Frozen Autumn - 8

7,5

Associates - 8,6
The Frozen Autumn - 7,4

Premonition, Chameleon Day

Frozen Autumn 7,2

Hoewel ik het een grote eer vind om een tag te mogen ontvangen, waarom een tag? Ik heb op beide acts gestemd. Maar laten we er niet een multiballenspel van maken, daar heb ik te weinig speltechniek voor. Dan ga ik op de bank zitten.

Omdat ik niet zeker was wie de spelleider is van jullie twee.

Associates - No
Yes.
Al moest ik het even laten bezinken en wat vaker draaien. Zanger is natuurlijk nogal een acquired taste en zó vaak draai ik deze band nu ook weer niet.
8,3

The Frozen Autumn - This Time
Begint erg fraai, maar blijft op een gegeven moment toch een beetje hangen in goede bedoelingen. Desondanks niet onplezierig.
7,2

The Frozen Autumn - 7,3

Wel aardig, niet meer dan dat. OMD meets Depeche Mode meets A Flock of Seagulls. Kortom, niet bijster origineel.

Overigens eens met Chameleon Day. Twee songs door elkaar wordt onoverzichtelijk.
Bovendien vind ik het nogal brutaal van voskat om zomaar met een nummer binnen te vallen.

Nou ja, ik heb nog teruggebladerd, maar ik kon zo gauw nergens regels vinden..
Daarom zei ik ook "als dat mag" erbij.

Frozen Autumn 6

Een gemiddelde van 8,49 voor Rankine/MacKenzie.

David Sylvian is een muzikant, die in het begin van zijn solo carrière vaak de randen van verschillende muziekstijlen opzocht. De discussie kan dan ook snel opduiken of zijn songs thuishoren in dit topic.
Deze song heeft zeker elementen om dat wel te rechtvaardigen, maar met de artiest die Sylvian is, kun je het ook als een pre-postrock song beschouwen. Dat staat los van het feit imo, dat deze song (ook door zijn lengte) een enerverende luistertrip is, die duidelijk maakt wat voor talent Sylvian heeft om een song te smeden. Maar laten we zeker ook niet de bijdragen vergeten van ex-Japanleden, broer Steve en Richard Barbieri, en Bill Nelson (gitaar).

Precies! Zo heb ik het ook altijd ervaren. Geldt trouwens niet alleen voor dit nummer, maar voor het hele album ‘Gone to Earth’ (althans plaat 1) en ook ‘Secrets’. Talk Talk’s ‘Spirit of Eden’ wordt wel, in retrospectief, als het eerste (echte) post-rock album gezien, maar er ging het een en ander aan vooraf, waaronder imo Sylvian. Maar wellicht zelfs ook Durutti Column met het album ‘Without Mercy’ (de klassiek aandoende opzet van een suite) en al verder terug met sommig werk van bijv. Popol Vuh. En zo er nog wel meer voorbeelden.

Dit nummer:

10*

9

10

10

9,19

8,5

7,6

Ik dacht jij en luigifort een Siamese Twins waren

Een van de grootste mythes van de westerse beschaving

Wordt er weer een tweede bal binnen de lijnen gebracht? Als voorhoedespeler vind ik dat hoogst verwarrend.

I've created a monster.

jeanmaurice, EvilDrSmith, koosknook, Rodajc, Rainmachine, Johnny Marr, dix en pygmydanny?

Een wát? Ik heb hier twee dagen hoofdpijn van gehad.

David een 8.

Hoezo? Om nog preciezer te zijn: een pre-postrock song waarbij we in een ex post-evaluatie ex tunc kunnen constateren dat een lucide Sylvian bij zijn composities voor een ex ante benadering koos die ex nunc tot de conclusie voert dat het post-rock is. Helder toch?

7

7.5 voor David

Bzg, luisterende.