7

Ik ken die nóg betere versie niet, maar ben het met Young oneens. Deze uitvoering is absoluut knap genoeg om op zo'n fysieke archief-release tot zijn recht te komen. Maar goed, Young zelf heeft wat dat betreft het laatste woord, uiteraard.

8,4

Hoe dan ook benieuwd naar die versie met band.

Nog een jaartje geduld, in 2022 zou Archives Vol. III uit moeten komen. Tenzij Young zich weer bedenkt natuurlijk.

De Bootleg Series (behalve Carnegie Hall) zijn ook al uitgesteld omdat de productie van Vinyl de vraag niet aankan. En in plaats van dan maar de CD en digitale versie eerder uit te brengen en de LP later, zoals andere artiesten doen is geen optie voor Young.

Gelukkig komen de Archives box-sets niet op vinyl uit.

7.5

7

Barefoot Floors: 6

Barefoot Floors :7.7

Barefoot Floors: 8

Piece of Crap: 6

Fucking Up: 6,5
Beetje de oudere broer van Piece of Crap in mijn ogen. Veel albums kan ik goed hebben van Neil, maar het kwartje van Ragged Glory is bij mij nooit gevallen.

Scenery 8

Birds 6,8
Minst favoriete nummer van mijn meest favoriete album.

L.A. Girls and Ocean Boys 7

Barefoot Floors: 7,8

Barefoot Floors: Fraai! 8,3

Zeer fraai inderdaad en een waar gemis op de 'The Old Homestead' schijf van Acrhives Vol. II. Van mij krijgt het nummer een 8.7, na 9 stemmen goed voor een 7.71 gemiddeld, goed voor een voorlopige 111e plek (met een zeer miniem verschil):

109. Big Time | 7.73 | 18 stemmen
110. Are You Ready for the Country? | 7.717 | 24 stemmen
111. Barefoot Floors | 7.711 | 9 stemmen
112. Silver & Gold | 7.705 | 20 stemmen
113. Philadelphia | 7.69 | 22 stemmen

1974 was een bijzonder productief jaar voor Young, genoeg materiaal geschreven en opgenomen om drie albums te vullen, een tour met CSNY én aan het einde van het jaar voegde zich Frank Sampedro bij Crazy Horse. Tijdens de tour met CSNY was Young eigenlijk de enige met nieuw materiaal, vandaar ook het veto voor een live album. Zonde, want met wat overdubs (zoals Grateful Dead deed met Europe 72) had er best een mooie drie dubbelaar uit kunnen komen. Het is ook niet alsof Young nou zelf wat met die nummers deed; Love/Art Blues, Hawaiian Sunrise en Traces bleven tot het uitkomen van CSNY 1974 in 2014 in het archief, soloversies van deze nummers nog 6 jaar langer. En bedankt.

Ook Pushed it Over the End was een nieuw nummer tijdens deze tour, de versie van 17 augustus 1974 werd in de studio voorzien van overdubs en laat zien dat een compleet album in deze stijl goed mogelijk was. Na het afronden van de tour werd het nummer nooit meer gespeeld. Tijdens sessies voor Long May You Run werd het nummer verbouwd tot Fontainebleau, een nummer dat hij zelfs helemaal nooit live speelde. Het nummer lijkt over het gelijknamige hotel te gaan, maar toch zit er iets diepers in verstopt in de cryptische tekst:

I guess the reason I'm so scared of it
Is I stayed there once and I almost fit
I left before I got out of it
People were drownin' in their own

Fontainebleau, was that me?
Fontainebleau, well, I guess I'll see
Fontainebleau





Info card op neilyoungarchives.com

Fontainbleau : Gewoon een goed nummer , doet me altijd wat denken aan de nummers van het Are You Passionate album. Qua muzikale invulling dan. 8.1

8

Fontainebleau: 8

LA Girls & Ocean Boys: 7,8 - mooi hoor
Barefoot Floors: 8,1 - heel mooi hoor
Fontainebleau: 7,9 - mooi hoor

Leuk trio!

Fontainebleau: 9,5

Fontainebleau: 8

Dit is gewoon een Young creatie, het aandeel Stills is minimaal

Fontainebleau: 8

Peaceful Valley Boulevard: 7,5
Piece Of Crap: 4,5
F*!#in’ Up: 9
Scenery: 9
Don't Let It Bring You Down: 7,5
Birds: 7
L.A. Girls and Ocean Boys: 7,5
Barefoot Floors: 6,5
Fontainebleau: 7

F*!#In' Up: 9,5
Scenery: 9
Don't Let It Bring You Down: 6,5
Birds: 7
L.A. Girls and Ocean Boys: 7
Barefoot Floors: 7
Fontainebleau: 7,5

Nagekomen stemmen zorgen er inmiddels voor dat Don't Let it Bring You Down ver verwijderd blijft van de eerste plek. Fountainebleu doet het heel behoorlijk tot nu toe. Morgen de volgende ronde, waarna jullie maandag weer vrijaf krijgen.

Tropenrooster.

Ook voor Ride my Llama duurde het even voor de definitieve versie op plaat stond. Het nummer werd voor het eerst opgenomen met Crazy Horse op 22 mei 1975 in Point Dume, tijdens de sessies voor Zuma. Er is behoorlijk wat tijd in dit nummer gestoken, aan het aantal overdubs te horen (handclaps, harmoniezang). Toch haalde het nummer het album Zuma (of zo je wilt, Dume) niet.

Ruim een jaar later kwam poging nummer 2, dit keer solo in Indigo, als onderdeel van de sessies die het album Hitchhiker zouden opleveren. Een aantal nummers van deze sessie werden gebruikt voor latere albums: Pocahontas (op Rust Never Sleeps nota bene), Captain Kennedy op Hawks & Doves en Campaigner op Decade. Maar Ride my Llama wederom niet.

Op 26 mei 1978 in The Boarding House was het alsnog raak. Deze versie werd voorzien van overdubs en gebruikt voor kant A van Rust Never Sleeps. Het is verbazingwekkend hoe dicht deze versie qua feeling bij de Crazy Horse versie van 1975 ligt.

Leuk weetje, My Old Neighbourhood is één van de titels die Young heeft overwogen voor een album in deze periode.

We stemmen vandaag op twee versies van dit nummer; de Crazy Horse versie uit 1975 en de Rust Never Sleeps versie.





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

Ride My Llama (Crazy Horse): 8,5
Ride My Llama (Rust Never Sleeps): 8

Ride My Llama (Crazy Horse): 7
Ride My Llama (Rust Never Sleeps): 8.5

Besef me nu dat ik het resultaat voor Fountainebleu nog niet gepost heb. Die houden jullie nog tegoed.

Ride My Llama (Crazy Horse) 9
Ride My Llama (Rust Never Sleeps) 8.5

Ride My Llama (Crazy Horse): 7,5 (die handclaps slaan nergens op!)
Ride My Llama (Rust Never Sleeps): 9

Ride My Llama (Crazy Horse): 7
Ride My Llama (Rust Never Sleeps): 8

Ride My Llama (Crazy Horse): 7
Ride My Llama (Rust Never Sleeps): 7