6.6

Nice: 8,5

(Wellicht vreemd, maar het eerste deel roept bij mij een lichte “vroege Wire”-vibe op)

7

Da’s niet vreemd, het geluid van Modern English was beïnvloed door Chairs Missing. Dit debuut kwam gelijktijdig uit met 154 en de overeenkomst is treffend, imo.

8

Overschat mijn kennis niet, want bijna wekelijks leer ik hier sinds het stokje is overgenomen door jou weer een nieuwe (of op zijn minst lang vergeten) band kennen. Laat ik me nederig bij de minderheid voegen.

Zo ook deze band. Modern English? Bad English ken. En Modern Talking ken ik . Maar Modern English? Al die jaren blijkbaar onder mijn radar gebleven. Zelfs de albumhoezen roepen weinig aha-erlebnis op. Dat debuut heeft trouwens een prachtig artwork. En als dit nummer ook nog eens representatief is voor wat ze later op dat album hebben opgenomen, dan is dat album de hoogste nieuwe binnenkomer in mijn schier oneindig lange verlanglijst. Dat kille, koude, klinisch repetitieve met die als een gure winterwind snijdende synths en quasi-sarcastische, staccato in-een-mortuarium-galmende (praat)zang vind ik verdomd gaaf.
Sterk slot ook: * blub blub blub *.
8,2

8

Dan moet je zeker Mesh and Lace aanschaffen, het tweede album After the Snow vind ik te lichtvoetig poppy.

8,5

Geef mij toch maar de begin jaren van deze band. Die onstuimige kant bevalt me wel beter.

7

Dit is het allereerste begin van de band, je bedoelt dat later de waardering voor jou onvoldoende wordt?

Beetje dub ook wel, me like

7,5

7,8

8

Een 7,76 voor de band uit Colchester.

Ik begrijp dat alle aandacht nu naar de Eurovision soap rond Joost gaat, maar probeer het toch maar.

Dat ik de vroege Simple Minds een zeer warm hart toedraag, is natuurlijk geen geheim met mijn usernaam. Dat Simple Minds altijd worden geassocieerd met hun Lalalalalalaaa doorbraaksingle en het bij veel (ook MM'ers) muziekliefhebbers daarom niet bekend is, dat Simple Minds ook een postpunk roots hebben, is jammer. De band was in hun (voor mij) gloriejaren 1979-1983 een toonaangevende band.
Niet alleen qua muziek, maar ook in hun uitstraling (podiumpresentatie/kleding) was SM in deze jaren mijn grote voorbeeld. De muziek was een mix van krautrock, disco(funk) en postpunk, dat leverde spannende experimentele nummers op. Dit nummer uit 1981 van Sister Feelings Call beantwoordt aan al deze kenmerken.

9

9,4

8,2

8,8

Zo en dan nu maar snel terug naar dit forum, waar Joost ook al niet meedoet:

8,5

(Vind de live-uitvoering zoals uitgebracht op de 12” van ‘Sweat in Bullet’ (?) nog een slag beter - vanwege de drums van McGee (?))

McGee drumt op Sister Feelings Call, Kenny Hyslop op de live opname

Ik twijfelde idd over die live-opname. Maar die opname staat toch op de 12” van Sweat? Ben te lui om naar mijn platenkoffers te lopen…

Klopt, samen met een live opname van In Trance As Mission. Hyslop combineerde de power/regelmaat van McGee en de funk van Ogletree, eigenlijk de ideale drummer voor SM. Jammer dat hij als persoonlijkheid niet in de band paste.

dix, laboomzaa, EvilDrSmith, koosknook, Rudi S en Alicia?

Rainmachine, jeanmaurice?

Oh, gemist.
Easy een 9

8,5

Top periode voor SM liefhebbers

9.5 voor deze geweldenaar uit mijn favoriete Simple Minds periode. De live versie heb ik hier ook op 12 inch staan, veel gedraaid!