Laat ik dan ook maar even mijn favoriete track delen van een man die ooit deel uitgemaakt heeft van de band waarvan toch vaak gezegd wordt dat het de meest bekende progband ooit is. Het was natuurlijk een bijzonder artiest die het moeilijk met zichzelf had, maar dit vind ik toch wel echt een heel fijn nummer. Of het iets met prog te maken heeft, mag gelukkig weer een ieder voor zich bepalen.

Kijk, dat wist ik dan weer helemaal niet. Waarom Kayo Dot dan weer tot een ander genre gerekend wordt (RIO/Avant-Prog, eeehhh... wat is dat dan weer? ) is mij een raadsel, maar Kayo Dot heeft toch mooie dingen gemaakt.

Daar kunnen we het dan in de toekomst nog over hebben als de RIO/Avant-Prog aan bod komt

Het heeft mij tot nog toe beide niet echt kunnen bekoren (en de luisterpogingen zijn ook wel lang geleden), maar ik gok dan toch maar even dat Kayo Dot een lager metalgehalte heeft dan Maudlin of the Well.

Ah , Canary Yellow mijn nummer 2 oh en OSI op 4 hier.

Ok kort na mijn nummer 2 komt mijn nummmer 1 Anathema - A Natural Disaster al voorbij.

Hi Casper,

Je hebt gelijk. Ik zal Chris de Burgh vervangen door een ander nummer van een band of artiest die wel in de Progarchives lijst staat.

Nouja, 't was verder fijn om hem weer eens te horen, daar niet van...

Syd Barrett - Octopus: die soloplaat heb ik ook, maar echt vaak draai ik hem niet (understatement). Dit klinkt als een liedje wat ook wel gewoon door de vroege Floyd zelf gemaakt had kunnen zijn. Ik geloof dat dat in het voordeel werkt.

Voordat we een dezer dagen verdergaan met het volgende subgenre, plaats ik nog even een clipje met ouwe meuk. Gevoelsmatig had ik Wishbone Ash wel tot de huisnamen gerekend, maar zelfs een nominatie heeft er kennelijk nooit vanaf gekund voor de godfathers van de gitaarduels. Soit, een beetje muzikantenmuziek is het wel, maar dit middelste nummer van het tamelijk legendarische album Argus is toch mooi hoor.

Het Amerikaanse The Fire Theft van zanger Jeremy Enigk, voortgekomen uit de prima band Sunny Day Real Estate (aanrader is het nummer Faces in Disguise van het album The Rising Tide), staat ook onder Progrelated ingedeeld. Van het gelijknamige (en enige) album uit 2003: Heaven.



De solo albums van Jeremy Enigk zijn overigens ook de moeite waard.

eclectische geluidjes vind je blijkbaar ook bij het Britse Family. De band met de zeer opvallende zanger Roger Chapman (die later nog een grote hit had met Mike Oldfield).

Family - Good News Bad News - YouTube

Een lang nummer waar de zang zeker niet het belangrijkste rol heeft in het liedje, veelal op de achtergrond als instrument zeg maar.

Nu we toch nog even bezig zijn met de randen van de prog, één van de meest verrassende, interessantste en meest intense tracks van de afgelopen jaren. En dat komt niet alleen door de achtergrond, het verhaal of de clip, maar toch ook gewoon door de muziek. Een track die wat mij betreft toch echt tot de prog gerekend mag worden, maar wellicht zit ik helemaal mis. Gelukkig heb ik elders op dit mooie forum begrepen dat we een zeer bekwame gids hebben, die kan daar vast wel uitsluitsel over geven

Enkel is de band tussen de betreffende gids en Bowie niet heel warm te noemen

De gids is nochtans best content met zijn recentste Bowie-aanschaf (Station to Station). Maar Blackstar vind ik inderdaad niks; daar helpt geen achtergrond, verhaal of clip aan.

Als ik mijn eigen smaak even terzijde plaats, vind ik het niet meer dan terecht dat Bowie op zijn minst als Prog Related te boek staat.

Helder. Dank! Inderdaad, als gids volsta je ruimschoots, maar zoals ik eerder al zei: op je smaak valt nog wel wat af te dingen

Zal ik nou iets zeggen over die Counting Crows, Damien Rice en Ayreon in je toptien of is dat al te kinderachtig...

Nee, dat is inderdaad te kinderachtig. Dan zou ik weer iets moeten zeggen over Mike Oldfield en Depeche Mode in jouw top 10. Dan blijf je bezig. Wordt het zo'n slagveld en slagvelden zijn niet gezellig.
Maar lijkt me goed dat je in januari meedoet aan de Greatest Hits van Counting Crows. Kun je mooi je smaak wat aanscherpen

m'n schoenen zijn gejat...

Dat was niet van CountIng Crows en hadden ze nooit moeten doen, dus dat is ook kinderachtig

Dan moet je zeker meedoen want ze hebben ook pareltjes gemaakt, ook tekstueel.

Even jijbakken met Oldfield en Depeche Mode als negatief onderwerp is sowieso nooit leuk

In plaats van dat je dat nu aangeeft over Ayreon, Counting Crows en Damien Rice
Nog even en ik denk dat het aan mijn smaak ligt

Wanneer is de volgende deadline? Kan het even niet meer vinden. Hopelijk heb ik ook de 'progmetal' niet gemist!

Die had ik nog niet vastgesteld. Laat ik dat dan nu maar doen:

vrijdag 13 december 23:59 uur

Nogmaals, ik hoop een dezer dagen ook het nieuwe subgenre op te starten, maar ik vind er domweg erg weinig tijd voor. Dus schroom vooral niet tot die tijd nog een fijn Prog Related clipje te plaatsen.

Titanic
Prog-related band uit Noorwegen.




Titanic - Sultana (1970) nog een bescheiden hit geweest.

En hieronder van de zelfde band het nummer Searching ook uit 1970.

The Fire Theft - Heaven: Die bandnaam klinkt nog bekend uit de tijd dat ik wel naar Kink FM luisterde. Dit nummer gaat het grote geluid niet uit de weg. Best lekker toch.

Family - Good News Bad News: En zo smokkelden we er nog even een Eclectic Prog bijdrage tussendoor. De geluidskwaliteit is een tikkeltje brak, maar dat zal er mee te maken hebben dat we, zoals aan het einde blijkt, met een liveversie te maken hebben. Verder wel een aardig nummer van een band waarvan ik het debuut ooit met 3,5* gewaardeerd heb.

Titanic - Sultana: Nee, daar had ik nog nooit van gehoord. De vroege Eloy is hier niet ver weg. Of andersom dus eigenlijk. Lekker muziekje dat ik niet onmiddellijk in dit topic verwacht had. Het eerste Youtube-commentaar maakt gewag van zweterige praktijken in de discotheek. Dat waren nog eens tijden...

Laat ik dan nog maar eentje doen van een band die terecht in de categorie Prog-Related staat. Want zeker geen progband, maar ook zeker wel prog(gy) nummers gemaakt. En als je van bombast houdt en het hoge zingen van Matt Bellamy kan verdragen is Muse toch een hele fijne band. Hier met een hele fijne live-uitvoering van één van de meer proggiere (is dat een woord) nummers van hun beste album.

Ik gooi er wat electronische klanken tegen aan, eentje van zijn laatste album. Het zeg maar 2de deel van Equinoxe.

Jean Michel Jarre - Flying Totems (Movement II) - YouTube

Prog related? Post rock? Stoner?
Ik heb het over Crippled Black Phoenix van multi instrumentalist Justin Greaves (Iron Monkey, Electric Wizard) en bassist Dominic Aitchison (Mogwai) en hun meest recente album: Great Escape uit 2018.
Het afsluitende tweeluik Great Escape duurt een dikke 20 minuten en maakt op mij grote indruk. Vooral in het tweede deel (part II) toont voorman Greaves zijn liefde voor onder andere Pink Floyd, wat uitmondt in een trip van 13 minuten.
Noemenswaardig is ook de totaal onverwachte symfonische overgang op 4:30

Mooi nummer hierboven van Crippled Black Phoenix. Past precies in mijn straatje.

Ik wil hier alsnog ingaan op een eerdere post (ik zie het nu pas) en dat is David Bowie.
Dat Bowie met het uitbrengen van zijn album Blackstar wereldnieuws was zal niemand ontkennen.
Zelf vind ik zijn release van begin 2016 zeker niet zijn allerbeste. Station To Station werd al genoemd en voor mij geldt Hunky Dory uit 1971 wel als een van zijn betere.
Waar ik het in dit bericht over wil hebben is de ‘cultheld’ David Bowie.
Allerlei invloeden, van rock tot electropop en jazz grijpen bij Bowie door elkaar heen.
Ik weet nog dat hij in de jaren 70 met zijn felrood punkkapsel en zijn geschminkte gezicht in Toppop stond en me meer deed denken aan een mime speler of een clown dan aan een muziekartiest. Ook in acts waarin hij in jurken rondliep en waar hij als een kameleon verschillende identiteiten aannam was hij zijn tijd ver vooruit.

Dat Blackstar een paar dagen voor zijn dood uitkwam paste geheel in zijn manier van doen.
Of het toeval was of goede marketing zal altijd wel in het ongewisse blijven, wel kwamen zijn teksten uit het nummer Lazarus bij mij wel heel macaber aan, alsof hij mij letterlijk vanuit de hemel toezong.

Look up here, I’m in heaven
I’ve got scars that can’t be seen.

Dit album was voor Bowie niet zoals bij veel artiesten het begin van iets nieuws, maar betekende het einde.




David Bowie - Life On Mars? (1971)