Tijd voor een band, die in een ander aanverwant topic hoge ogen gooide. Met hun debuutalbum vestigen ze gelijk hun naam als vaandeldrager van de nu-post punk generatie, samen hun New Yorkse neven Interpol, die een paar jaar op de Brummies vooruit liepen.
Ik heb het natuurlijk over Editors. Camera komt van hun debuutalbum, The Back Room uit 2005.

8,3

9,5

Editors in een notendop

8

8,3

Iets teveel Kensington vibes for my taste

5,5

6,7

Je meent het ook nog

Ja, de zang met name. Wie volgt mij?

7.8

5

8

7

EvilDrSmith, Juul1998B, voskat, Rainmachine, Premonition

8,4

9,0

Ben nooit een fan geweest van deze lichting. Het voelde nooit "echt".
Keurige jongens uit comfortabele gezinnen die de gekwelde ziel uithangen.

5,5

Daar heb je best een puntje. Interpol idem. En wat dacht je van al die rappers die in hun raps doen alsof ze het getto van binnen tot buiten kennen. Maar goed, ook in de 80s kwam punk/wave niet allemaal voort uit gekwelde gezinnen oid. Dat no future gedoe was toen ook behoorlijk hipster gedrag..

Dit schreef ik 22 november en wat kwam ik afgelopen vrijdag in een kringloopwinkel tegen? Deze 12 inch. Hoe toevallig en leuk voor mij! Inmiddels was ik vaak genoeg bij dit spelletje eraan herinnerd dat ik dit toch wel een erg leuk bandje vind, dus hupsakee: deze staat nu bij mij in de kast. Dat was een aardig Sinterklaascadeautje voor mezelf.

De Editors ligt hier al jaren op cd naar stof te happen. Ik snap Voskats kritiek wel, maar op dit album wint sfeer het nog van gevoel van authenticiteit.
Daarbij hoor ik liever gekwelde imitatie van nouveau riche dan happy plastic van armeluiskinderen.
Het is ook meer mijmerende melancholie: ik hoor geen diep getormenteerde zielen die uiteen worden gereten. Al denken daar bepaalde luisteraars anders over.
Enfin, dit nummer kwam niet voorbij in het postpunk revivalspelletje van Arno afgelopen zomer, dus het zal wel een deepcut zijn en geen single. Ik vind 'em fijn.
7,8

Leuke band met wisselende nummers, een 7 voor dit nummer

Die term 'no future' hoorde ik pas voor het eerst ver na de jaren 80. Kan ook aan mij liggen, maar in die tijd was ik te druk met andere dingen. Wel had ik als jongere het gevoel dat elk moment een kernoorlog kon uitbreken en dat de mens zichzelf zou vernietigen, ook niet bepaald een rooskleurig toekomstbeeld want ik was niet de enige die er zo over dacht. Maar goed, dit is weer een ander onderwerp.

Editors nog eens geluisterd afgelopen weekend, The Back Room blijf ik hun beste vinden, hoewel het me opviel dat het me niet meer zoveel deed als 20 jaar geleden. Live spreekt de band me meer aan. Ik heb de dubbelaar cd met het liveoptreden in Paradiso, die vind ik beter dan het origineel.

Ik neem ze hun sociale status ook niet kwalijk, maar wel de veel te gelikte uitvoering van hun uitvoersels. Geen wonder dat jeanmaurice hen live beter vindt; daar kan ik me wat bij voorstellen.

Soyez réglé dans votre vie et ordinaire comme un bourgeois, afin d'être violent et original dans vos oeuvres. (Gustave Flaubert)

In het NL vertalen zou zo kneuterig klinken, dus dat doe ik niet. Maar Tom en zijn Editors hebben deze boodschap dus niet begrepen.

Mooi hoor! Al ben ik de kneuterige taal machtiger dan Flauberts moerstaal, dus ik liet Google er even overheen walsen, maar misschien heeft Editors het advies van Flaubert wel goed gelezen, maar zijn de bandleden met hun bourgeoise leventje simpelweg tekortgeschoten en prikken we dwars door hun 'violente en originale' intenties heen.

Sidenote: ik twijfelde even of ik nu enkelvoud of meervoud bij Editors moest zetten. Spiek ik even op de site van Onze Taal, zie ik dat uitgerekend (de) Editors als voorbeeld wordt gebruikt, nota bene het optreden dat jeanmaurice op cd heeft (ik trouwens ook).

Die term komt natuurlijk rechtstreeks bij The Sex Pistols vandaan. Als jij toen met andere dingen bezig was, dan was dat Grease

In 78 was ik als 9 jarige absoluut met Grease bezig. Ook poster van hangen op mijn kamertje. Van het bestaan van Johnny Rotten c.s. had ik nog geen enkel benul. ‘Never Mind’ kocht ik ergens in 85, gehuld in mijn geblokte corduroy kakker broek. Getormenteerd als ik was - te weinig zakgeld, vandaar.

Ik was 11, dus ik ook. The Sex Pistols waren vies.

Toen was je minstens 15 en oud genoeg voor een krantenwijk.

Je lijkt een punt te hebben.

Tja, snobisme is ons allen niet vreemd, denk ik. Een bepaald gedeelte van de Engelse pers nam eind jaren zeventig The Clash ook niet serieus als punkband, omdat een gedeelte van de band uit de middenklasse voortkwam (terwijl datzelfde journaille zelf niet eens "working class" kon spellen).
Editors (lees Tom Smith) heeft het volgens mij ook niet over "the struggles of a working class zero", maar meer over "the struggles of (a love) life", I Rest my Case......

Pardon? - *verslik me heftig*. Krantenwijk? Ik? Toen? Ammehoela! Regen op mijn gestileerde haartjes met gel? Corduroy broek nat? En wat denk je wat de regen met mijn Brogues gedaan zou hebben? Nee, nee, ouders zijn er voor de beschikbaarstelling van de pecunia. Heb in de 80s ooit meegedaan aan een VPRO-programma. Ik moest het werkschuw jongerentuig daar uitleggen hoe je aan geld kon komen als je ouders niet zo gul waren..en zij maar lullen over no future.




(Ik ben die jasje/dasje-gast met bril - uiteraard)