Ik ben toe aan wat Griekse postpunk.. .is dat ooit gemaakt?

Zekers. Ik zal straks wat posten, indien bovenvermelde drie een beetje opschieten....

Er bestaat vintage jaren 80 postpunk uit Griekenland, dat ook nog wat voorstelt? Ik schenk alvast een glaasje ouzo in.

Mmm, niet helemaal. Ik ben toevallig eens bij een concert beland van Cold i, een aantal jaren geleden in Athene. Muzikaal prima post punk, maar de zang is het niet en teksten zijn in het Grieks.

Ik doe niet aan leeftijdsdiscriminatie, ook niet positief. Zeker niet als je ziet wat 9-jarige drummertjes (tegenwoordig) al kunnen, zoals hier of hier (YouTube is trouwens vergeven van de minderjarige drummers die belachelijk goed kunnen drummen, soms zelfs als ze nauwelijks 4 of 5 jaar oud zijn).
Dan is deze drummer met zijn 13 jaar al bijna volwassen te noemen.
Evenzogoed zet de band een heerlijk naargeestig sfeertje neer.
7,8

Wat monotoon, maar wel een 7.

Voor de Weners een 7,65 als gemiddelde.

Voordat ik op vakantie ga (en dus minder tijd heb), een bijdrage, die daarom wat langer blijft staan dan een week. Geen Griekse inzending, daarvoor is er te weinig kwaliteit imo.
Het is, naar mijn bescheiden mening, het laatste post punk nummer, dat mijn favoriete band heeft gemaakt. De gelijknamige EP uit 1984 bevatte naast dit nummer, nog een nieuw nummer, dat de toekomstige muzikale richting van de band al aangaf. En dat was geen post punk meer.
Dit nummer scoort in de Cocteau Twins lijstjes meestal niet hoog. Het is lang wachten op de climax van het nummer, maar ik vind juist dat de broeierige sfeer de spanning naar een hoger niveau tilt.
Op The Spangle Maker doet Simon Raymonde voor het eerst mee en zijn kenmerkende basgeluid is goed hoorbaar.

7,3

7,7

7,5

9 een soort van transitie naar Treasure, Pearly Dewdrops' Drops is minstens zo mooi ( Pepper- Tree iets minder).

6,5

8,5

9,2

En stemmen maar. dix, jeanmaurice, Rainmachine, EvilDrSmith, Johnny Marr

10

Mijn favoriet van de Cocktail Brothers

Wat een band Kende deze nog niet. Die stem hé, aaah wat prachtig.

Dikke 9!

9,2

Pearly Dewdrops' Drops is trouwens nóg mooier en zou een 9,5 à een 10 scoren.

Bedankt om deze te plaatsen, Premonition. En jij voor de herinneringstag, Chameleon Day.

De band was toch met hun drietjes? Dan zou The Cocteau Trio een logischere bandnaam zijn geweest. Of zou dat toch teveel op een andere bandnaam lijken?

Zo euforisch orgastisch als JM ben ik niet, maar Elizabeth mag ik ook graag horen. Zeker als ze wat meer het achterste van haar tong laat horen.
8.2

Prachtig nummer, ik heb alle 12 inches hier staan, zowel een feest om de hoezen als om de muziek. Dit is toch wel een bijzondere periode geweest voor de Twins... Een dikke 9

9

Een mooie 8,4 voor de Twins!

Later vandaag een nieuwe post.

Vanwege het zomerreces van de dienstdoende showmaster neem ik, met diens toestemming, de quiz even over. The show must go on!

The Icicle Works. Nog niet aan bod gekomen in ons prachtige topic, hoewel de band in 1984 naar mijn mening een ijzersterk debuutalbum afleverde. Afkomstig uit Liverpool. Opgericht in 1980 door zanger/gitarist/toetsenist Ian McNabb en bassist Chris Layhe. Later aangevuld met drummer Chris Sharrock. Het eigenlijke debuut was een in 1981 zelf uitgegeven cassette getiteld ‘Ascending’. In 1982 volgde de single ‘Nirvana’ (ook te vinden als slotnummer op het debuutalbum). De band (althans de originele line-up) bracht vier albums uit en ging in 1989 uit elkaar. Naar verluidt vanwege het bazige karakter van McNabb. McNabb maakte echter een doorstart met nieuwe bandleden en bracht in 1990 nog een album uit (Permanent Damage). Het debuutalbum van Icicle Works is te plaatsen in de meer - wat ik noem - romantische hoek van de wave waar bijv. ook Chameleons, Sound, Comsats en SLaG te vinden zijn.

De band had in 1983 een bescheiden hitje met het fraaie ‘Love Is a Wonderful Colour’. Dat zal jullie nog wel bekend in de oren klinken. Ik serveer een ander nummer, met wat meer punch, afkomstig van het debuutalbum:




Icicle Works - In the Cauldron of Love

Dat ligt aan jou. Ik hoor het niet. En hoor ik autotune in het begin? Een doodzonde. Maar omdat je me erop wijst, ik hoor op momenten wel wat gelijkenis in de zang (heel sporadisch). Maar waar zijn de gitaren? En die typische CT-bas? Ik hoor wel wat, maar te ver weggemoffeld in het geluidsbeeld. Ik geef toe dat de dromerigheid van het nummer mij ertoe uitnodigt om het nummer “om te katten” door toevoeging van in soft distortion, compression, flanger, delays en reverbs doordrenkte gitaar en bas. Ik ga zo even naar de muziekzolder…

Live beter dan op het debuutalbum en Sharrock is natuurlijk een heerlijke (show)drummer om te zien (vond Robbie Williams ook )

8,6

Helemaal eens. Niet voor niets een live-uitvoering geplaatst. Live waren ze erg goed. Geweldig wat voor een geluid ze met drie man konden neerzetten.



En Oasis, World Party, Wild Swans en Lightning Seeds vonden dat ook. Maar hij kon ook echt wat. Zijn drumwerk is toch wel een onderscheidend element van het debuutalbum van de band.

Hmmm, autotune pikte ik zo gauw niet op..
Dat heeft ze volgens mij ook niet echt nodig. Echt goeie stem.

Ik hoor sws behoorlijke reverb en tikje flange door bijna alle lagen. En de drummachine: niet moeilijk doen en lekker midtempo autopilot. Dan ben je er al bijna.

De gitaar is waarschijnlijk een soft synth; inderdaad geen Guthrie stijl.

Maar het leuke vind ik eigenlijk vooral dat ze niet eens uit de goth/wave hoek komt. Toch heeft ze dan dit geluid aangeboord. Een stukje convergent evolution?

Hoe dan ook: DEZE hebben wel degelijk van de Cocteaus gehoord

Hebben alleen Heaven Or Las Vegas in huis, schat ik zo in. Laat dat nou mijn minst favoriete album van CT zijn, maar ieder zijn smaak natuurlijk

Maar het heeft ook te maken met hoe de verschillende geluidslagen in de mix zitten. Het is allemaal wat braafjes. Wat softjes. Alles in het midden. Niets springt eruit. Maak een keuze. Laat het gitaar gedomineerd zijn met een fijne diepe bas. Ik wil smaak.