Asylum Satellite#1: 6,5.

8,5

Misschien wel een soort guilty pleasure van Marillion voor mij

De eerste bijdrage van Happiness Is the Road. Dus eerst maar even wat milde woorden over dat album: het is een lange luistertrip. Wellicht te lang. En zelfs als hij optimaal tot een enkele cd ingedikt was... was-ie goed geweest, maar hadden ze betere gehad. Toch vind ik het best een fijne plaat, in elk geval fijner dan de omliggende albums Somewhere Else en Sounds That Can't Be Made (om het maar niet over zoethoudertje Less Is More te hebben). Ik zet hem op als ik er de tijd voor heb... zo doe ik dat met dubbel-cd's...

Maar nu de uitdaging om daar een liedje uit te lichten. En dan deze (die absoluut herbeluisterd moest worden). Zo los vind ik hier eigenlijk niks aan. Ik sluit me aan bij Michiels afkeer van Rothery's bluesy gitaargeluid (de technische details laat ik evenwel aan hem). Productioneel is het ook wederom geen pareltje. De laatste twee minuten redden het nummer bijna.

5,3

Forgotten Sons 9,2
Asylum Sattelite #1 7,0

Ik luister de albums altijd apart. Ik heb dus geen last van de lange zit. Het 1e deel is lekker mellow en daarvan kan ik heerlijk genieten op een zondagochtend. Het 2e deel betreft een verzameling losse nummers met goede en minder goede daartussen. Van dit nummer kan ik zeker genieten.

Asylum Sattelite #1 7,5

Asylum Satellite 1: 6,0

6,5

Asylum Satellite 1 : 6,9

6,5

Het album nooit beluisterd. Het te beoordelen nummer vandaag voor het eerst vluchtig beluisterd.

Conclusie: ik pas. Geen cijfer. Zoiets heb ik meer tijd enzo voor nodig. Vind ik wat eerlijker.

Ik beluister deze Happiness albums ook meestal apart. Sterker nog, ik heb ze als aparte cd's gekocht. Het dubbelalbum (beide schijfjes in één hoesje) kon ik niet meer kopen op de Marillion site. Ook niet op de andere sites waar ik meestal kijk. Dus ik heb de optie gelicht om het als twee losse albums op de Marillion site te kopen.

6

Een mager zesje en mede gebaseerd op de live ervaringen van dit nummer tijdens de Happiness tour met ook voor dit nummer een mooi lijf gitaargeluid. Beduidend beter ( en langer? eens even een live versie zoeken op youtube ) dan op het album.

What's the game ?

Gewoon punten geven per nummer . Het laatste bericht van musicborst kopieren gaat het snelst (en dan de getalletjes aanpassen).

Ik heb me altijd afgevraagd of de dubbel CD oorspronkelijk de bedoeling was, is in ieder geval wel de uiteindelijke reguliere versie. Ik heb deze als 2 enkele cd's aangeschaft (met een paars/blauwe hoes en een rode).

Asylum Satellite krijgt overigens van mij een 7

Runaway: 7
Interior Lulu: 6
White Russian: 8
Eighty days: 5
Living in F.E.A.R.: 9
The Bell in the Sea: 8
Easter: 9
The Answering Machine: 2
Tux On: 8

(ik trek de korte nummer van Radiation echt niet en .com in geheel niet)
Living In Fear. H. deed een solo uitvoering op piano met een van zijn solo concerten in Dublin 2016. Ik werd finaal omvergeblazen. Wat een stem. Wat een nummer. The Bell In The Sea en Tux On zijn waarschijnlijk beide gewoon twee nummers die op het album hadden gemoeten. Voordat Eighty Days in Vredenburg 1997 werd uitgevoerd toen het publiek collectief Burn Mothefucker Burn naar H. schreeuwde omdat hij een opmerking maakte over Fish die niet goed viel. Ook niet de beste herinnering . Easter. Tevaak live gezien. Maar Dublin 2018, een zaal vol met Ieren die met hun vuist op hun borstkast/hart luidkeels meezongen gaf een behoorlijke extra dimensie.

Al waardeer ik dat Marillion zoekt naar een nieuw geluid en niet in hetzelfde blijft hangen zoals zoveel bands, pakt het voor mij persoonlijk niet altijd even positief uit. Hoeft ook niet. Wat mij betreft zolang anderen er maar wat in blijven zien, niet ? Samen met Radiation, .com en Somewhere Else, een van de vier albums die ik zelden opzet. Ik trek HITTR ook niet in zijn geheel Clownfish. Er staan verschrikkelijk mooie nummers op. Begrijp me niet verkeerd (maar dat staan op de andere drie eerder genoemde albums ook) : Trap The Spark, The Man From Planet Marzipan, Essence, Happiness Is The Road, Asylum Satellite, maar ook veel (teveel) waar ik echt niets mee kan tot rond uit 13 in een dozijn nummers die teruggrijpen naar Radiation. Het had vast beter als 1 cd gewerkt, waar je dan de betere nummers opzet en lever de rest als soort van bonus / deep cuts achtige cd bij of zo. Dat had het luisterplezier wel bevorderd. Nu moet ik de hele tijd doorskippen

Ik heb ze in alle soorten, maten en variaties bij elkaar en los van elkaar dus daar haal je de waarheid niet

Ik zie het als een Use Your Illusion achtig iets, dus 2 aparte albums

Asylum Satellite #1: 7.3

Helemaal niet zo slecht. Het heeft een aangename vibe naar mijn idee. Ik hoor er wat Pink Floyd in.

6

Voor mij het minste nummer tot nog toe, net een voldoende: Asylum Satelite #1: 6

Het begint al met dat - zoals ook al door Mssr Renard en Casartelli aangehaalde - vreselijke gitaargeluid, terwijl ik juist zo houd van Steve Rothery's "signature sound". Verder vind ik H. in dit nummer ook niet erg boeiend zingen en het hele nummer te lang en wat saai.

6,5

Even een inhaalslagje:

Interior Lulu 8,3
Runaway Girl 9,3
Forgotton Sons 9,6
Asylum Satellite #1 7,2 (mede dankzij een mooie live uitvoering in Tivoli Vdedenburg)

Brave en Script zijn nochtans 2 van mijn favoriete albums aller tijden (niet alleen van Marillion), en de nummers die ervan voorbijkomen onderstrepen deze status nog eens met verve.

Leuk dit topic, en een hele goede reden om de hele catalogus weer eens voorbij te laten komen

Asylym Satellite #1 - een mooie ronde 8 !

Dit is een nummer uit de periode dat ik geen Marillion meer luisterde. Niet omdat ik Marbles, het laatste album dat ik echt goed ken, slecht vond. Integendeel. Maar er zaten herinneringen aan Marillion die ik toen even niet wilde. Het was niet meer mijn muziek. Pas bij FEAR heb ik weer eens een album echt geluisterd. Dit nummer nu drie keer voorbij horen komen. En eerlijk gezegd kan ik er weinig mee. Niet slecht, niet heel goed. Het kabbelt voor mij gevoel een beetje voort. Beetje anoniem. Dus ook maar een anoniem cijfer voor mij: 6...

Nee dit vind ik erg matig. De enigszins zeikerige stem van H past er wel goed bij trouwens.
Asylum Satelite #1: 4

Wat ik me afvraag, je leest vaak over fans van het eerste uur die de H.-periode maar niets vinden, maar zijn er ook verstokte H.-fans die juist hun beginperiode verfoeien?

Mijn guilty pleasure wordt maar matig gewaardeerd. Waar vooral het guitaar geluid van Steven Rothery irriteert bij een aantal stemmers, is dat mij zelf nog nooit opgevallen.

Nieuwe tussenstand:
1 White Russian (8,87/34 )
2 Easter (8,8/30 )
3 Forgotten Sons (8,59/31 )
4 Runaway (8,61/31 )
5 Tux On (7,63/32 )
6 Interior Lulu (7,19/33 )
7 The Bell in the Sea (7,05/32 )
8 Living in F E A R (6,94/34 )
9 80 Days (6,74/33 )
10 Asylum Satellite #1 (6,69/26 )
11 The Answering Machine (6,18/33 )

Vandaag: The Other Half




The Other Half - YouTube

Ik zat ooit op een Marillion-forum, en er waren een heleboel H-fans die vonden dat Fish alleen maar schreeuwde en niet kon zingen. Ook zijn er deep-pop-liefhebbers die helemaal niet van progrock houden en zo ken ik ook mensen die dachten dat Brave en Misplaced door dezelfde zanger was ingezongen.

Interessante vraag van je.
Ik ben dan weer benieuwd naar wie Mick Pointer nou echt een goede drummer vinden.

Eén van de slechtst gewaardeerde albums van Marillion op MuMe. Terecht? Ik vind van niet. Er staan een paar draken op, maar ook enkele pareltjes. Deze valt daar tussenin, maar wel aan de goede kant. Draai het album nog zelden, maar als ik het luister, doe ik dat toch met veel plezier. Het contrast met Marbles is natuurlijk wel enorm.

7,5 voor 'The Other Half'.