Zoals ik al zei, soms zijn nummers beter in het herinnering of werken ze beter in de context van de rest van een album. Zo ook Doghouse. Ik heb This Note's For You een 8 gegeven, maar dat was de studioversie, live komen The Bluenotes beter uit de verf, toch houd ik het op een 7. Na 16 stemmen staat Doghouse op een krappe voldoende: 5.84.

Na de scheiding van Pegi vond hij al gauw een nieuwe liefde in Daryll Hannah, voor haar schreef hij het nummer Tumbleweed. De artistieke samenwerking tussen de nieuwe geliefden vindt plaats op een heel ander vlak; Hannah is van huis uit actrice (zo speelde ze onder andere in mijn favoriete film, Blade Runner de rol van Pris). In recenter jaren heeft ze het regisseren opgepakt, zo is ze de regisseuse van de Fireside Sessions, maar ook de film Paradox (die overigens niet al te best ontvangen werd) en de making of van Colorado: Mountaintop. Persoonlijk vind ik Paradox best aardig te pruimen, het is niet alsof Neil’s eigen films Journey Trough the Past, Human Highway en Muddy Track nou cinematische hoogstandjes zijn, maar net als JTTP is het vooral interessant vanwege de muziek.

Tumbleweed staat op het album Storytone dat ietwat te lijden heeft onder de besluiteloosheid van Young. Na in eerste instantie alles solo, akoestisch te hebben opgenomen in Los Angeles op 26 juni (ja, u leest het goed, alle tien nummers op één dag), nam hij in augustus het geheel nogmaals op met een Orkest en op drie nummers een Big Band. De deluxe versie van Storytone bevat beide versies, de ‘normale’ versie alleen de nummers met Orkest en Big Band. Later volgde nog Mixed Pages of Storytone, een soort hybride versie van de twee, waarop de volgorde van de nummers ook nog eens is gewijzigd. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar de soloversie van het album, wat ironisch genoeg pas de eerste keer was dat hij een solo akoestisch studio album uit zou brengen, ook al was het een bonus disc.

Ook al waren de kritieken destijds maar lauwtjes, wat mij betreft is Storytone is het laatste album van Young dat de moeite waard is, met meer dan prima teksten en daarmee ook het laatste ‘contemporary’ studioalbum dat ik kocht. Kleine kanttekening; ik draai eigenlijk alleen de solo versie. De nummers met orkest en big band laten mij koud, evenals Mixed Pages.

Vanaf Monsanto Years ben ik afgehaakt; in 2016 en 2019 ben ik nog twee keer naar een concert geweest, gelukkig beperkte hij daar de inbreng van zijn nieuwste albums tot twee nummers.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de versie mét orkest:

Doghouse: 6
Tumbleweed - Solo: 7

Ja, Tumbleweed! Solo toch wel een pareltje: 8.

7.5

Goed om te zien dat door de jaren heen je smaak zich verbeterd heeft

Ik was namelijk even aan het kijken wat ik ook al weer van Storytone vond (draai het nauwelijks) en vond toevalligerwijs een bericht van mij waarin ik jouw bericht aanhaal dat ik juist het tegenovergestelde vind. Maar door de jaren heen is onze smaak naar elkaar toe gekropen blijkbaar

O ja, Tumbleweed 7,3

Bonk, van de Orkest versie van Tumbleweed springt het glazuur van mijn tanden.

De stem van Young is ook net wat te iel om stand te houden ten opzichte van het orkest.

Tumbleweed: Schattig liedje. Ik was ten tijde van Storytone al een beetje afgehaakt (A Letter Home was voor mij het breekpunt denk ik, al was ik toen ook nog volop zijn oudere platen aan het ontdekken) maar hij staat nog wel op een lijstje om een keer beter te beluisteren. Misschien groeit dan mijn band met dit nummer nog, voor nu 7,5

7

7

Verrassend hoge stemmen voor Tumbleweed tot nu toe!

Tumbleweed: 5

7,5

7,5

7,5

De soloversie vind ik gewoon heel erg mooi. Jammer dat Neil de reguliere uitgave van Storytone niet in deze vorm heeft uitgebracht..

8

Doghouse: 5
Tumbleweed 6

Doghouse: 7
Tumbleweed: 6,3

Tumbleweed : Best slordig gespeeld , maar wel een charmant liedje . Ik zou wel benieuwd zijn naar een CSN(Y) versie. Volgens mij kan dat niet ontsporen. 7.1

Tumbleweed (Orchestral) Beetje too much hoor . Alsof ik naar de soundtrack van Sissi aan het luisteren ben met die opzwellende strijkers .

8

Even een inhaalslagje:

White Line (Crazy Horse) 6,5
White Line (Robbie) 7
Sedan Delivery 7
Dirty Old Man 7
Spirit Road 8
Doghouse 6
Tumbleweed 7

Ik ga mee met de meesten hier, ook bij mij krijgt Tumbleweed een 7.5, daarmee staat het na 18 stemmen op een 7.15.

De door Daryl Hannah geregisseerde film Paradox is vooral interessant vanwege de muziek, net als Neil’s eigen film Journey Through the Past. Eind jaren 70 begon Neil Young echter aan een wat ambitieuzer project, genaamd Human Highway. Samen met Dean Stockwell schreef hij het script, in de hoofdrol onder andere Russ Tamblyn en Dennis Hopper. Gek genoeg ontbreekt net als bij JTTP het titelnummer in de soundtrack; we horen voornamelijk nummers van Trans, aangevuld met een losgeslagen versie van Hey Hey, My My met Devo, een cover van Worried Man door Devo én Goin’ Back (van Comes a Time).

Going Back is opgenomen in 1977, de basis track in Triad Studios in Florida, in Nashville werden de overdubs gedaan. De overdubs, met The Gone With The Wind Orchestra (zo’n 35 man) én Nicolette Larson warden live gedaan. Young en Larson deelden een microfoon en hadden zelden meer dan één à twee takes nodig.

In de film is het nummer te zien aan het begin van een droom sequentie, Neil stoot als Lionel (de hoofdpersoon) zijn hoofd en waant zich een groot artiest. Hierbij wordt gebruik gemaakt van beeldmateriaal dat opgenomen lijkt tijdens de shows in The Boarding House 1978 én zijn trouwe tourbus, Pocahontas. Het maken van de film ging niet zonder slag of stoot, liefst 4 jaar namen de opnames in beslag, tegen een budget van 3 miljoen dollar. Daarbovenop kwam een rechtszaak tegen Dennis Hopper die met een mes één van zijn tegenspeelsters verwondde.





Info Card op neilyoungarchives.com

8

Mooie , ietwat vreemde song qua structuur.
Ook verrassend als opener van een album.

8.6

7,6

7,5

9

8,6

Heel mooi....9

Heel erg mooi nummer. Klinkt nogal introspectief, en als opener van het album een verrassende keuze!

9

Goin' Back: 7,8