Erg tof om jullie reacties hier te lezen. Zelf is mijn waardering voor het debuutalbum van Terry Callier inderdaad de afgelopen week navenant gestegen. De 4 sterren zijn er 4,5 geworden, op een schaal van 10 durf ik het wel een 9,4 te geven.

Ik zal ook weer netjes achteraan sluiten

-29/05: DjFrankie
-05/06: luigifort
-12/06: hoi123
-19/06: divart
-26/06: west
-03/07: AOVV
-10/07: Snoeperd
-17/07: VladTheImpaler
-24/07: Arrie
- 31/07: Cervantes
- 07/08: Gretz
- 14/08: Barney Rubble
- 21/08- sj0n88
- 28/08: MRDammann
- 04/09: Marty McFly
- 11/09: Fathead
- 18/09: Poek
- 25/09: remcodulac
- 02/10: Grafmat
- 09/10: Edgar18
- 16/10: ArthurDZ
- 23/10: MVW
- 30/10: Aerobag
- 06/11: Koenr
- 13/11: Choconas
- 20/11: Johnny Marr
- 27/11: jordidj1

(mod) ik heb mezelf ook weer achteraan gezet x

Ik ga trouwens over dik een uur de balans opmaken, zeg rond 18.30u. Daarna is de vloer voor DjFrankie.

Dan zal ik het album netjes introduceren.

Wat een nette jongens zijn jullie toch allemaal!

Goed, als we dan de balans opmaken, scoort Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier hier een gemiddelde van 7,58 uit 15 stemmers. Het album ging deze week van 48 naar 59 stemmen en het gemiddelde zakte enkele tienden tot net onder de 4 sterren (3,99). Elf nieuwe luisteraars/stemmers is alvast een fraai resultaat, in aanmerking genomen dat sommigen van jullie al op het album gestemd hadden. Uiteraard hoop ik dat er in de nabije toekomst nog meer mensen naar Terry Callier gaan luisteren!

Koenr en E-Clect-Eddy waren hier de enthousiastelingen met een 8,3 en ook AOVV kon het album erg waarderen (8,2). Buiten dit topic, maar in de gezellige CSL, was madmadder nog enthousiaster; zij gaf het album dan ook maar liefst 4,5 sterren. De "waarlijk prachtige stem" heeft onze Terry behoedt voor een onvoldoende van Fathead, hij kon er toch nog een 6 aan kwijt.

1. Gene Clark - No Other (1974): 7,91 / 25 stemmers / Edgar18
2. Ann Peebles - I Can't Stand the Rain (1974): 7,77 / 17 stemmers / jordidj1
3. Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1964): 7,58 / 15 stemmers / Choconas
4. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah - Sour Soul (2015): 7,56 / 14 stemmers / Johnny Marr
5. Gil Scott-Heron & Makaya McCraven – We’re New Again (2020): 7,43 / 19 stemmers / ArthurDZ
6. Os Novos Baianos - Acabou Chorare (1972): 7,42 / 18 stemmers / Koenr
7. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya (1997): 7,13 / 19 stemmers / Aerobag

zij*

Foei! Nam ik toch zomaar aan dat ze een man was, gegeven de demografische statistieken van MusicMeter! Mea culpa! Ik pas het aan.

Actors - It Will Come to You (2018)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/706000/706547.jpg?cb=1517272811

Dat ik een post-punk liefhebber ben mag bekend zijn. Vandaar de keuze op dit album. Waarom, antwoord is eenvoudig omdat dit ontzettend lekker klinkt, Actors gooit ook meer electronica erin dan een heel leger andere post punkers. Heeft een goeie zanger en de nummers liggen ontzettend lekker catchy in het gehoor. Daarom is dit ook een album voor de mensen die post punk een minder warm hart dragen. Het is fel en dreigend maar ook poppy en dansbaar. Vooral bij deze warme temperaturen worden de nummers alleen maar lekkerder.

Ik word hier dus erg vrolijk van, en ik heb genoeg films gezien waarin niet goed gespeeld werd.Hier dus wel. En name-dropping, bijvoorbeeld op Hit to the Head, waar ik zelfs de oude Arcade Fire (toevallig ook Canada) in terug hoor.

Enfin oordeel zelf.

Moderne post-punk met een elektronisch sausje, dat klinkt inderdaad als een certified DjFrankie classic! Ik ben benieuwd

Wie heeft er zin om deze maandag te CSL'en?

Does a bear shit in the woods? Ik natuurlijk!

De komende tijd ga ik ook maar eens aanhaken en inhalen bij dit mooie initiatief. Ik vergelijk het maar met een surprise-ei. Dan weet je ook niet wat je krijgt

29/05: DjFrankie
-05/06: luigifort
-12/06: hoi123
-19/06: divart
-26/06: west
-03/07: AOVV
-10/07: Snoeperd
-17/07: VladTheImpaler
-24/07: Arrie
- 31/07: Cervantes
- 07/08: Gretz
- 14/08: Barney Rubble
- 21/08- sj0n88
- 28/08: MRDammann
- 04/09: Marty McFly
- 11/09: Fathead
- 18/09: Poek
- 25/09: remcodulac
- 02/10: Grafmat
- 09/10: Edgar18
- 16/10: ArthurDZ
- 23/10: MVW
- 30/10: Aerobag
- 06/11: Koenr
- 13/11: Choconas
- 20/11: Johnny Marr
- 27/11: jordidj1
- 04/12: cosmic kid

Wederom eentje die ik al ken en op 3,5* staat. Deze ligt wat verser in het geheugen, maar ik ga hem zeker van de week nog eens draaien.

Edit: zag dat ik mezelf nog niet op het lijstje had gezet, bij deze:

29/05: DjFrankie
-05/06: luigifort
-12/06: hoi123
-19/06: divart
-26/06: west
-03/07: AOVV
-10/07: Snoeperd
-17/07: VladTheImpaler
-24/07: Arrie
- 31/07: Cervantes
- 07/08: Gretz
- 14/08: Barney Rubble
- 21/08- sj0n88
- 28/08: MRDammann
- 04/09: Marty McFly
- 11/09: Fathead
- 18/09: Poek
- 25/09: remcodulac
- 02/10: Grafmat
- 09/10: Edgar18
- 16/10: ArthurDZ
- 23/10: MVW
- 30/10: Aerobag
- 06/11: Koenr
- 13/11: Choconas
- 20/11: Johnny Marr
- 27/11: jordidj1
- 04/12: cosmic kid
- 11/12: Titmeister

Ik heb het album nu een paar keer beluisterd en het verloopt steeds volgende hetzelfde stramien. In eerste instantie ben ik positief verbaasd en denk ik: dit ligt in mijn straatje en zou wel eens een topontdekking kunnen zijn. Echter is het voor mij wat te veel van hetzelfde en weet het album niet de gehele zit even sterk te boeien. Het is een aantrekkelijk geluid bij het begin, maar je wordt er na verloop van tijd wel wat immuun voor. Bury Me, Face Meets Glass en We Don't Have to Dance zijn de drie mooie prijsduiven van deze plaat.

7.4

We Don't Have to Dance viel me ook in positieve zin op bij de eerste beluistering! Verder heb ik zo'n beetje hetzelfde, al ligt dit niet helemaal in mijn straatje. Hoeft ook niet, ik sta altijd open voor zijweggetjes, ook al lijken die me in eerste instantie niet uitnodigend.

't Is wel een plaatje dat zich makkelijk laat beluisteren, dus deze zal de komende week (of weken) nog ettelijke malen de revue passeren.

Het eerste wat ik dacht toen ik zag dat de topictitel was veranderd: Hé, Frank is aan de beurt! Ik ken Actors alleen van naam, maar denk wel dat het wat voor me is, zeker op basis van deze omschrijving. Ik volg dit topic niet actief, maar deze wil ik wel gaan luisteren de komende dagen.

Ik!

De eerste tip die buiten mijn comfort zone ligt. Althans, het is muziek waar ik doorgaans weinig mee heb. Eens kijken of Actors de uitzondering op de regel is.

Wat me bij beluistering snel opvalt is dat er iedere minuut wel een andere eighties referentie in mijn hoofd op popt. New Order en Simple Minds zijn daarvan het meest prominent aanwezig. Sommige liedjes (Face Meets Glass, We Don't Have to Dance) hebben iets pakkends terwijl anderen (Hit to the Head, Crystal) keer op keer zonder indruk te maken langs me heen glijden. Wat dit album een eigen smoel geeft zijn de elektronische elementen. Het maakt het geheel wat lichter dan menig ander postpunk album.

Best wat positieve elementen dus. Toch is dit geen album waar ik in de toekomst nog eens naar ga luisteren. Kwalitatief weet dit album zich niet te meten met de giganten binnen het genre (wat natuurlijk geen schande is!), en daarnaast ligt het geheel wat te ver van mijn persoonlijke smaak af om dit op een willekeurig moment nog eens op te zetten. Toch vind ik het leuk dit eens beluisterd te hebben, dank dus voor de tip Frank.

6,0

Via MuMe-er Alicia bij dit album van ACTORS terecht gekomen, niet alles viel meteen goed maar de singles in elk geval wel.

Paste precies in mijn Pop-Rock-Electro straatje: veelal goed dansbaar, maar toch een tikje eigenwijs door aparte nummers op een ongebruikelijke plek in tracklist te zetten: zoals Crosses in het midden en Bird in Hand aan het einde.

Het album heeft vanaf maart tot augustus 2018 zelfs in mijn voorlopige album top 10 gestaan. Heerlijk album die uiteindelijk bij mijn 25 favoriete albums van dat jaar eindigde.

8,3

Het moest er een keer van komen na alle geslaagde tips maar helaas is Actors totaal niet aan mij besteed. Had gehoopt op een postpunkplaat met scherpe randjes maar het is eerder het tegenovergestelde. Dat is niet erg natuurlijk maar krijg wel sterk het idee dat ik het allemaal al een keer heb gehoord en beter ook. Liefhebbers van Editors kunnen hier waarschijnlijk meer mee. Ik hou het bij twee luisterbeurten

Casa Aerobag ontvangt zojuist onverwacht bezoek, dus helaas helaas helaas kan ik even niet van de partij zijn!

Altijd jammer wanneer je online leven moet wijken voor je echte, sterkte aero!

Aan de rest: ik stel voor om rond 21u te beginnen!

Ik kan later pas joinen

Hier ook visite, dus ik moet overslaan.

Sorry Frank, dit voel ik ook niet zo. Een 6je van mijn kant. Nergens slecht, maar ook niets waarbij ik echt opveer. Heb ik wel met meer moderne post-punk. It's not you, it's me

Geen sorry Arthur, muziek beleeft een ieder op zijn eigen manier.

Een 4,5 en zie me dit niet meteen opnieuw draaien/herkansen. Sorry, Frankie, het is niet anders

Moderne post-punk is een ondankbaar genre. De hoogtij dagen hebben in de jaren 80 al plaatsgevonden en het momentum van de revival eind jaren '90/begin 00's is ook al een tijd ten einde. Wil anno 2018 een post-punk plaat nog indruk maken op mij, dan moet je of van de buitencategorie komen, of een unieke stijl aanmeten. Het gevaar een verzadigd genre ligt op de loer. Er zijn zeker wel post-punk acts geweest die mij boeide in de 10's (in het bijzonder Protomartyr, Ought, Viagra Boys, Women), dus ik was benieuw naar deze plaat.

Het eerste nummer geeft me nog moed, opzwepende dance-punky ritmes. De iet wat duistere sfeer op het album kan ik ook waarderen. De nummers blijken echter steeds dezelfde formules te volgen, waardoor het album nooit echt onderscheidend wordt. Het blijft voor mijn doen zelfs nog te braaf.

Niet per se slecht, maar het doet me niet zoveel. Helaas ook een 5 van mijn kant.

Zoals ik reeds eerder zei, laat dit plaatje zich makkelijk beluisteren. Op de twee eerste songs en We Don't Have to Dance na weet het album me echter niet te imponeren. De synths liggen er op de meeste nummers wat te dik op naar mijn smaak, en de nummers zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden (wat ook wel aan mijn aandachtsspanne zal liggen).

De minste tip tot nu toe voor mij, maar een voldoende kan er zeker nog wel af.

5,8

Itt eerdere posters hier, kan ik op zich wel genieten van de postpunk-revival. Nadeel vind ik vaak wel dat het weinig van deze bands gegeven is om een consistent album af te leveren. Een euvel waar ook Actors last van heeft.

Het openingstrio is wel sterk en weet mijn aandacht zeker te grijpen, vooral Face Meets Glass vind ik goed. Daarna glipt de aandacht weer weg, enerzijds door de redelijke eentonige opzet van synthdrones over een redelijk kale ritmesectie, anderzijds doordat het songmateriaal ook minder sterk wordt. Alleen bij Bury Me en in mindere mate We Don't Have to Dance veer ik nog op.

Ik houd het hem nog net op 3,5* en geef hier een 6,7