8,5

9,2

8

7,5

koosknook, Rainmachine, jeanmaurice, dix, Rudi S en EvilDrSmith?

Oeps vergeten

8

8

9,3

Misschien later vandaag: mijn buurman is nogal fanatiek aan het klopboren, dus het lijkt alsof ik de hele dag naar het vroege oeuvre van Einstürzende Neubaten sta te luisteren.

8
Het debuutalbum staat nu op, is mij toch wat te lichtvoetig en te poppy. Maar dit (live) nummer is prima.

En je beoordeling ging van 8,5 naar 9 naar 8…moodswinger

Vooruit dan, 8,5.

Goh, da's gek. Of niet. Maar ik heb nog he-le-maal niets van The Icicle Works in huis. Ik ken de bandnaam (natuurlijk) wel, maar ik begin me nu hardop af te vragen of ik ooit wel eens naar de band heb geluisterd. Of heb ik de bandnaam altijd op een hoop gegooid met Icehouse? Ik vermoed nu dat ik dat ik nooit de tijd heb genomen voor deze band, want als ik dat wel had gedaan, dan was de band nadrukkelijker op mijn netvlies gebrand. En in mijn trommelvlies blijven nadreunen. Althans, afgaande op deze erg fijne (eerste?) kennismaking, waarvan ik de studioversie ook al niet misselijk vind. Sterke zanger (drummer ook, trouwens), superpakkende bridge en heerlijk krachtig uitgevoerd met aanstekelijke drive en urgentie. Inmiddels vier luisterbeurten van de studio- en liveversie verder... [buurman is uitgeklust. Godzijdank. Voor vandaag...]

8,5

7

Best goed, maar wat mij betreft heeft deze song teveel tempowisselingen. Daardoor wordt mijn luisterervaring nogal chaotisch.

Eens met Roda.
6

Smak, smak…

Kom net terug van een feestje. Onderweg op de fiets naar huis, spookte opeens "Say, you tried" door mijn hoofd. Geen idee waarom op dát moment, maar dit nummer van Joy Division is lang mijn favoriet van de groep geweest (nu ingehaald door The Eternal).
Autosuggestion laat horen wat Martin Hannett als producer in huis had, nog voor de band doorbrak met hun debuutalbum, een klein jaar later. Een pionier in post punk sound.

Trouwens, nog een fraaie 8,09 voor The Icicle Works en dank aan Chameleon Day, voor de tijdelijke waarneming!

Ik vermoed omdat je je had voorgenomen het die avond bij fris/0.0 te houden en de bitterballen te laten staan….

8,8

Op de bitterballen na, inderdaad grandioos mislukt.....

Net terug van vakantie en nog even reagererend op de Icicle Works track. Voot mij altijd wat een mixed bag deze band, aan de ene kant prachtig en aan de andere kant wordt ik er ook wat wiebelig van. Mooie nummers maar ook wel wat missers, ik heb altijd wat een onrustig gevoel na het beluisteren van een volledig album maar kan wel uit mijn koekie gaan van individuele nummers. Voor mij een 7,5 voor de Icicle Works.

JD is nooit echt mijn band geweest (ik heb meer met New Order) en voor dit nummer kan ik helaas ook niet warm lopen. Te traag en en rommelig. Een 6,5

Heerlijk nummer. Ook een JD fave van mij. Zwaar introspectief, met mooie krautrock- en ambient invloeden. Met dank idd aan de productie van Hannett. Het nummer stamt van de studiosessies voor ‘Unknown Pleasures’. Evenals ‘From Safety to Where?’. Beide nummers haalden UP niet, maar werden uitgebracht op de verzamel-EP ‘Earcom 2’, uitgebracht in oktober 1979. Een paar maanden na UP.

Fun fact: ‘From Safety to Where?’ is nooit live gespeeld. Tijdens het laatste optreden van de band (High Hall, Birmingham University (2 mei 1980) - te vinden op de tweede schijf van ‘Still’) zet Hooky de baslijn even in…maar de band volgt niet.

9,5

Met vaak een zeer moeizame verhouding met de bands van wie hij een album producete. Een eigenheimer, die de band liet opdraven voor opnames en dan weer wegstuurde om zelf aan het geluid te gaan sleutelen. De band was zijn instrument voor het creëren van zijn “sound”. Hannett was geobsedeerd met het drumgeluid, daar sleutelde hij uren en uren aan. Het typische “holle” keldergeluid creëerde hij door een zeer korte (bijna niet hoorbare) delay aan een drumslag toe te voegen.

Joy Division was, naar verluidt, helemaal niet te spreken over het eindresultaat van UP (Fact 10). De band miste de drive van het rauwe (punk)rock geluid dat ze live hadden. Pas later erkende de band dat de Hannett-sound baanbrekend was. Ook Vini Reilly was (aanvankelijk) niet tevreden met de sound van zijn debuut (Fact 14). Veel te “spiky” - zoals Vini het omschreef. Idem ACR mbt hun ‘To Each’ (Fact 35). En ook Tony Wilson zou van mening geweest zijn dat het studiowerk van Hannett niet altijd zo best was…

(Bron: Mick Middles - Factory, The Story of the Record Label - Revised Version, 2002))

Het nummer duurt maar een dikke 6 minuten hoor, geen 60 minuten

8

7,8

Onlangs nog eens naar 24 Hour Party People gekeken, in de film moet Stephen Morris op het dak van de studio gaan zitten van Hannett..lijkt me toch een fabel of grap voor de film.

Mijn platenboer vindt JD live beter dan op plaat. Ik ben het daar deels mee eens, maar het typische drumgeluid van Hannett was toch echt wel vernieuwend, later hebben veel bands dat ook overgenomen, zoals The Cure met Seventeen Seconds.

Mijn waardering voor Autosuggestion: 9,5

Voor de liefhebbers die de film nog eens willen bekijken hierbij een link van de Duitse TV (Duits ondertiteld).

Nog een 6,3 voor The Icicle Works, Chameleon Day en Premonition.