Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
0
geplaatst: 16 maart 2021, 09:13 uur
Als één van mijn favorieten aangeduid bij Comes a Time, toch komt het net te kort voor een 10; een 9.7. Daarmee staat Goin' Back na 18 stemmen op een 8.61.
Als ik het boek Shakey mag geloven zijn alle concerten van The Boarding House (10 stuks) gefilmd. Een recente post op Neil’s website lijkt dit te bevestigen, in Archives Vol. III moet een film zitten van deze concertreeks. Een kort fragment van deze concerten is te zien in Human Highway, dat geeft de burger hoop. In de film is ook een zeer losgeslagen versie van Hey Hey, My My te zien. Tijdens de akoestische shows bracht hij dit nummer voor het eerst ten gehore, met een ietwat andere tekst, waarvoor Jeff Blackburn (van the Ducks) de co-credits krijgt. Op het album Rust Never Sleeps wordt dit nummer aangeduid als My My, Hey Hey (out of the Blue).
De elektrische versie is bijna 600 keer gespeeld. De akoestische versie 244 keer, waarvan de eerste keer op 24 mei 1978. De versie die op Rust Never Sleeps staat is op 26 mei 1978 opgenomen, tijdens de matineevoorstelling van zijn One Stop World Tour. De versie op Live Rust is opgenomen op 22 oktober in Cow Palace en maakt ook onderdeel uit van de concertfilm Rust Never Sleeps.
Info Card op neilyoungarchives.com
Als ik het boek Shakey mag geloven zijn alle concerten van The Boarding House (10 stuks) gefilmd. Een recente post op Neil’s website lijkt dit te bevestigen, in Archives Vol. III moet een film zitten van deze concertreeks. Een kort fragment van deze concerten is te zien in Human Highway, dat geeft de burger hoop. In de film is ook een zeer losgeslagen versie van Hey Hey, My My te zien. Tijdens de akoestische shows bracht hij dit nummer voor het eerst ten gehore, met een ietwat andere tekst, waarvoor Jeff Blackburn (van the Ducks) de co-credits krijgt. Op het album Rust Never Sleeps wordt dit nummer aangeduid als My My, Hey Hey (out of the Blue).
De elektrische versie is bijna 600 keer gespeeld. De akoestische versie 244 keer, waarvan de eerste keer op 24 mei 1978. De versie die op Rust Never Sleeps staat is op 26 mei 1978 opgenomen, tijdens de matineevoorstelling van zijn One Stop World Tour. De versie op Live Rust is opgenomen op 22 oktober in Cow Palace en maakt ook onderdeel uit van de concertfilm Rust Never Sleeps.
Info Card op neilyoungarchives.com
0
geplaatst: 16 maart 2021, 13:00 uur
Akoestisch, de elektrische versie heet Hey Hey, My My (into the Black).
2
geplaatst: 17 maart 2021, 09:02 uur
Rust Never Sleeps staat op 1 in mijn top 10 en alhoewel de elektrische versie bepalend was voor de sound van Neil Young vanaf dat moment gaat mijn voorkeur toch uit naar de akoestische versie. Van mij krijgt het nummer dan ook een 10. Na 18 stemmen staat My My, Hey Hey op een 9.00.
Het album Rust Never Sleeps opent met aan akoestische versie van My My, Hey Hey en en sluit met de elektrische versie (Hey Hey, My My) af. Dit ‘bookenden’ van een album had hij 4 jaar daarvoor al eerder toegepast, op Tonight’s the Night. In 1989 zou hij het trucje herhalen, met een akoestische en elektrische versie van Rockin’ in the Free World. Ook Sleeps with Angels heeft ‘bookends’.
De historie van het verhaal achter het album Tonight’s the Night is inmiddels bekend. Nu was 1973 sowieso al geen eenvoudig jaar voor Young; eind 1972 overleed Danny Whitten, als gevolg van een drugsoverdosis. Drugs die zeer waarschijnlijk gekocht waren met de oprotpremie die Young hem gaf. Daarop volgde de Time Fades Away tour, die bol stond van de spanningen, drankmisbruik en vooral verdriet.
Na afloop van de tour kwamen de heren Crosby, Stills, Nash & Young samen in een poging om een vervolg van Déjà Vu op te nemen, genaamd Human Highway. Het beoogde titelnummer werd opgenomen op de Ranch van Young in California en is te horen op disc 1 van Volume II; Everybody’s Alone. De sessies volgden op een verblijf in Hawaii. Los van de spanningen onderling viel de band daar bijzonder slecht nieuws ten deel; één van hun trouwe roadies, Bruce Berry, was overleden aan een overdosis. Berry kampte al langer met verslaving, zo heeft hij eens de gitaar van Crosby verkocht om te kunnen scoren. Hij loog maar dat hij hem kwijt was geraakt. In beide gevallen zeer kwalijk voor een roadie.
Nadat de sessies met CSNY op de Ranch op niets uitliepen toog hij naar de studio met de overblijfselen van Crazy Horse; Billy Talbot en Ralph Molina, aangevuld met Nils Lofgren, met wie hij eerder speelde op After the Gold Rush en Ben Keith, van the Stray Gators. Ze togen naar Sunset Sound, waar hij al eerder I Believe in You had opgenomen. Al binnen een dag was David Briggs ervan overtuigd dat deze studio niet de juiste plek was, de band speelde te stijf.
Nu wil het toeval dat aan de overkant van de straat zich Studio Instrument Rentals bevond, S.I.R., waar Bruce Berry zijn carrière was begonnen en van waaruit hij ook als roadie voor CSNY werd gescout. Briggs liep binnen en vroeg: is het goed als ik een gat in je muur sla? In de steeg achter het gebouw werd een mobiele opnamestudio neergezet. En zo kwam het dat het album Tonight’s the Night in de oefenruimte van S.I.R. werd opgenomen. Het ritueel was strict; overdag blowen en drinken en ’s nachts spelen. Er werd niks terug geluisterd, als David Briggs een take goed vond, mixte hij em en dan was het klaar. Veel van de muziek ontstond spontaan; het was zeker niet de intentie van Young om zo’n duister album te maken.
Neil speelde dit nummer 292 keer live, vaak als toegift. In die hoedanigheid stond het nummer op Live Rust en Weld. Met het verschijnen van Bluenote Café kregen we een live versie uit 1988 van maar liefst 19 minuten. Ook zeer de moeite waard. Tijdens de tour van 1973 speelde hij het vaak twee tot drie keer per avond, zo ook op 5 November in The Rainbow, waarvan binnenkort de Official Bootleg moet uitkomen.
Vandaag stemmen we op twee versies van Tonight's the Night, de studio versie en de live versie van Live Rust.
Info Card op neilyoungarchives.com
Info Card op neilyoungarchives.com
Het album Rust Never Sleeps opent met aan akoestische versie van My My, Hey Hey en en sluit met de elektrische versie (Hey Hey, My My) af. Dit ‘bookenden’ van een album had hij 4 jaar daarvoor al eerder toegepast, op Tonight’s the Night. In 1989 zou hij het trucje herhalen, met een akoestische en elektrische versie van Rockin’ in the Free World. Ook Sleeps with Angels heeft ‘bookends’.
De historie van het verhaal achter het album Tonight’s the Night is inmiddels bekend. Nu was 1973 sowieso al geen eenvoudig jaar voor Young; eind 1972 overleed Danny Whitten, als gevolg van een drugsoverdosis. Drugs die zeer waarschijnlijk gekocht waren met de oprotpremie die Young hem gaf. Daarop volgde de Time Fades Away tour, die bol stond van de spanningen, drankmisbruik en vooral verdriet.
Na afloop van de tour kwamen de heren Crosby, Stills, Nash & Young samen in een poging om een vervolg van Déjà Vu op te nemen, genaamd Human Highway. Het beoogde titelnummer werd opgenomen op de Ranch van Young in California en is te horen op disc 1 van Volume II; Everybody’s Alone. De sessies volgden op een verblijf in Hawaii. Los van de spanningen onderling viel de band daar bijzonder slecht nieuws ten deel; één van hun trouwe roadies, Bruce Berry, was overleden aan een overdosis. Berry kampte al langer met verslaving, zo heeft hij eens de gitaar van Crosby verkocht om te kunnen scoren. Hij loog maar dat hij hem kwijt was geraakt. In beide gevallen zeer kwalijk voor een roadie.
Nadat de sessies met CSNY op de Ranch op niets uitliepen toog hij naar de studio met de overblijfselen van Crazy Horse; Billy Talbot en Ralph Molina, aangevuld met Nils Lofgren, met wie hij eerder speelde op After the Gold Rush en Ben Keith, van the Stray Gators. Ze togen naar Sunset Sound, waar hij al eerder I Believe in You had opgenomen. Al binnen een dag was David Briggs ervan overtuigd dat deze studio niet de juiste plek was, de band speelde te stijf.
Nu wil het toeval dat aan de overkant van de straat zich Studio Instrument Rentals bevond, S.I.R., waar Bruce Berry zijn carrière was begonnen en van waaruit hij ook als roadie voor CSNY werd gescout. Briggs liep binnen en vroeg: is het goed als ik een gat in je muur sla? In de steeg achter het gebouw werd een mobiele opnamestudio neergezet. En zo kwam het dat het album Tonight’s the Night in de oefenruimte van S.I.R. werd opgenomen. Het ritueel was strict; overdag blowen en drinken en ’s nachts spelen. Er werd niks terug geluisterd, als David Briggs een take goed vond, mixte hij em en dan was het klaar. Veel van de muziek ontstond spontaan; het was zeker niet de intentie van Young om zo’n duister album te maken.
Neil speelde dit nummer 292 keer live, vaak als toegift. In die hoedanigheid stond het nummer op Live Rust en Weld. Met het verschijnen van Bluenote Café kregen we een live versie uit 1988 van maar liefst 19 minuten. Ook zeer de moeite waard. Tijdens de tour van 1973 speelde hij het vaak twee tot drie keer per avond, zo ook op 5 November in The Rainbow, waarvan binnenkort de Official Bootleg moet uitkomen.
Vandaag stemmen we op twee versies van Tonight's the Night, de studio versie en de live versie van Live Rust.
Info Card op neilyoungarchives.com
Info Card op neilyoungarchives.com
0
geplaatst: 17 maart 2021, 09:24 uur
En nu moet ik - zelfs twee keer - naar het nummer Tonight's The Night luisteren.
Het album waar de zang van Neil Young een kraai beledigt...
Het album waar de zang van Neil Young een kraai beledigt...
* denotes required fields.