Misschien dat jij er echt een ruim voldoende van kunt maken?

Deze band uit Sydney staat alleen met hun tweede album uit 1987 op MM en daar staan geen berichten bij en er is ook niet op gestemd. We kunnen dus met recht zeggen dat Gravity Pirates een onbekende band is.
Hun eerste EP verscheen in 1983 op hun eigen label, Backtrack Records, en dit nummer daarvan heet niet heel toevallig Backtrack.

8,0

8

Mijn dochters noemen zo’n (school)cijfer “excellent”. .. En sommige leraren vinden een 6 al heel goed.

7

7,9

7,5

8

7,5

Ik geef een schamele 6,7 voor Gravity Pirates....
Maar ook dat heet (afgerond) gewoon ruim voldoende.

7,2

Een gemiddelde van 7,53 voor de Aussies.

Tijd voor wat bekender werk, gezien de waarderingen.
Robert Smith heeft Siouxsie and the Banshees tweemaal uit de brand geholpen. De eerste keer in 1979, toen McKay en Morris plotseling de groep verlieten en in 1982 toen McGeoch door een burnout de groep moest verlaten. Technisch is McGeoch ongetwijfeld de betere gitarist, maar deze live opname van Melt uit november 1982, laat horen dat Uncle Bob zijn eigen fraaie stempel op dit nummer drukt.

7,5

9

Ik heb altijd een zwak gehad voor de uberkitch van Melt.

9

Overigens zingt Siouxsie hier goed. Hadden ze toen al autotune?

Nog een 7,53 voor Gravity Pirates en een 7,18 voor Peter Hoeks

Daar valt over te twisten, niet mee eens uiteraard.

9,8

8,7

Zeer goed zelfs. Ben vaak niet zo gecharmeerd van haar zang. Geregeld te geëxalteerd. Daar wil ik dan autotune overheen.

En dan toch maar 7,5?

Chameleon Day neemt uw kennelijke kritiek zeer serieus en zal een commissie ter herwaardering instellen die diepgaand onderzoek zal doen naar het nummer ‘Melt’ en de bijdrage op gitaar van de heer R. Smith (die de gitaar, zoals zichtbaar is op het ter beschikking gestelde beeldmateriaal, ter hand heeft genomen in stede van de heer McGeoch). Daarbij zal wederom in het bijzonder aandacht worden geschonken aan de kwaliteit van het ten toon gespreide gitaarspel (waarbij het technische kunnen van de heer Smith minutieus vergeleken zal worden met het kunnen van de heer McGeoch), de zang van vrouwe Siouxie, het drum- en baswerk en in het bijzonder de algehele compositie. Dat laatste stuitte bij de aanvankelijke beoordeling door Chameleon Day toch wel op wat bezwaren, in de zin van: niet zo heel bijzonder.

Ik dacht dat je wel van "überkitsch" hield....

Ik en überkitsch? Ik ben dix niet….

Mijn beoordeling betreft de versie op A Kiss in the Dreamhouse, met McGeoch op gitaar.
De live versie met Smith is meer dan okee, rekening houdend met zijn snelle invalbeurt eind '82.
Op YT vind ik vreemd genoeg geen latere live versies terug. Van John Carruthers had ik graag eens gehoord hoe hij het gitaarspel op dit nummer aanpakte omdat zijn spel toch dicht aanleunde bij John McGeoch.

Toch wel....
En dat leunt meer op het gitaarspel van Smith imo.

8,5

9

Siouxsie: 8.3
Gravity Pirates: 6
(Zijn er Down Under niet wat betere New Wave/Postpunk bands te vinden)?

Nou, zo slecht is het toch ook weer niet? Voor zo'n groot continent is het qua postpunk wel spaarzaam idd.