Gretz schreef:
1. Georgia - About Work the Dancefloor 9.9

Dance Lover schreef:
Niet zo mainstream Jeffrey! Het goede nieuws is juist dat Catarina de tweede dag heeft gehaald.

Wel een slagveld in mijn lijst zeg......

02. clipping. - Blood of the Fang ( 9,5 )
04. Altin Gün - Süpürgesi Yoncadan ( 9+ )
05. Georgia - About Work the Dancefloor ( 9+ )
06. Weyes Blood - Movies ( 9 )
07. Sevdaliza - Darkest Hour ( 8,5 )

Ik heb lang getwijfeld of ik deze track dan wel FKA twigs op 1 zou zetten in mijn finalelijst. Maar Fantas heeft mij het voorbije jaar nog net iets harder verrast (Barbieri was mij voorheen totaal onbekend) en van mijn sokken geblazen, elke luisterbeurt opnieuw, en dat de volle 10 minuten. Geen sinecure, maar deze epische, naar ambient neigende electrotrack doet het helemaal.

Tsja, waarom staat dit op 1? Ik vind het moeilijk te omschrijven wat dit soort elektronica met me doet. Echt in trance raken doe ik niet, maar het is wel muziek waarin ik kan opgaan. Ogen dicht en mezelf laten meevoeren. Nergens heen, geen specifieke plaats, geen specifieke gedachten, dat niet. Ik laat me gewoon meevoeren, de muziek in. Alle overgangen zijn zo smooth dat mijn innerlijke rust nergens verstoort wordt, maar het nummer bevat ook genoeg rafelrandjes die voorkomen dat mijn gedachten afdwalen naar buiten de muziek. Voor ik weet het weet zijn er tien minuten voorbij. Hmm, was het dan toch een soort trance?

De verrassing van de finale, maar een welkome. Ik ben liefhebber van progressieve electronica, vooral waar ze rond de jaren 70 in Duitsland mee bezig waren. Deze Italiaanse dame doet me sterk daaraan denken. Langgerekte muzieklandschappen, waarbij de repetitieve aard een hypnotiserend effect op de luisteraar heeft. Subtiele variaties aan tempo en spelingen met toonhoogtes maken van dit nummer een ware muzikale reis. 11 minuten lang een epos die nooit verveeld, er gebeurt zoveel in dit nummer. Ik maak de grap nog een keer: echt een ‘Fantas’tisch nummer. Absolute verrijking van de finale, ik ben positief gestemd dat dit soort nummers kans maken in een populariteitsstrijd als deze.

De absolute verrassing van de finale? Als ik nog overtuigd moest worden om de komende editie weer mee te spelen, dan was de aanwezigheid van Caterina Barbieri in de finale hier genoeg. Het feit dat dit soort nummers een kans maken om daadwerkelijk om de hoogste treden mee te doen maakt dit spel uniek op de site.

Fantas is een intrigerende, intense en rijke sonische ervaring waar ik elke keer nieuwe dingen in ontdek. En waar een popliedje van 3 minuten soms eindeloos lijkt te duren, zijn hier de eerste 3 minuten om voordat je er erg in hebt - en dan begint de track pas echt. Een compositie om in te verdwalen.

Ik had deze eigenlijk op #4 staan, maar nu ik dit type, zo halverwege de track, besef ik me dat ik hij nog steeds aan 't groeien is. Ik schuif hem nog een plekje omhoog.

Ik vind het ook heerlijk hoe ze de track de laatste 30 seconden afbreekt.

Vleermuizenmuziek maar dan verpakt als barbaarse techno die voelt als een koortsdroom. Alsof je in de Sisyphos langzaam bezweert wordt samen met je zo geliefde mede feestgangers. Alsof het leven tijdens 1 maand van thuisopsluiting ineens wel 100 jaar lijkt te duren met allerlei verschillende stadia die je onderweg passeert; laat de synthregen met die zware bass die na 7 minuten de plaat in kickt leidend zijn voor mijn leven na Corona op de dansvloer. Wat een euforie dat moment, net als de acid storm op het einde!

Ik keek laatst in een verveelde bui een modulaire synth-tutorial op Youtube (want wees eerlijk, weet iemand van jullie hoe die dingen echt werken?) en ben daar tot de ontdekking gekomen dat in principe de muzikant achter de modulaire synthesizer niet de melodieën creëren die er uit de synth komen. In plaats daarvan, legde de maker van het filmpje uit, kan de artiest kiezen welke van de door de synth gecreëerde melodieën mogen bestaan. Door constant kleine aanpassingen te maken en verschillende lagen over elkaar te leggen kan de muzikant alsnog zijn of haar controle over de muziek uitoefenen. “Is dat nog wel muzikantschap?”, vragen mensen die Fantas nog niet hebben beluisterd zich dan misschien af. Want ja, allereerst bewijst Barbieri hier dat deze strategie wel degelijk muziek maken is door echt náádloos verschillende muzikale structuren over elkaar heen te leggen, en die op te bouwen tot een zinderende climax met een allesomvattende grootsheid waar de meest ambitieuze muzikanten nog voor mogen buigen.

Wat ze echter nog meer laat zien, is de ongelooflijke rijkheid die er in deze aanpak schuilt. Fantas komt van veraf aanzetten als een donkergrijze wolkenformatie, om zich een paar minuten later kletterend als het ware in je hersenpan te nestelen, om vervolgens zich uit te spreiden als een dekentje van fijngeweven tonen, om zich weer boven je te verheffen met zijn imposante motief, om dat motief dan genadeloos kapot te slaan en te vervagen. De reden dat mensen (denk ik, ik ben geen autoriteit op het gebied) zo enthousiast zijn over elektronische muziek is de duizelingwekkende variëteit aan structuren, dimensies en tonen die je met een synthesizer kan bereiken. Fantas is niet alleen een schijnend voorbeeld van deze stelling, maar combineert dit ook nog eens met een intensiteit qua sfeer die maar met weinig muziek te vergelijken valt.

Fietstocht des Oordeels - deel 4: Caterina Barbieri - Fantas
Eindhoven ben ik inmiddels uit en de natuur krijgt hier kans om te shinen, het wordt groen om me heen en het ruikt naar buitenlucht. Ik sla rechtsaf de Rielsedijk op, een recht stuk weg richting Geldrop die zich eindeloos uit lijkt te strekken, verdrinkend in die volle toetsstroken van Caterina Barbieri. Tijd en ruimte lijken te vervormen hier. Gelukkig was die tijd er nog want Fantas heeft hem nodig gehad om goed te bezinken, het was ook het enige nummer dat ik voor de grote Finale nog niet kende. Buiten dat ze na de eerste luisterbeurt al indruk maakte heeft Caterina ook optimaal geprofiteerd van de Fietstocht des Oordeels want poh kwam ze hier eventjes door mijn dak vallen. Fijne volle composities, elke piep en kraak staat waar ze moet staan. Ik kreeg throwbacks naar Waclaw Zimpel in Tivoli begin dit jaar, één van de meest indrukwekkende shows die ik de laatste tijd gezien heb. Jammer dat zijn show clashte met The Comet Is Coming waardoor ik het einde miste maar hier, op de fiets, breit deze Italiaanse daar een meer dan waardig eind aan.
Er is behoorlijk wat volk op de Rielsedijk, allemaal dagjesmensen die net als ik er even uit moeten. Normaal gesproken zou ik de tegemoetkomers altijd even groeten, nu heb ik er geen oog voor. Met mijn blik op oneindig tuur ik in de verte waar de eerste van de twee Geldropse dorpskernen opduikt. Caterina weet een toch saaiig dorpje iets gaafs buitenaards te geven. Ik waan me even een kosmosreiziger, fietsend van planeet naar planeet. Fantas is een fraaie planeet, jongens toch.

Ik drink liever Sprites, maar Caterina Barbieri heeft me het nut van Fantas doen inzien. Als je er veel na elkaar drinkt, ga je kennelijk trippen: 10 minuten en 31 seconden lang om precies te zijn. En die trip is bevreemdend en vervreemdend; de synth attack dringt je genadeloos terug in je eigen hol. Nowhere to run. Je blijft wezenloos achter.

Respect, mevr. Barbieri; ik zie in de nabije toekomst niet meteen nog een beatloos, elektronisch nummer dat - terecht! - zo breed gedragen wordt.

Dit soort ambient vind ik altijd wel prettig. Uitermate geschikt als voorbij zwevende achtergrondmuziek bij werk en studie, en tegelijk geschikt om – met koptelefoon op – eens rustig te beluisteren en doorgronden. De naam Nils Frahm is al regelmatig door mijn hoofd geschoten, en dan vooral het werk op zijn liveplaat Spaces. Het nummer an sich bevalt me prima, al is het geen topper binnen het genre. De sympathie vote maakt dat Fantas toch nipt in de punten valt.

De top 6 was al vrij snel duidelijk voor mij, toen bleven er nog 3 nummers over voor de overige 2 puntwaardige plekken. De winnaar is er eentje die ik absoluut niet hier had verwacht. Deze stond omstreeks dezelfde tijd als Athen's, France in mijn Discover Weekly. Ik heb hem toen een paar gedraaid en daarna aan de kant geschoven. Des te groter was mijn verbazing toen dit nummer 3e werd in mei, laat staan dat ie nu hier in de finale staat... Ik moet zeggen dat ik hem wel een stuk beter ben gaan waarderen, en ik blij met een electronic-vertegenwoordiger, al vind ik dit absoluut niet het beste uit het genre in 2019.

Hoe vaker ik 'm hoor, hoe beter hij bevalt eigenlijk. Werd ook wel tijd na vier keer luisteren

Ik drink liever Sprites, maar Caterina Barbieri heeft me het nut van Fantas doen inzien.

jordidj1 schreef:
Oei, wat een verschil met mijn lijstje. Ik hoop dat we de volgende keer (in 2023 ofzo) wel weer samen naar Lana kunnen gaan

Edgar18 schreef:
7. Caterina Barbieri - Fantas
Ook opvallend, dit nummer kreeg relatief veel punten van users die ik door het jaar heen weinig tot helemaal niet in het Song van het Jaar topic heb gezien.