Huh, Paul?

8.

8,5

7.6

7

7,5

Stemmen kan nog, Arrie, jeanmaurice, dix, Rainmachine, Rodajc!

Beetje vreemde band dit, het klinkt goed maar ik kan er geen connectie mee krijgen op de een of andere manier. Komt misschien door de zang, ik weet het niet. Heb de CD hier al jaren liggen maar die heeft de la van de speler al tijden niet meer gezien. Ik hou het bij een 7

Aangename kennismaking

7,5

Ik heb hetzelfde gevoel bij Feeding Fingers. Was een soort Bony Man-actie van reptile71 rond 2007 en destijds sprak het me ook meer aan dan nu het geval is.
7,5

7,5

Een 7,56 voor Feeding Fingers. Straks een nieuwe (en dat wordt voor 24.00 uur, Chameleon Day).

Dat weet je bij jou maar nooit….iets met gevoel voor tijd / tijdsdimensies of zoiets.

Een (zeer) bekende band, ook voor dit topic. Dit nummer was gelijk mijn favoriet op hun debuutalbum, toen ik deze bij het uitkomen hoorde, begin 1984. Heb helaas hun live debuut in Vera Groningen in november 1983, als voorprogramma van Cocteau Twins, gemist , omdat ik geveld was door de griep (en daardoor ook mijn tweede optreden van Cocteau Twins).
De verbintenis met Cocteau Twins, is wel een dingetje. Robin Guthrie leende zijn gitaar uit aan Brendan Perry voor de opname van dit nummer. Geen wonder, dat ik dit nummer goed kan smaken. Daarnaast wonen Perry en Guthrie tegenwoordig in dezelfde straat in Rennes, Bretagne.

Dikke 9!

Threshold zou 9,5* geweest zijn (die heerlijke opening met flageoletten hard aangeslagen, afzakkend van hoog naar laag…ik krijg het uit mijn gitaar).

Ja?

Meedoen Paul. Stemmen!

Oh, ik dacht bij mijn reactie, dat je reageerde op mijn post van Feeding Fingers. Maar je reageerde ("Nope") wss op de vraag of Wound in Wall nog bij Sounds for Sure beschikbaar was.

9,5

8,3

8

Ik ben best wel teamlisa, maar dit is toch weer een hele fijne Brendan.
9

8,5

8,0

Klopt

Nee, kom daar niet meer zo aan toe, niet zo'n zin meer in.

Maar post-punk is nog steeds mijn ding hoor. Mochten jullie interesse hebben, volg dan mijn playlist: https://open.spotify.com/playlist/6ELFpA2F8ENW4nQe5dQ6G5?si=lqGGhB77TzSqjsWQsBY8tA&pi=e-qC6-0ChDRqyo

Mijn gemiddelde cijfer voor Dead Can Dance vanaf 1985 zal ongeveer een 10 zijn.
Hun eerste worpen (LP en EP) komen daar lang niet aan, al vind ik het evenzogoed al erg fraai.
8,2

Stemmen kan nog twee dagen, pygmydanny, Arrie, dix, Rainmachine....

9,6

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik dit album voor het eerst in de schappen zag staan en als een magneet naar het artwork getrokken werd. Hoes opgepakt omgedraaid en ja hoor daar was ie weer het 4AD logo en dus kon ie meteen op de stapel van meenemen. Dit had ik eerder ook al gehad met de hoezen/platen van Modern English - Mesh & Lace en Bauhaus - In The Flatfield. Gitzwart en passend bij onze kleding en haarstijl en de koude oorlog atmosfeer van de jaren 80. Cocteau Twins - Garlands was destijds ook een homerun weet ik nog, maar nu ik de memorytrain laat rijden komt er nog veel meer fraais naar boven. Wat een bijzondere tijd was het toch die vroege en mid jaren 80...

Anyway, terug naar dit nummer, niet mijn favoriete DCD plaat maar toch een 8,5 voor dit mooie nummer en dan vooral door de fraaie gitaar en het stuwende baswerk.