Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
0
geplaatst: 20 januari 2021, 17:00 uur
Een behoorlijke matte versie is dit, eerlijk gezegd. Daardoor gaat de duur van bijna 10 minuten ook flink tegenzitten.
5
5
0
geplaatst: 20 januari 2021, 19:51 uur
Like an Inca: de versie van Trans irriteert niet echt, maar heeft inderdaad te weinig dynamiek om tien minuten boeiend te blijven. 5,5
0
geplaatst: 20 januari 2021, 20:36 uur
Mijn voornaamste beef met dit nummer is dat het lijkt alsof hij het nummer twee keer zingt, na het tweede refrein begint hij immers weer bij het eerste couplet. De zang bij de even coupletten (who put the bomb on the sacret altar en if you want to put ice in the lava river) is ook gewoon niet zo best. Misschien dat ik zelf een keer een edit maak van een minuut of vijf.
0
geplaatst: 21 januari 2021, 09:34 uur
Na een aardig begin met een hoop zevens (ook ik heb een 7 over voor dit nummer) is het gemiddelde na 14 stemmen gezakt tot een 6.5. Daarmee vertoeft het nummer in de onderste regionen. Ongetwijfeld zal de lange speelduur wat mee te maken hebben.
De Inca trilogie wordt afgesloten door Inca Queen van het album Life. Inca Queen is opgenomen tijdens de tour van 1986, Live in a Rusted Out Garage. De opzet was te vergelijken met die van Rust Never Sleeps, 8 jaar eerder, in een poging wat van de oude magie terug te vinden. Dat lukte slechts gedeeltelijk; de live nummers werden net als op Rust Never Sleeps in de studio bijgeschaafd, maar hadden te lijden onder de 80’s productie en instrumentatie (een synthesizer klinkt nou eenmaal zelden tijdloos).
Het nummer krijgt weinig liefde van Jimmy McDonough die het in zijn boek Shakey, de biografie van Neil Young, het een slap aftreksel van Cortez the Killer noemt, maar ik vind het één van de betere nummers van het album. Acoustic Horse, dat is een zeldzaamheidje.
Info Card op neilyoungarchives.com
In de bonus een live versie zonder overdubs:
De Inca trilogie wordt afgesloten door Inca Queen van het album Life. Inca Queen is opgenomen tijdens de tour van 1986, Live in a Rusted Out Garage. De opzet was te vergelijken met die van Rust Never Sleeps, 8 jaar eerder, in een poging wat van de oude magie terug te vinden. Dat lukte slechts gedeeltelijk; de live nummers werden net als op Rust Never Sleeps in de studio bijgeschaafd, maar hadden te lijden onder de 80’s productie en instrumentatie (een synthesizer klinkt nou eenmaal zelden tijdloos).
Het nummer krijgt weinig liefde van Jimmy McDonough die het in zijn boek Shakey, de biografie van Neil Young, het een slap aftreksel van Cortez the Killer noemt, maar ik vind het één van de betere nummers van het album. Acoustic Horse, dat is een zeldzaamheidje.
Info Card op neilyoungarchives.com
In de bonus een live versie zonder overdubs:
0
geplaatst: 21 januari 2021, 10:23 uur
5 min was ook genoeg geweest ,en dan zonder die achtergrondgeluiden en sommige toevoegde begeleiding
6
6
0
geplaatst: 21 januari 2021, 11:28 uur
Bevalt me heel wat beter dan Like an Inca. De overdubs maken het wat minder, maar zeer genietbaar!
7
7
1
geplaatst: 21 januari 2021, 18:25 uur
Helemaal gemist dit topic , dus ik stroom later in .Na de Springsteen meter was ik wel weer toe aan een terugkerend item.
Like an Inca 7 (Inderdaad een fijne verassing in de Ziggo Dome)
Inca Queen 7 (Fijne song die iets te lang doorgaat.)
Like an Inca 7 (Inderdaad een fijne verassing in de Ziggo Dome)
Inca Queen 7 (Fijne song die iets te lang doorgaat.)
0
geplaatst: 22 januari 2021, 09:19 uur
Ikzelf heb voor dit sfeervolle nummer een 8 over, waarbij ik moet toegeven dat de overdubs op het album Life geen geweldige toevoeging vind. Na 17 stemmen staat het nummer op een 6,99 gemiddeld. Nagenoeg gelijk met nummers als Hippie Dream en This Note's for You.
Zoals gezegd kent het tweede nummer uit de trilogie, Like an Inca, zijn oorsprong in het nummer Hitchhiker. Maar waar Like an Inca soms een wat vrij langdradig repeterend geheel is, zeker op de cd-versie, is Hitchhiker een krachtig, maar vooral erg ‘eerlijk’ nummer, zoals Bob Dylan het later zou zeggen. Het nummer beschrijft namelijk zo’n beetje alle drugs die Neil in zijn leven heeft gebruikt: Hash, Amfetamine, Valium, Grass (marihuana), cocaïne. Het nummer eindigt in een hallucinaire droom, waarin hij ontsnapt naar Peru.
De voor zover bekend eerste versie van dit nummer werd op band vastgelegd op 11 Augustus 1976 (al beweert Neil zelf dat het ook al in 1975 opgenomen is), samen met 9 andere nummers vormt het het album Hitchhiker, dat tot 2017 in het archief bleef. Live werd Hitchhiker overigens pas voor het eerst gespeeld in 1992, tijdens de tour ter promotie van Harvest Moon. Neil beschouwde het nummer nooit als ‘af’. In 1992 herhaalde hij dus het eerste couplet op het eind van het nummer. Een publieksopname zwerft al jaren rond op internet. Wat mij betreft is dit de ultieme versie van dit nummer, dus ik hoop vurig dat deze versie ooit in zijn archief opgenomen is en wordt uitgebracht.
Toen hij in 2010 met Daniel Lanois de studio indook om het album Le Noise op te nemen bracht hij het nummer voor het eerst op een elektrische gitaar. Ook had hij eindelijk de gelegenheid gevonden om het nummer af te maken; in het laatste couplet geeft hij aan dankbaar te zijn deze roerige periode te hebben overleefd en dat hij zijn vrouw en kinderen heeft. Helaas leverde het hiermee wel iets van de originele ‘spook’ in.
We beoordelen vandaag twee nummers: de akoestische versie uit 1976 en de elektrische versie uit 2010. Voor beiden graag een punt!
Info Card op neilyoungarchives.com
Info Card op neilyoungarchives.com
Uitraard wil ik jullie de live opname van 1992 niet onthouden (is helaas slechts een audience recording):
Zoals gezegd kent het tweede nummer uit de trilogie, Like an Inca, zijn oorsprong in het nummer Hitchhiker. Maar waar Like an Inca soms een wat vrij langdradig repeterend geheel is, zeker op de cd-versie, is Hitchhiker een krachtig, maar vooral erg ‘eerlijk’ nummer, zoals Bob Dylan het later zou zeggen. Het nummer beschrijft namelijk zo’n beetje alle drugs die Neil in zijn leven heeft gebruikt: Hash, Amfetamine, Valium, Grass (marihuana), cocaïne. Het nummer eindigt in een hallucinaire droom, waarin hij ontsnapt naar Peru.
De voor zover bekend eerste versie van dit nummer werd op band vastgelegd op 11 Augustus 1976 (al beweert Neil zelf dat het ook al in 1975 opgenomen is), samen met 9 andere nummers vormt het het album Hitchhiker, dat tot 2017 in het archief bleef. Live werd Hitchhiker overigens pas voor het eerst gespeeld in 1992, tijdens de tour ter promotie van Harvest Moon. Neil beschouwde het nummer nooit als ‘af’. In 1992 herhaalde hij dus het eerste couplet op het eind van het nummer. Een publieksopname zwerft al jaren rond op internet. Wat mij betreft is dit de ultieme versie van dit nummer, dus ik hoop vurig dat deze versie ooit in zijn archief opgenomen is en wordt uitgebracht.
Toen hij in 2010 met Daniel Lanois de studio indook om het album Le Noise op te nemen bracht hij het nummer voor het eerst op een elektrische gitaar. Ook had hij eindelijk de gelegenheid gevonden om het nummer af te maken; in het laatste couplet geeft hij aan dankbaar te zijn deze roerige periode te hebben overleefd en dat hij zijn vrouw en kinderen heeft. Helaas leverde het hiermee wel iets van de originele ‘spook’ in.
We beoordelen vandaag twee nummers: de akoestische versie uit 1976 en de elektrische versie uit 2010. Voor beiden graag een punt!
Info Card op neilyoungarchives.com
Info Card op neilyoungarchives.com
Uitraard wil ik jullie de live opname van 1992 niet onthouden (is helaas slechts een audience recording):
* denotes required fields.