Mooi hoor.

Runaway: 8,25

Runaway: 8.5

En net als bij Living in F.E.A.R. vind ik ook dit nummer het best tot z'n recht komen als onderdeel van het gehele concept...

Runaway: 9
Schitterend nummer, wat het ook als los nummer bij mij heel goed doet. En een mooie gitaar solo.

Prachtig nummer van een 5* album inderdaad. Ook los prima te beluisteren maar eigenlijk, zoals op het album, toch een soort rustpunt tussen twee giganten...

Runaway: 8,8


Interior Lulu: 6,0
White Russian: 10,0
Eighty days: 7,6
Living in F.E.A.R.: 7.9
The Bell in the Sea: 8,4
Easter: 9,6
The Answering Machine: 6,8
Tux On: 8,0

Ik zie dat ik nog niet voor Interior Lulu gestemd heb. Als dat nog mag: 6. Vooral een heel wisselvallig nummer.

Runaway: 8

7

9,2

Runaway 8

oh, maar dat kan wel kloppen, ik had alleen zelden losse nummers van die plaat geluisterd...

En ik wil niemand chockeren maar zo héél goed vind ik dat album niet eens, maar het is wel zo'n typische plaat die je als geheel hoort te luisteren he...

Runaway is prachtig! Brave als album trek ik maar moeilijk moet ik bekennen. Tig keer geprobeerd maar het lukt maar niet. Maar er staan uiteraard een aantal fenomenale songs op. En daar is Runaway er wat mij betreft absoluut 1 van. Cijfer; 8,2

Oef, dan ben ik dus toch niet de énige hier....

Lees mijn stuk ook maar. Ik vind de plaat té lang (tja, jaren negentig he) en er staan songs op die veel te lang door duren. Maar Great Escape is dan wel een mooie afsluiter.

Als ik de baas zou zijn van de muziek, zou ik het verbieden om platen van een uur of meer te maken.

Jaren ‘70’ konden er ook best wel wat van. Heel wat dubbelalbums toen gemaakt.


Mooie stelling die eigenlijk vraagt waarom albums juist een uur (of langer) lang werden gemaakt. Had dat te maken met de fysieke opname mogelijkheid van de vinyle tweezijdige plaat ?

Je zou eens Spotify moeten proberen Mssr Renard! Kan je zelf de lengte van je speellijst bepalen. Daar ben je eigen baas ! Dus echt iets voor jou ! Of zeg je nu dan weer ‘Tsssk’ ?

Ik gebruik wel spotify, maar niet playlists omdat ik heilig geloof in het concept van het 'album'.
Dus ik luister platen graag van kop tot staart, zoals je een LP of Cd ook zou luisteren. Zo hebben de artiesten het ook bedoelt. Er zit een reden achter de volgorde van songs.
Ik ben daar erg rigide in, maar zo ben ik nu éénmaal.

Playlists zijn eigenlijk gewoon moderne verzamelaars of zoals veel vrienden een verzamelcassette samenstelden (ik deed dat ook niet). Nee, een album is een album, en gezien mijn voorkeur voor jaren 70 of retro-muziek zit dat wel vaak helemaal goed.

En ja, in de jaren 90 wilden ze per sé de cd volproppen, en daar maakt je mij niet blij mee.
Terug naar Marillion/Brave: het duurt te lang, maar Happiness spant de kroon.

Runaway wordt erg gewaardeerd. Echter komt het nummer niet verder dan de 3e plek in de voorlopige rankschikking. Dit zegt natuurlijk veel over het aantal waanzinnige nummers wat Marillion al gemaakt heeft.

1 White Russian (8,9/33 )
2 Easter (8,79/29 )
3 Runaway (8,62/29 )
4 Tux On (7,61/31 )
5 Interior Lulu (7,19/31 )
6 The Bell in the Sea (7,02/31 )
7 Living in F E A R (6,88/33 )
8 80 Days (6,8/32 )
9 The Answering Machine (6,31/32 )

Tijd voor een oudje. Forgotten Sons




Marillion - Forgotten Sons - YouTube

8

Hier hoef ik niet over de score na te denken!

Op alle gebieden behoort dit voor mij tot de top van Marillion met de tekst toch wel als absoluut hoogtepunt.

Vooral het gesproken stuk vanaf "Your mother sits on the edge of the world .. t/m Halt who goes there, Death, approach friend" vind ik geniaal!

Kortom, een hele dikke 10

Forgotten Sons: 7,5

Het middenstuk deed mijn wenkbrauwen fronsen, maar het einde is wel weer erg sterk.

9,5

10

De intro met de zoekende radiozender, ‘I was only dreaming’, de verrassing van een stukje Market Square Heroes en daarna gaat de band er met gestrekt been in.

Your girl has married your best friend... Een nachtmerrie..

Juist het middenstuk, na de introducerende bas, met zowel de lage en de hoge chantende stemmen. Wat een indruk maakte ‘het gebed’ op mij toen ik het voor het eerst hoorde en daarna de overgang vol muzikaal spierballen gedrag.

Hier worden de tranen van muzikaal genot door mij vergoten. Fantastisch.

Amen..

Forgotten Sons - 7

Ik heb toch al best wat nummers even opnieuw moeten beluisteren, al was het maar om de indruk van een afstandje weer even te staven. Dat is bij Forgotten Sons niet nodig. Geweldig einde van een geweldig album. Bij Änglagård vonden ze deze duidelijk ook mooi.

9,0

Dit is een volledig andere Marillion dan alles wat later met Hogarth is gemaakt en binnen de periode met Fish een van de meest venijnige songs en dito teksten. Het klinkt allemaal wel gedateerd, maar blijft een fantastisch stuk muziek. En de tekst....tsja...kan het beter?

Forgotten Sons: 9,2

Dit zijn van die spaarzame momenten dat ik die 'oude' Fish weer mis.
Forgotten Sons.

8,5

9

Forgotten Sons: 7

(overduidelijk niet zo'n Fish-aanhanger als enkele mede recensenten hierboven... )

Klassieker natuurlijk.

9.0

8,5

Ik heb er lang over gedaan om Forgotten Sons goed te gaan vinden. Ik vond Fish eerst heel lelijk zingen in het eerste stuk. Maar uiteindelijk landde de song wel. Het is ook een song waar Rothery echt heel veel ruimte krijgt. Het voorlaatste stuk waar Fish een gebed voorleest vind ik niet echt mooi. Eerlijk gezegd vind ik dit nog steeds wel één van de minste songs uit de beginperiode. De instrumentale stukken zijn nog wel mooi.

6,5