Eén van de eerste nummers die ik hoorde van de band. Ja wellicht had ik Kayleigh (uiteraard) al gehoord maar daar staat me niks meer van bij. Assassing had ik dus ergens op een verzamel tape staan. Hoe ik eraan kwam weet ik niet meer. Zal wel een broer van een klasgenootje zijn geweest o.i.d. Enfin, dit nummer vond ik gelijk vanaf het begin 'iets' hebben. Dat dreigende intro en dan vanaf het moment dat de band invalt het gas erop. Fantastisch nummer! Cijfer; 9,2

Stel je voor. De eerste plaat die ik kocht van Marillion en dan deze opener. Wauw. Direct verkocht.
Met nogmaals dank aan mijn toenmalige platenboer, die mij de tip gaf om deze band eens te beluisteren ....

Assassing : 9.3

7,5

Wel vreemd dat je Script hebt gemist.. of heb je in 1983 niet geluisterd naar de Avondspits met Frits Spits?

Had ik al gezegd dat ik niet echt van de Fish periode van Marillion was ? Nou, met dit nummer begint dat wel te veranderen...

Naast de zang (uiteraard) voor mij een beetje een "a-typische" sound (drum, basloopje en zelfs gitaargeluid) voor hoe ik Marillion met H. ken en het liefst hoor, maar verdomd: wat een lekker nummer !

Assassing: 9

Assasing: 7,8

Ik hoop dan dat de Fish periode van Marillion nog een aantal keren kan verassen ( voor zover je die albums nog niet kent )!

Nee. Nooit geluisterd. Nu is het zo dat hier in Belgie veel minder prog liefhebbers zijn ( heb ik de indruk ). In Nederland leeft dit allemaal meer ( ald ik bv zie hoeveel concerten Marillion geeft in Nederland tov Belgie )

Assassing: 9,0.

Assassing, goed nummer van een nog uitstekende cd. Een 8,5

8,5

Assassing: 9,0

8

Ik vind een 9 vrij zuinig voor een blikvanger van de #3 uit je top 10 aller tijden.

Vond ik zelf ook, maar ik heb het album vrij recent nog gedraaid (d.w.z. recent genoeg dat dit topic al liep en ik al een beetje vooruit kon denken) en dat was mijn gevoel bij dit nummer. Er gaan een paar hogere cijfers komen, maar die #3 weerspiegelt ook wel dat het album voor mij meer dan de som der delen is.

En bedankt bonothecat, ik heb zojuist via discogs weer wat 12"-singles besteld, naar aanleiding van dit topic.

Ik word nog arm van Musicmeter, op deze manier.

8

Ik had ze nooit van de hand moeten doen. Maar wat moest, dat moest.
In deze eeuw van de platenspeler, is het toch wel weer leuk om met de plaatjes aan de gang te gaan.

Altijd gedacht dat het nummer "Assassin" heet, vanwege de eerste regels denk ik. Nooit verder gelezen

Dit is echt een geweldig nummer, alleen al de tekst

"You were a sentimental mercenary in a free fire zone
Parading the Hollywood conscience
You were a fashionable objector with a uniform fetish
Pavlovian slaver at the cash till ring of success"

Vergelijk dat eens met

"I hope the vibes are good I'm behaving as I should
Going down to breakfast what time is it now there?
I'll go shopping for shoes or whatever ensues
Je T'aime my darling Je T'aime my darling
See you soon"

En dan die vinnige toon, en perfect bijpassende instrumentatie. Misschien ben ik van binnen nog steeds een boze puber, maar deze muziek spreekt me nog altijd erg aan (hoewel ik ook erg kan genieten van rustige muziek hoor )

Assassing: 9,4

Ja, de syllables vliegen je om de oren bij de jonge Fish.
Maar pas vanaf Clutching ben ik de teksten gaan begrijpen.

He Knows You Know snapte ik nog wel. En flarden van Misplaced ook wel. Oh ja, Punch and Judy vind ik te gek, leuk qua tekst ook.

Verder vond ik altijd Marillion juist instrumentaal erg leuk, en ik zong de teksten uit mijn hoofd mee, maar snapte er nooit wat van. Ik kom daar gewoon voor uit.

Symfonische bands hadden daar wel een handje van.

Yes, King Crimson en het vroege Genesis anyone .

Het is een beetje als het volgen van Monty Python zonder ondertiteling. Je Engels moet behoorlijk goed zijn om eerst wat te kunnen met het vaak extreem brede en ongebruikelijke vocabulaire wordt hier ten toon wordt gespreid en ten tweede ook vaak typisch Engelse humor en gebruik van worden die in een andere context wat anders betekenen dan normaal, andere woordgrappen en vooral mythische en literaire verwijzingen. Toen ik 16 was was dit voor mij ook hard werken. Ik woon nu al 12 jaar in Ierland, heb inmiddels een Master gedaan hier en nog steeds laten de teksten mij vol verbazing achter.

Ik vond het persoonlijk altijd wel wat hebben en het een extra dimensie geven. Terwijl het Marillion met Fish op zijn hoogtepunt was werd er bij onze oosterburen hit na hit uitgepompt door Modern Talking. Ook leuk, maar als je iets meer intelligente inhoud wil kom je daar al gauw van een koude kermis thuis want ieder nummer lijkt qua tekst op elkaar (heb ik altijd het idee).

Ik heb nooit echt de hitparades gevolgd en wist helemaal niet zo goed hoe hot Marillion eigenlijk was, daarbij leerde ik Marillion eigenlijk pas ná Thieving Magpie/B-Sides Themselves kennen.

Dus ik leerde Vigil in a Wilderness en Script for a Jester's Tear tegelijk kennen.
Dan zijn de teksten van Vigil wel even wat makkelijker te begrijpen, maar soit.

Mijn aandacht werd als 14jarige natuurlijk direct getrokken door Grendel. Het langste liedje dat ik op dat moment kende (sans Tubular Bells en Thick as a Brick), en de tekst ging over een mythisch monster. Kijk, dat vond ik interessant als puber. Ik kende nog geen romantiek en de drankproblemen kwamen pas rond mijn 15e/16e, dus ook die teksten raakten mij nog niet helemaal.

Nu ik oud en inderdaad de engelse taal veel meer machtig ben, kan ik wel het één en ander uit die Fish-teksten halen, dat ik toentertijd niet kon. Wist ik veel, dat 90% over romantiek ging. Emerald Lies, Incubus (gaat over een model?), Fugazi, ik weet nog steeds niet helemaal waar die songs over gaan. Maar ja, 25% van Misplaced ontgaat mij ook een beetje.

De link met Genesis werd al heel vroeg al gemaakt, maar ik kende het toen helemaal niet. Later wel Genesis 'geprobeerd', maar het is nooit wat geworden tussen ons.

Ik ben dan ook meer een schrijver voor de common people

Another Brick in the Wall Pt. 2 vanaf 1:42?

7,5

Ik begon mijn Marillion avontuur ook met The Thieving Magpie al ontdekte ik het niet eerder dan in 1990. In die tijd leende je nog cd's bij de videotheek. Of, zo deden wat in ieder geval in Raalte. Iemand de zich dat nog kan herinneren ? En omdat ik wel zo ongeveer alles had geleend wat 'redelijk tot gangbaar' was, besloot ik mijn net verder uit te gooien. Ik was al behoorlijk into Dire Straits. On Every Street kwam in die tijd uit en dus besloot ik het wat meer in de richting van gitaar georiënteerde muziek te gooien. Naar Dire Straits ook luisterde ik al sinds zeker 1990. Soon I got more than I bargained for De eerste 2 albums die ik in het kader van dt project huurde waren : Marillion's The Thieving Magpie en Pink Floyds Delicate Sound Of Thunder. Zoals je begrijpt was ik gelijk goed verkocht en dook ik er verder en verder in. Nummers als Chelsea Monday & Fugazi (nu nog) maakte grote indruk. Na The Thieving Magpie ook, Seasons End en Holidays In Eden. Grendel ontdekte ik via een andere vriend an het einde van 1992 nadat hij een DJ op de radio over had horen praten. Hij ging op onderzoek uit en kwam bij B-sides uit. Hij liet het me horen en we waren allemaal overdonderd. Door de lengte vooral vermoed ik . De andere band die we in die tijd (vanaf midden 1992) helemaal grijs draaide. Eerst Mixed Up later Disintegration, Wish, Seventeen Seconds was The Cure. Logisch dan ook dat Dire Straits 1 Juni 1992 (allerlaatste concert in NL) en The Cure 2 Okt 1992 mijn twee eerste concerten waren.

Ik begon ook meer van Pink Floyd te beluisteren. Roger Waters z'n The Wall concert (ik vond het maar overdreven theatraal in het begin) en van We Can't Dance, naar Genesis, Invisible Touch uiteindelijk naar Selling England By The Pound. De eerste keer dat ik Gabriel het begin van Dancing hoorde zingen vergeet ik nooit meer en was misschien muzikaal het belangrijkste keerpunt in m'n leven (april 1993).
Het gevolg was dat ik uren aan een met een vriend op een koud zolderkamertje naar The Lamb, Animals, Selling, Trespass, Nursery, WYWH, DSOTM, etc. heb zitten luisteren. Vigil ontdekte ik ook in 1993 en Exile er vlag na. Later dat jaar ontdekten we ook Roger Waters z'n Amused To Death en Dream Theaters Images & Words.

Yes begon mij niet echt te dagen tot 1994 en King Crimson niet tot 1996. Aan beide kon ik maar niet wennen. Ik bleef dus erg lang vooral Marillion, Genesis & Pink Floyd fan. Ik dook eerlijk gezegd veel eerder in de Neo-Symfo hoek met Pendragon (ontdekte ik met The Window Of Live ie mijn werkgever per ongeluk had besteld en die we nadat we het draaide in de winkel moesten beslissen wie em het eerste zou kopen. IQ met zijn comeback Ever niet veel later, en vagere bands als Jadis, Egdon Heath en nadag ik in sept 1994 een radioprogramma begon op de locale radio voor Symfo nog veel meer.

Je weet het nog allemaal erg goed te herinneren. Fijn is dat hè? Nostalgie.
Ik mis die beleving, dat ontdekken van muziek toen. Ik heb dat nu niet vaak meer.
Daarom ben ik ook weer overgestapt naar de LP. De hoezen en het daadwerkelijk opzetten van een plaat (en het omdraaien ervan) zorgen voor die extra beleving.

Tijd komt nooit meer terug. In die tijd draaiden we ook geregeld een LP'tje en waren de straight to CD persingen qua geluid vaak niet veel beter dus was het om het even. Alleen is dat nu wel anders.

Tegenwoordig heb ik alleen al jaren geen platenspeler meer al geloof ik met een dat de huidige LP's en remaster technieken een far cry zijn van de nostalgische dagen. Als er iets is waar ik mijn voorkeur aan geef nu dan is het aan BR-Audio. Yes of King Crimson luister ik alleen nog maar op BR-Audio. En verschillende Marillion albums and concerten ook. Heb alles van Genesis op DVD-A in 5 boxen. DTS 5.1 is in mijn optiek wel de manier om dit soort dingen te beluisteren.

Gisteren leverde Amazon de heruitgave van Delicate Sound Of Thunder (op zondag nog wel) af en werd ik even regelrecht teruggeworpen naar die tijd. Ik ken de CD van voor naar achter (alleen heeft deze uitgave wel de hele setlist) maar de videobeelden van die tour had ik nog nooit gezien omdat de VHS al jaren net meer te krijgen is. Prachtig, Werkelijk. Aan het geluid is gigantisch gesleuteld wat resulteert in een een indrukwekkende ervaring. Zowel op BR als op CD.

Ja, mooi is dat (weer) hè? Ik heb afgelopen zomer ook weer een draaitafel aangeschaft. Ben de laatste maanden dan ook weer redelijk vaak in een platenzaak aan het struinen, ofschoon je ze wel even moet weten te lokaliseren. In de jaren '80 waren ze bij wijze van spreken naast elke kruidenier te vinden.

Dat had ik er nou nooit uit gehaald, but I see where you're coming from...

Wat een na-apers hé, dat Marillion