Heel erg fijne tip, jordi. Ik ga deze zeker en vast nog vaker beluisteren. Gewoon pure, bloedmooie soul. Kan zeker nog groeien maar voor nu:

7,9

I'm Gonna Tear Your Playhouse Down vind ik wel niet het hoogtepunt though, waarom nou net dat nummer als het meesterwerk van het album wordt gezien?

En wel hierom:


Of gewoon omdat het het briljantste nummer is dat Ann Peebles ooit heeft opgenomen!?

Zoals eerder al opgemerkt is ook Straight From The Heart voor mij het beste abum van Ann Peebles maar ook deze mag er zeker wezen. Ann Peebles is misschien wel de Soul zangeres die ik het liefste hoor. Itt vele andere soul zangeressen heeft Ann Peebles het niet nodig om te schreeuwen en ademt ze klasse uit. Gedistingeerd, subtiel en beschaafd. Maar met o zo veel gevoel. En dan met dat typische Hi geluid erachter.
En ook dit album is zeker niet misselijk en bereikte in AbleMable's Top 100 Soul Albums een nette 31ste plek.
En ik geeft dit album dan ook een 9.

Geweldig topic is dat trouwens, met veel plezier gelezen.

Ik hou het op een 7,8.

Een heel fijn album(pje) maar er had nog meer ingezeten als, zoals door aerobag ook opgemerkt, sommige nummers wat meer de vrijheid hadden gekregen om zich verder te ontwikkelen. Aan de andere kant door de lengte wel gewoon een veilige keuze voor op elk moment.

7,3

Zeker een fijne plaat. De twee bekendste nummers (het titelnummer en het speelhuisje) kende ik al, de rest ligt in dezelfde lijn maar dan net een tikkeltje minder. Slecht wordt het uiteraard nergens.

Zelf hoor ik liever de voorganger, maar deze is eveneens zeer sterk.

7,5

Prachtplaat, ook fijne lengte

8.6

6

Geen soulliefhebber. Luistert echter wel lekker weg.

9

Ann Peebles, herken de naam en had al eens een paar nummers van dit album gehoord maar heeft toen blijkbaar weinig indruk gemaakt.

Op zich hou ik wel van Soul maar luister er niet veel na. Terwijl 1 van mijn circa 25 meest beluisterde albums dit album is met controversiële bondage hoes Paul Kelly - Hooked, Hogtied & Collared (1974) (Paul Kelly de Amerikaan uit Florida, niet de Aussie). Kwam uit in hetzelfde jaar als deze van Ann Peebles. Paul is bekend van Stealing in the Name of the Lord en Personally is vele malen gecoverd oa. door de Staple Singers / Jackie Moore.

Luister eens naar het titelnummer Paul Kelly- Hooked, Hogtied & Collared - YouTube - audio heeft wat opbouw wel wat weg van I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, maar met meer 'punchy' blazers.

7,5 > een remastered versie zou mogelijk iets hoger scoren.

Favoriet: Until You Came Into My Life + (You Keep Me) Hangin' On

Soul (en R&B) waren voor mij zo'n beetje de moeilijkste genres om in te komen en het heeft lang geduurd voor de klik er was. Nina Simone hielp me in 2012 een handje. Hoewel geen (pure) soul, opende haar muziek wel de deur naar de soul voor mij. En zo was ik in 2013 het genre een klein beetje aan het verkennen toen ik I Can't stand the Rain voor het eerst hoorde. Het was liefde op het eerste gezicht. Eigenlijk bij die intro al... wow! En wat een gevoel in haar stem. Dit was het eerste soul-nummer dat me diep & direct raakte. Ik sloot Ann Peebles in mijn armen en de gehele plaat volgde uiteraard snel.

De rest haalt voor mij niet het niveau van het titelnummer, maar ik vind de constante sfeer die de plaat heeft wel echt heel erg fijn. Tekstueel is de plaat bovendien ook op meerdere momenten heel erg fraai. Sommige liedjes zijn misschien net wat minder onderscheidend dan een aantal nummers op Straight from the Heart, maar de producties zijn net wat ingetogener en minder vol, en de liedjes wat kleiner, waardoor er meer kracht van Ann's stem uitgaat. Dat maakt de plaat voor mij iets specialer.

Vandaag 3 platen op rij geluisterd en het was fijn om weer even wat tijd met Ann door te brengen.

8,2 voor I Can't stand the Rain
7,7 voor Straight from the Heart
6,8 voor Part Time Love

Dit album wist me eigenlijk niet aan te spreken. Sferisch is het veel van hetzelfde en zowel zang als instrumentatie hangen er wat bij als los behang. Voor mijn gevoel was dit soulmuziek volgens het boekje, waar er weinig ruimte is voor het opzoeken van avontuur. Een vervelende luisterervaring is het ook niet, want de zang is goed te doen. Maar zelfs gezien de korte speelduur van de nummers sloeg de verveling al vrij snel toe.

De muziek die ik van Ann Peebles ken op het album Straight from the Heart vind ik iets beter. Misschien zal ik deze opnieuw beluisteren om te kijken of mijn waardering nog hetzelfde is. I Can't stand the Rain vond ik jammer genoeg teleurstellend.

Erg tof om beide albums weer eens te draaien! Mijn mening hierover is in de loop der jaren niet echt veranderd, het zijn bovengemiddeld goede albums met een fantastische zangeres en een paar uitschieters naar boven. Op I Can't Stand the Rain zijn dit Playhouse en het titelnummer, op de voet gevolgd door If We Can't Trust Each Other en Run Run Run. Mijn 4 sterren (uit 2011) blijven dus staan.

8

nog stemmers?

Ik ga op de valreep nog een stem uitbrengen. Ik had de intentie het album wat ruimer te bespreken, maar wil de voorganger van het getipte album ook aan bod laten komen, dus die stukjes tekst volgen wellicht later nog.

I Can't Stand the Rain vind ik dan wel de minste van de twee (zij het vrij nipt), maar het desalniettemin een erg goed album. Het titelnummer, I'm Gonna Tear Your Playhouse Down en One Way Street zijn wat mij betreft de betere songs.

7,8

Ohja, helemaal vergeten nog te stemmen. Ik geef het een 6,5. aerobag heeft het al goed verwoord hoe ik over deze plaat denk.

Dan sluit ik hem nu direct af, want moet zo een popquiz organiseren.
Daar kunnen jullie ook nog aan meedoen btw x

1. Gene Clark - No Other (1974): 7,91 / 25 stemmers / Edgar18
2. Ann Peebles - I Can't Stand the Rain (1974): 7,77 / 17 stemmers / jordidj1
3. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah - Sour Soul (2015): 7,56 / 14 stemmers / Johnny Marr
4. Gil Scott-Heron & Makaya McCraven – We’re New Again (2020): 7,43 / 19 stemmers / ArthurDZ
5. Os Novos Baianos - Acabou Chorare (1972): 7,42 / 18 stemmers / Koenr
6. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya (1997): 7,13 / 19 stemmers / Aerobag

Choconas mag! dat wordt vast ook dope

Dank voor je vertrouwen, ik denk dat je gelijk hebt! Ik moet nog even mijn stukje aftikken en dan kunnen we los! =)

Oh ja, ik had ook nog niet gestemd op Ann Peebles. Ik vind I Can't Stand the Rain een fijn album, maar kan me wel vinden in de kritieken van die en gene. Bij oppervlakkige beluistering glijden sommige liedjes wat makkelijk langs je heen. Iets wat ik bij de voorganger veel minder ervaar. Daarentegen bevat I Can't Stand the Rain met I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, Run, Run, Run en het titelnummer wel een paar hele fijne soulklassiekers.

Een 8,0.

Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1964)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/64000/64047.jpg

Dan gaan we nu door met een artiest die ik heel hoog heb zitten, maar die nooit helemaal de erkenning heeft gekregen die hij verdiende (zeker niet tijdens zijn carrière). Ik heb de muziek van Terry Callier zo’n acht jaar geleden leren kennen, via ofwel het nummer Dancing Girl of I’m a Drifter, daar wil ik vanaf zijn. Beide behoren sowieso nog altijd tot mijn favoriete nummers van Terry. De zanger overleed frappant genoeg in hetzelfde jaar dat ik hem begon te volgen. Het jaar ervoor was me al iets vergelijkbaars overkomen met Gil Scott-Heron, nog zo'n held van mij. Hoe dan ook, sinds 2012 ben ik redelijk fanatiek in het werk van Terry Callier gedoken, ook al heb ik zeker nog niet alles even aandachtig beluisterd. Voor mij staat hij al bijna op gelijke hoogte met twee van mijn absolute favorieten, Nick Drake en Nina Simone.

Het leven van Terrence Orlando Callier (geboren op 24 mei 1945) was zoals gezegd geen aaneenschakeling van geluk en succes. Hij groeit op in het noorden van Chicago en is in zijn jeugd bevriend met Curtis Mayfield en Jerry Butler, die later zoals bekend ook zouden uitgroeien tot (bekende) artiesten. In zijn tienerjaren en zijn studententijd zit hij in diverse muziekgroepen. Hij weet uiteindelijk een platencontract te bemachtigen en brengt in de jaren ’60 zijn debuutalbum The New Folk Sound of Terry Callier uit, in de basis inderdaad een folkalbum. Het is voor mij eerlijk gezegd een raadsel wanneer hij dit album precies heeft uitgebracht, de verschillende bronnen op internet spreken elkaar nogal tegen. Allmusic gaat er vanuit dat het album in 1965 is opgenomen en pas in 1968 is uitgebracht, op Discogs kom ik versies tegen uit 1966 en onze eigen onvolprezen MusicMeter houdt het op 1964. Hoe dan ook, The New Folk Sound of Terry Callier is het enige album dat Terry in de jaren ’60 heeft uitgebracht.

In 1970 sluit hij zich aan bij het collectief Chicago Songwriters Workshop, dat door zijn jeugdvriend Jerry Butler is opgericht. In de vroege jaren ’70 brengt hij de albums Occasional Rain (1972), What Color Is Love (1972) en I Just Can't Help Myself (1973) uit op Chess Records. Op deze albums verwerkt hij meer en meer ook soul en jazz in zijn muziek. Met name op What Color Is Love pakt dat uitstekend uit, dat is nog altijd een album van wereldklasse. De drie albums zijn echter geen succes en als Chess Records in 1976 wordt verkocht, wordt Terry op straat gezet. Op Elektra Records brengt hij daarna Fire On Ice (1977) en Turn You to Love (1978) uit en het nummer Sign Of The Times wordt zelfs nog een bescheiden hitje in de Verenigde Staten. In 1983 krijgt hij echter de voogdij over zijn dochter en besluit hij te stoppen als muzikant, hij verkiest een stabiel inkomen. Hij gaat dan als computerprogrammeur aan de slag bij de universiteit van Chicago en studeert in de avonduren ook sociologie aan diezelfde universiteit.

In de jaren vroege jaren ’90 ontstaat er dan eindelijk wat meer aandacht voor de oude platen van Terry. Hij gaat weer optreden, gaat samenwerkingen aan met onder meer Urban Species en Beth Orton en in 1998 brengt hij voor het eerst in bijna twintig jaar een nieuw album uit. Dat album, TimePeace, wordt goed ontvangen; hij ontvangt er zelfs een prijs voor van de Verenigde Naties in de categorie “artistieke bijdragen voor de wereldvrede”. Zijn werkgever, de universiteit van Chicago, kan het nieuws echter niet waarderen. Kennelijk wisten de universiteit en de collega’s van Callier helemaal niet van zijn muzikantenbestaan af. Bij terugkomst op de universiteit krijgt hij te horen dat hij vier uur de tijd heeft om zijn bureau leeg te ruimen. Daarmee ontstaat er echter wel ruimte voor een muzikale wederopstanding van Callier, wat uitmondt in nog een aantal studioalbums en samenwerkingen en gastbijdragen (onder meer met Paul Weller, 4hero en Massive Attack). Op 27 oktober 2012 overlijdt Terry Callier aan de gevolgen van keelkanker.
https://www.musicmeter.nl/images/photo/13000/13279.jpg?cb=1564305609

Het album dat ik deze week bij jullie onder de aandacht wil brengen, is zijn debuut The New Folk Sound of Terry Callier. Na What Color Is Love is dit mijn favoriete album van Terry Callier, maar het kan wat mij betreft nog wel wat meer aandacht en liefde gebruiken. Op MusicMeter heeft dit album tot nog toe 48 stemmen weten te vergaren, dat kan beter! Wat het album voor mij zo goed maakt, is eerst en vooral de majestueuze zangstem van Terry. Juist op zijn debuut vind ik de stem van Callier het allermooist. Zo indrukwekkend, hoe hij je met zijn pure en serene stem telkens weer weet te betoveren. De akoestische gitaar van Callier en de bassen van Terbour Attenborough en John Tweedle blijven daarbij redelijk op de achtergrond. Opvallend genoeg bevat het debuutalbum geen originele nummers van Callier: alle nummers zijn herinterpretaties van bestaande folkliedjes en traditionals, of geschreven door anderen (waaronder de uit Chicago afkomstige dichter Kent Foreman). Des te imposanter is het hoe Callier zich nummers als 900 Miles, Johnny Be Gay If You Can Be en Cotton Eyed Joe eigen heeft weten te maken. Alleen de groten der aarde kunnen dat, zoals Nina Simone, Rolling Stones, Beatles, Aretha Franklin, John Coltrane en Jimi Hendrix dat vóór en na hem deden. En dan heb ik nog niets gezegd over de uitvoering van I’m a Drifter, om te janken zo mooi!

Goed, dit is wel even genoeg voor nu, denk ik zo. Ik bedacht me tijdens het schrijven dat Terry Callier aanstaande zondag 24 mei 75 jaar oud geworden zou zijn, dus dit lijkt me een zeer passend eerbetoon. Ik wens jullie veel luisterplezier toe en hoor graag jullie bevindingen. Zelf heb ik in 2012 vier sterren uitgedeeld aan dit prachtalbum, maar ik neig sterk naar een verhoging na vele luisterbeurten gedurende de afgelopen dagen.

Oh, mooie keuze! Dat is echt een prachtplaat. Direct zin om 'm weer eens in zijn geheel te horen.

Met Johnny Marr Be Gay If You Can Be als één van de prijsnummers.

Ja, wederom prachtig! Kende z'n naam wel maar hooguit zijdelings eens wat van gehoord. Maar bij de eerste echte luisterbeurt gaat het al door merg en been af en toe. Bij de Deluxe Edition op spotify staat 1968 trouwens maar het klinkt alsof het gisteren zou kunnen zijn opgenomen. In ieder geval een mooie toevoeging aan mijn nogal schamele 60s kennis.

Damn ik voel me wel een rookie tussen die mastodonten-introducties van Koen en Choco

Na Ann Peebles weer een plaat, die al tijden in mijn kast staat en weer een hele mooie!

Ik heb deze al lang niet meer geluisterd, hij staat op 4 * nu. Ik ga hem deze week weer uitgebreid luisteren, zin in .

Ik ben erg benieuwd of deze plaat bij veel mensen in de smaak gaat vallen.

De fraaie introductie van Koenr heeft me zeker geïnspireerd!

Zou je trouwens de titel van het topic willen wijzigen, mijn beste jordidj1?

Ik ook, ik hoop natuurlijk van wel!

Goed album, toevallig afgelopen week nog geluisterd. Mijn waardering hangt tussen de 4,0* en 4,5* dus deze week is een goed moment om daar een knoop over door te hakken.

Da's een tijd geleden dat ik die beluisterd heb. Hij staat nu op 3,5*, zal hem van de week weer eens beluisteren.

Wetende dat dit uit 1964 (of uit welk sixtiesjaar dan ook) stamt geeft wel aan hoe sterk dit nummer al boven de folk uit die tijd stijgt. Beklemmend en ongemakkelijk bij wijlen. Zonder veel franjes of opsmuk en met bijna uitsluitend de gitaar om Calliers stem te ondersteunen.

En toch geef ik maar een 7. Waarom? Omdat ik nog iets mis waardoor het ook mij persoonlijk raakt, net dat tikkeltje meer gevoel waarvan ik af en toe wel zweem voel, zoals in het afsluitende I'm a Drifter.

Mooi om eens te horen, want buiten de naam was ik vrij onbekend met deze man. Ik had zelfs het idee dat het een soulzanger was.