8

9

Het gaat erom spannen of Only Love Heart of Gold van de troon gaat stoten! Nog geen 10 uitgedeeld, maar het laagste cijfer is een 8.

8.5

8,8

Mooi... maar Heart of Gold blijft voor mij wel mooier

9

7.8 Zeker een mooi nummer maar geen uitgesproken favoriet

Only Love Can Break Your Heart: 8

8.8

9,0

De mooiste tot nu toe
9,6

Hartroerend
9.2

Jinxed it! Zelfs een 10 van mij helpt het nummer niet naar de eerste plaats. Met een 8,88 na 23 stemmen staat Only Love Can Break Your Heart op een voorlopige derde plaats.

Na 1976 was Neil Young wel even klaar met Crosby, Stills & Nash; op een gastoptreden bij Crosby & Nash in Santa Cruz in 1977 na zou het nog tot 1985 duren eer hij weer met ze op het podium stond tijdens Live Aid (Neil was met zijn eigen band beter op dreef). In 1988 dook hij pas weer de studio met ze in, als inlossing van een belofte wanneer Crosby clean zou zijn.

Zijn frustratie met de heren kwam in 1978 tot uiting in het nummer Thrasher, van het album Rust Never Sleeps. Een essentieel nummer in zijn oeuvre, qua thematiek en songwriting, van wat ik zijn beste album vind. Het is, net als bijvoorbeeld Nowadays Clancy Can’t Even Sing een combinatie van meedere verhaallijnen, gecombineerd met surrealisme. Crosby, Stills & Nash kwamen er niet licht vanaf:

They had the best selection
They were poisoned with protection
There was nothing that they needed
Nothing left to find
They were lost in rock formations
Or became park bench mutations
On the sidewalks and in the stations
They were waiting, waiting
So I got bored and left them there
They were just dead weight to me
Better down the road without that load

Toch zit er nog enig berouw in het stuklopen van de vriendschap: 'How I lost my friends, I still don’t understand'. In de tekst zit overigens nog een kleine variatie, op Rust Never Sleeps horen we hem zingen over een 'Heated Pool & Bar'. In de concertfilm, waar hij het zinnetje 'they were lost in rock formations' vergeet, zingt hij over een Airconditioned Bar. Ook op de lyric sheet van Rust Never Sleeps staat het zo, ondanks dat hij het niet zingt. Op Live Rust ontbreekt het nummer; paste denk ik niet meer op de LP.

Het nummer wordt door sommige fans als de Heilige Graal gezien, samen met onder andere Ambulance Blues. Het Neil Young fanblog Thrasher's Wheat is er bijvoorbeeld naar vernoemd. Het feit dat het na 1978 nog maar zelden is gespeeld helpt ook mee.

De opname die we het beste kennen is opgenomen tijdens de One Stop World Tour, een reeks van 10 optredens in The Boarding House tussen 24 en 28 mei 1978, die overigens ook in zijn geheel gefilmd is, als we het boek Shakey mogen geloven. De ‘perfecte’ take vond plaats op 26 mei, tijdens de matineevoorstelling. Op de timeline van Neil’s website staat ook een live album genoemd, Boarding House, welke zeer de moeite waard moet zijn, immers ook My My, Hey Hey en Ride my Llama van Rust Never Sleeps zijn hier opgenomen. Andere nummers van deze reeks concerten die de moeite waard zijn, zijn Out of My Mind (van Buffalo Springfield), Shots (dat we kennen in een elektrische versie van Re-ac-tor) en The Ways of Love, dat pas op Freedom zou verschijnen, maar waar Neil naar eigen zeggen nooit echt tevreden over is geweest.






Info Card op neilyoungarchives.com

8

8.8

7,1

8

8,5

Thrasher: Een van mijn favoriete liedjes van Neil Young: verborgen in de simpele structuur zit zoveel emotie en berusting. Verbitterd meesterwerkje. 10

Ongelofelijk mooi: 9

9

8

Trasher: 8

Prachtig nummer weer. Samen met Powderfinger mijn favoriet van Rust Never Sleeps.

9,2

Wat AOVV zegt. Eén van de hoogtepunten van Rust Never Sleeps, samen met de akoestische versie van My My Hey Hey.

9,1

Fantastisch liedje. Neil trekt je als het ware mee in zijn verbittertheid.
Echt prachtig.

9.0

En Pocahontas

En de opener & afsluiter, en Sail Away, en...
Enfin, je begrijpt het wel.

6,5

Ik verdiep me meer en meer in de mans oeuvre, wat ik al eerder van plan was, maar nu echt gebeurd. Hulde daarvoor, Harm.

Deze een 9.