De Live Rust versie is toch niet zo vals?

Tja, toch kun je oprecht zeggen dat hij die verkochte gitaar ( een soort van ) kwijt was geraakt.

Studio: 10
Live : 9

Live uitvoering mist toch de drama van de studio uitvoering.
Live heeft hij wel dat extra's in het gitaarwerk en de live uitvoering is zeker gezelliger.

Ik hoor geen kraai in de studioversie, maar wel zeer intense zang en verdriet, passend bij de tekst.
Ik hoor ook geen kraai in de live-versie, maar wel woede en frustratie.

Studio: 9,5
Live: 9

Nooit kapot van dot nummer geweest

Studio: 7
Live : 7

Studio 8.9
Live 8.4

Studio - 8
Live -6

Studio: 7,5
Live : 8

Studio: 7
Live: 7,9

Live-versie is nog ietsje beter.

Studio: 9
Live: 9,2

De versie op Roxy: Tonight's the Night Live vind ik het sterkst.

Studio: 8,5
Live: 8,4

Ik sluit me aan bij Rudi.

Tonight's the Night:
Studio: 7,3
Live: 7,8

Precies wat henk01 zegt...
Tonight's the Night:
Studio: 7
Live: 7

Tonight's the Night:
Studio: 8
Live: 6

Die ken ik niet. Daar gaat mijn hoop dan naar uit als ik het straks ga beluisteren.

Oké, ik heb het beluisterd. En ik vind het bij lange na niet zo erg als in mijn hoofd. Ik denk dat ik vooral Mellow My Mind in mijn hoofd had. Of Tired Eyes en Roll Another Number. In mijn beleving waren die echt pijnlijk vals. Ik heb het album dan ook al een jaar of 9 niet meer beluisterd.

Maar het nummer Tonight's The Night valt toch wel mee. Ik heb me niet aan de zang gestoord. De live versie vond ik wel lekker.

Tonight's the Night:
Studio: 7
Live: 7,8

We wachten af wanneer Mellow My Mind aan de beurt komt.

Soms moet je albums een tweede kans geven.

Op Archives Vol. II staat een live versie van Mellow My Mind op Banjo, uit 76. Ook op CSNY 1974 staat een versie op Banjo, met harmoniezang van Crosby and Nash. Beiden aanzienlijk minder vals gezongen.

En anders is er altijd nog de Simply Red versie

Bij mij duurde het ook heel lang voor het kwartje viel. Nu is het één van mijn favoriete albums. Al vind ik de live versie van Roxy nóg beter.

Die "vals albumversie " van Mellow My Mind is gewoon heilig

Tonight's the Night:
Studio: 8
Live: 7,2

Tonight's the Night:
Studio: 9
Live: 7,5

Tonight's the Night:
Studio: 8,6
Live: 8,3

Tonight's The Night. Misschien wel mn favoriet.
Studio : 10
Live: 8

Beter had ik het niet kunnen zeggen. Zowel de studio als de live versie heeft zijn eigen sterke punten. Vanaf het onvergetelijke basloopje weet je al hoe laat het is (wat dat betreft grote overeenkomst met Dark Star van Grateful Dead). Van mij krijgen beide versies dan ook een 10. Na 19 stemmen staat de studio versie op een 8.44, de live versie op een 7.97.

Ietwat later dan gepland gaan we verder met het volgende nummer!

Tijdens de Tonight’s the Night sessies komt ook Joni Mitchell langs. Samen met Neil Young & the Santa Monica Flyers zingen ze Raised on Robbery. Het verhaal achter deze opname is enigszins bijzonder. Joni Mitchell was op de bewuste dag te gast in de studio en wilde een nummertje mee spelen; opeens klinkt er afgrijselijke herrie door de monitor, als iemand die een elektrische gitaar bespeelde alsof het een 12-string was. Na wat ‘bijles’ van Young, die haar zijn Gretsch gaf, namen ze het nummer op. Toen Mitchell de opname later terughoorde bij Briggs, schudde ze meewarig haar hoofd. Briggs zette haar de deur uit. In Shakey wordt het nummer omschreven als een ‘train-wreck rendition, complete with off key harmonies from Young’. Die omschrijving is adequaat.

Joni komt net als Neil Young uit Canada en ze kwamen elkaar als eens tegen in het folk-circuit in Toronto. Ze is ook degene die Neil introduceerde bij Elliot Roberts, die haar toen al een tijdje managede en uiteindelijk ook de manager van Neil Young zou worden. Elliot Roberts stond nog even om de kandidatenlijst om de manager van Buffalo Springfield te worden, maar Neil verzette hier zich sterk tegen, tot verdriet van Roberts. Later bleek dat Neil dat gedaan had omdat hij al van plan was de band te verlaten en Roberts voor zichtzelf te willen houden.

Ook na 1973 bleven de paden van Young en Mitchell elkaar kruisen, zo speelde Young harmonica op Mitchell’s Furry Sings the Blues en ging ze mee op tour met CSNY in 1974 (haar bijdragen kwam echter niet terecht op het album CSNY 1974, maar zijn wél te zijn op de Wembley bootleg DVD). Twee jaar later deden ze dit dunnetjes over bij The Last Waltz met The Band. In 1982 gingen ze zo ongeveer tegelijkertijd naar Geffen Records. Of Joni ook één miljoen per album kreeg weet ik niet.

In 1973, tijdens de Time Fades Away Tour, schreef Neil een ode aan Mitchell: ‘Sweet Joni’. Al jaren zwerft er een bootlegopname van 11 maart rond met dit nummer, eindelijk is er met het verschijnen van Archives Vol. II een officiële uitgave van. Het toont Neil op zijn breekbaarst, schor kondigt hij het nummer aan: ‘I have never done this one before, I might screw it up’. Dat zijn stem niet al te best was, wordt bevestigd door het feit dat de akoestische set die dag al na vijf nummers afgebroken werd. We hebben sowieso geluk dat het nummer überhaupt is vastgelegd; slechts twee keer speelde hij het live.





Info Card op neilyoungarchives.com

Sweet Joni: 3

Doghouse: 7,5
Lekker opstuwend nummer met die blazers. Niet hemelbestormend, maar kan de humor er wel van inzien.

Tumbleweed: 7
Heel aardig solonummer. De orkestversie is dan weer teveel van het goede voor mij. Teveel orkest ook, en te weinig Young.

Goin' Back: 8
Comes a Time ben ik niet zo wild mee, maar dit is een prima nummer.

My My, Hey Hey: 9
Een van de beste nummers van mijn favoriete NY album.

Tonight's The Night (studio): 8
Tonight's The Night (live): 7,5
Tonight's The Night bevalt me niet altijd goed, ik moet ervoor in de stemming zijn. De liveversie is wat minder emotioneel dan de studio-uitgave, en is daarom wat mij betreft wat minder.

Sweet Joni: 4
Nummer klinkt onaf, en Young is niet erg goed bij stem.

3

Erg lage scores tot nu toe. Klinkt inderdaad onaf, Young lijkt ook wat te raspen, maar de emotie komt wel over, vind ik. Een hoogvlieger in het oeuvre van Young is het daarentegen ook niet, maar ja..

7

5.5

7,5

Ai, zware onvoldoendes hier. Alhoewel ik een album als Live at Massey Hall zeer kan waarderen heb ik de Time Fades Away tour ook erg hoog zitten. Ja, veel minder goed gezongen, maar als document van een tijdperk zeer intrigerend. Om dezelfde reden kijk ik de Wembley 1974 DVD van CSNY ook met enige regelmaat. En in tegenstelling tot Nash repareert Young zijn vocalen niet met autotune (zie ook CSNY 1974). Musique verité.