Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
1
geplaatst: 22 mei 2021, 18:47 uur
Ik zal maar niet zeggen dat ik het nummer bijna niet had opgenomen in de stemlijst. In de eerste permutatie had ik alleen de beste 4 a 5 nummers per album. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald zullen maar zeggen.
1
geplaatst: 22 mei 2021, 20:21 uur
Tja, wél stemmen op We R in Control en niet op Round & Round. Dat had nogal wat beroering veroorzaakt denk ik.
1
geplaatst: 22 mei 2021, 20:25 uur
Changing Highways 7,3
Interstate 9,1
Country Home 8,8
Vampire Blues 8,6
Running Dry 9,3
Round and Round 8,4
Interstate 9,1
Country Home 8,8
Vampire Blues 8,6
Running Dry 9,3
Round and Round 8,4
0
geplaatst: 24 mei 2021, 08:25 uur
Ik was even bang dat jullie allemaal het songfestival zouden gaan kijken en daarom geen tijd meer hadden voor de Neil Young meter, niets is echter minder waar, want er is liefst 18 keer gestemd. Van mij krijgt het 'minste' nummer van EKTIN een 8.7, waardoor het gemiddeld uitkomt op een 8.48, gek genoeg 0.05 punt hoger dan Running Dry.
In 1967 begon Neil Young zich serieus te ontplooien als artiest, met steeds complexere composities en arrangementen zoals Expecting to Fly (met enige hulp van Jack Nitzsche) en Broken Arrow. Het nummer opent met een faux-live opname van Mr. Soul, gezongen door drummer Dewey Martin en is ongetwijfeld geïnspireerd door Sgt. Pepper (het applaus is afkomstig van het optreden van the Beatles in the Hollywood Bowl). Alles wordt uit de kast getrokken, strijkers, een clarinet, piano en niet minder dan vier gitaristen (naast Young, Stills en Furay ook nog ene Chris Sarns). More is more zeg maar. De drie-aktor, met elk een couplet en refrein wordt gescheiden door een muzikale calling card per akte.
Het nummer vat de jaren 60 in zes minuten samen; 18 years of american dream: je mag wel het leger in, maar niet drinken. Je mag wel worden doodgeschoten in de oorlog, maar niet stemmen en aan seks moet je al helemaal niet denken. Trippen? Op reis gaan bedoel je, maar zeker geen drugs. De jeugd rebelleert tegen hun ouders. Het derde couplet zou gaan over de moord van JFK.
Info Card op neilyoungarchives.com
En in de bonus, een live versie uit 1968:
In 1967 begon Neil Young zich serieus te ontplooien als artiest, met steeds complexere composities en arrangementen zoals Expecting to Fly (met enige hulp van Jack Nitzsche) en Broken Arrow. Het nummer opent met een faux-live opname van Mr. Soul, gezongen door drummer Dewey Martin en is ongetwijfeld geïnspireerd door Sgt. Pepper (het applaus is afkomstig van het optreden van the Beatles in the Hollywood Bowl). Alles wordt uit de kast getrokken, strijkers, een clarinet, piano en niet minder dan vier gitaristen (naast Young, Stills en Furay ook nog ene Chris Sarns). More is more zeg maar. De drie-aktor, met elk een couplet en refrein wordt gescheiden door een muzikale calling card per akte.
Het nummer vat de jaren 60 in zes minuten samen; 18 years of american dream: je mag wel het leger in, maar niet drinken. Je mag wel worden doodgeschoten in de oorlog, maar niet stemmen en aan seks moet je al helemaal niet denken. Trippen? Op reis gaan bedoel je, maar zeker geen drugs. De jeugd rebelleert tegen hun ouders. Het derde couplet zou gaan over de moord van JFK.
Info Card op neilyoungarchives.com
En in de bonus, een live versie uit 1968:
1
geplaatst: 24 mei 2021, 09:14 uur
Altijd al een apart nummer gevonden met die vreemde tempowisselingen . Tekst die de tijd symboliseert en muzikaal heel erg vol geproduceerd. Het heeft iets beklemmends. Het kost me altijd veel moeite om dit nummer op te nemen.7
0
geplaatst: 24 mei 2021, 19:10 uur
Apart nummer, springt er zeker uit. Ik vind de sobere live-uitvoering op Sugar Mountain nog wat indrukwekkender, dat wel.
8,8
8,8
0
geplaatst: 25 mei 2021, 08:58 uur
Wat mij betreft hoort het nummer tot het beste wat Young geschreven heeft, net als Expecting to Fly ongetwijfeld beïnvloed door de tijdsgeest (en een zeker album van een zekere Britse band), ambitieus, tekstueel scherp, mysterieus. Beter dan Mr. Soul. Van mij krijgt het een 9.3, na 12 stemmen staat Broken Arrow op 7.78, waarmee het het hoogst scorende Buffalo Springfield nummer is.
Broken Arrow is opgedragen aan Ken Koblun, net als Young lid van The Squires, maar in tegenstelling tot Young eindigde daar zijn carrière, hij paste gewoon niet bij een band als Buffalo Springfield zoals Bruce Palmer dat deed. Het nummer staat naast de eerder benoemde thema’s ook symbool voor transitie, een einde van een tijdperk (the Squires) en het begin van iets nieuws, niet eens zozeer Buffalo Springfield maar een solocarrière, Young was immers al een keer vertrokken bij de band in 1967.
Anno 1965 was Young nog volop aan de weg aan het timmeren met the Squires, met op bas dus Ken Koblun. Behalve de single Aurora/The Sultan bleven hun inspanningen echter beperkt tot demo’s en liveoptredens. Enkele nummers uit deze periode kwamen terecht op Archives Vol. I. De meeste instrumentaal, maar ook enkele nummers waarop Neil zingt (bij liveoptredens was de reactie vaak ‘stick to instrumentals’, de hieruit volgende onzekerheid zou pas in 1969 voorzichtig wegebben).
Nu vallen de meeste nummers van The Squires in the categorie, ‘leuk voor op een verzamelbox, maar geen hoge replay waarde’; I’m a Man and I Can’t Cry is daar een positieve uitzondering op. Het nummer werd opgenomen in een kelder in Winnipeg in december 1965 (hetgeen uitvoering wordt bezongen in Don’t be Denied; When I got to Winnipeg, I checked into school… … pretty soon I met a friend, he played guitar). Het zouden de laatste ‘studio’ opnames zijn met The Squires, die niet lang daarna richting Fort William trokken om op te treden. Daar zou Neil Young ene Stephen Stills ontmoeten. And the rest is history.
Info Card op neilyoungarchives.com
Broken Arrow is opgedragen aan Ken Koblun, net als Young lid van The Squires, maar in tegenstelling tot Young eindigde daar zijn carrière, hij paste gewoon niet bij een band als Buffalo Springfield zoals Bruce Palmer dat deed. Het nummer staat naast de eerder benoemde thema’s ook symbool voor transitie, een einde van een tijdperk (the Squires) en het begin van iets nieuws, niet eens zozeer Buffalo Springfield maar een solocarrière, Young was immers al een keer vertrokken bij de band in 1967.
Anno 1965 was Young nog volop aan de weg aan het timmeren met the Squires, met op bas dus Ken Koblun. Behalve de single Aurora/The Sultan bleven hun inspanningen echter beperkt tot demo’s en liveoptredens. Enkele nummers uit deze periode kwamen terecht op Archives Vol. I. De meeste instrumentaal, maar ook enkele nummers waarop Neil zingt (bij liveoptredens was de reactie vaak ‘stick to instrumentals’, de hieruit volgende onzekerheid zou pas in 1969 voorzichtig wegebben).
Nu vallen de meeste nummers van The Squires in the categorie, ‘leuk voor op een verzamelbox, maar geen hoge replay waarde’; I’m a Man and I Can’t Cry is daar een positieve uitzondering op. Het nummer werd opgenomen in een kelder in Winnipeg in december 1965 (hetgeen uitvoering wordt bezongen in Don’t be Denied; When I got to Winnipeg, I checked into school… … pretty soon I met a friend, he played guitar). Het zouden de laatste ‘studio’ opnames zijn met The Squires, die niet lang daarna richting Fort William trokken om op te treden. Daar zou Neil Young ene Stephen Stills ontmoeten. And the rest is history.
Info Card op neilyoungarchives.com
1
geplaatst: 25 mei 2021, 10:00 uur
Broken Arrow verhoog ik graag nog met een half punt na herbeluistering: 7,7
5,8
* denotes required fields.