslag als de harde kern-uitslag zo anders is.

”Look back, blood on the ground/Look straight, they still shootin'” verkondigt Diggs met voelbaar cynisme over de herkenbaar ronkende beats van William Hutson en Jonathan Snipes. Hoewel het geluid van clipping. altijd al gekenmerkt werd door een soort primale dreiging die de luisteraar grondig oncomfortabel maakt, lijken de puzzelstukjes hier pas echt op hun plaats te vallen. Blood of the Fang is niet sinister vanwege een artistieke voorliefde voor het sinistere, maar omdat het een daadwerkelijk sinistere situatie aankaart. Misschien is dat de reden dat het nummer nog harder binnenkomt: het reflecteert de duistere realiteit van vandaag waarin alle zaken die een halve eeuw geleden door de hiervoor genoemde artiesten zijn aangekaart nog steeds niet zijn opgelost, en de Amerikaanse maatschappij meer gepolariseerd is dan ooit. “Brother Malcolm done told y'all, "By any means"/So what y'all talkin' 'bout—All on the same team?” Als Alright het maatschappelijke anthem van 2015 was, is voor mij Blood of the Fang dat van 2019.