8,5

Ohh gaaf. IJskoud. 8,5

8

8

6
Onheilspellende klanken indeed. Alleen zonde van die vals zingende zanger.

8,5

7,5

7,6!

8,5

Onheilspellende klanken indeed. Halve punt extra voor die vals zingende zanger.

8

Ik heb een enorm zwak voor Twice A Man, in de loop van de jaren toch al behoorlijk wat albums van de heren op de kop getikt. Eigenlijk allemaal meer dan prima en uitermate sfeervol. Voor dit album blijf ik een zwak houden, ook door de hoes maar ook door het tijdsbeeld vandaar een 8,5

7

Zweden grenst niet aan Rusland btw.

Nog niet….

8,9

Wij noemen de bewoners 2 deuren verder op ook buren

8,5

Ze hebben in juni een nieuw album uitgebracht, ik heb het hier in de wachtrij gezet.

The Coloured Breeze is a New Dimension | Twice a Man - twiceaman.bandcamp.com

Voordat ik de stemmen tel en EvilDrSmith mijn rol voor een week overneemt, moet hij nog wel even op Twice a Man stemmen

Bij deze!
En dat terwijl ik net bij Zomergasten een fragment langs heb zien komen van de ultieme Koude Oorlogsfilm: Kubricks 'Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb'.

Ijzig en dreigend sfeertje zeker, maar de zanger heeft toch nog een warme gloed in zijn stem. Het is niet louter zwartgallig nihilisme waarbij we naar hel en verdoemenis gaan. Of vastvriezen in de permafrost.
Evenwel zeer coole koele klanken.
8,2

Ik heb wat zitten grasduinen en kwam tot mijn verrassing een band tegen die nog nooit in dit spelletje is langsgekomen. Verrassend, omdat het toch wel een grote (cult)naam betreft. Dus geen obscure onbekende nobody's die nog geen voetnoot in de postpunkgeschiedenis konden kerven, maar een combo uit San Francisco rondom Damon Edge dat al in 1976 hun rauwe postpunkgeluid verfraaide met psychedelica, industriële klanken, sciencefiction thema's, tape experimenten, vervormde gitaren en elektronische noise. Overduidelijk beïnvloed door de krautrockscene aan de ene kant en misschien wel door Silver Apples en componisten als Edgard Varèse aan de andere kant.
Postpunk nog voordat punk goed en wel van de grond kwam.

Damon scheidde ergens eind jaren 80, begin jaren 90 van zijn vrouw, de Franse zangeres Fabiene Shine (van de band Shakin' Street en ook bekend als Twiggy in de film Barbarella) die ook op enkele Chrome albums is te horen. De scheiding zal vast niet zijn eigen keuze geweest zijn, want hij sloot zichzelf daarna op in zijn flatje en vrat, zoop en rookte zichzelf letterlijk naar de tering. Hij overleed in 1995 op 45-jarige leeftijd en werd pas na een maand gevonden, nadat de buren de politie alarmeerden.
Being (post)punk isn't about being rich and famous...

Chrome - Nova Feedback (van de 2e plaat 'Alien Soundtracks', 1977)

6-

6

5

5

Fijn nummer hoor! Smaakt naar meer. Ken Chrome alleen van naam, maar nog niet van inhoud. Ga ik verandering in brengen. Dit nummer gaat al voorbij postpunk, gelet op de ingrediënten. Ik meen zelfs een snufje jazz en ook rauwe progrock te horen (dat slonzige fuzzgitaarrifje dat halverwege tot eind gespeeld wordt). Dit is niet iets om vaak te draaien, denk ik. Komt in aanmerking voor mijn “nachtmenu” waar ik in een eerder bericht hier aan refereerde.

Ik heb er hier in de volle Spaanse zon van genoten! (maar mijn gezinsgenoten waren niet heel blij)

8,5

6,5

7,8
Leuke ontdekking! Vanuit een warm Italië.

6,5

8

7
De krautrock invloed is opvallend inderdaad. Het zou zomaar een nummer van Can of Neu kunnen zijn.