7. Butch Kassidy - Heath (92 punten, 18 keer genoemd)
Genomineerd via: Arno
Nummer 1 van: Arno, Johnny Marr, The Eraser, 123poetertjes & Teunnis
Maand: januari
Maandpositie: 7
Virtuele Road to the Finale (vanaf ronde 2): 4 – 17 – 6 – 5
Tussenstand elk 10 lijstjes: 9 – 5 – 11

Butch Kassidy kende een grillig finaleverloop. Het nummer kwam traag op gang en werd in de eerste lijstjes amper genoemd. Daarna ging het steeds beter, en op een gegeven moment stond Heath zelfs tweede in de tussenstand. Daarna kwam de klad er flink in en zakte het nummer weg tot de één na laatste plek. Gelukkig voor de heren pakten ze vlak voor tijd nog even twee keer de volle buit dankzij Niek en Teun, waardoor het uiteindelijk toch nog een zevende plek is geworden.

Maandfinale presentatie:


Jullie schreven:

6. Arooj Aftab - Mohabbat (95 punten, 21 keer genoemd)
Genomineerd via: pauljojo
Nummer 1 van: ArthurDZ, pauljojo & stardust_be
Maand: maart
Maandpositie: 13
Virtuele Road to the Finale (vanaf voorronde): 1 – 1 – 2 – 5 – 8 – 6
Tussenstand elk 10 lijstjes: 10 – 8 – 7

De groeiende status van Mohabbat is in deze finale toch enigszins een halt toegeroepen. Het door mij voorspelde podium zat er geen moment in. Mohabbat begon traag, maar kwam naarmate de finale vorderde toch wel wat op stoom. De enige finalist van dit jaar die zich via de voorronde wist te plaatsen. In dat licht bezien is een negende plek in de eindstand natuurlijk wel een wereldprestatie. Edit: Een paar uur na de deadline dropte stardust_be nog even zijn lijstje en dat lijstje zorgt ervoor dat Arooj Aftab toch nog een plek in het linkerrijtje verovert.

Maandfinale presentatie (Last Night):


Jullie schreven:

5. Mdou Moctar - Afrique Victime (101 punten, 26 keer genoemd)
Genomineerd via: Arno
Nummer 1 van: dumb_helicopter
Maand: maart
Maandpositie: 3
Virtuele Road to the Finale (vanaf ronde 3): 2 – 5 – 7
Tussenstand elk 10 lijstjes: 1 – 2 – 4

Mdou Moctar ging als een tropische savannestorm van start en pakte na drie lijstjes de leiding. De punten bleven binnenstromen en halverwege zag het er naar uit dat de overwinning vergeven was. Voor jullie beeld, van de eerste negentien lijstjes kwam Afrique Vinctime er achttien keer in voor. Negentien lijstjes dus, en toen was de koek opeens op. Mdou Moctar kreeg her en der nog wel punten, maar veel waren het er nooit. Onze Afrikaanse vrienden leken het uiteindelijk met een vierde plek te moeten doen, tot Thomas ze een paar uur na de deadline nog een extra schop(je) na gaf en de nummer vier eroverheen stemde. Een schrale troost voor Mdou Moctar, ze zijn wel de allemansvriend. Geen nummer werd vaker genoemd dan deze.

Maandfinale presentatie:


Jullie schreven:

Arooj is jammer, maar verder kan ik wel met deze update leven...

02. Arooj Aftab - Mohabbat
Arooj Aftab, geboren op 11 maart 1985, is een Pakistaanse vocaliste, componiste en producer, die sinds 2010 in New York woont en werkt en deel uitmaakt van de lokale muziek- en filmscene. Mohabbat is het prijsnummer op Vulture Prince, Arooj Aftab's derde studioalbum. Muzikaal houdt het nummer het midden tussen onder meer jazz, neo-Sufi, folk, klassieke (Hindoestaanse) muziek, indie pop en akoestische muziek. Echt een wonderschoon nummer, afkomstig van een album dat ook zeer de moeite waard is

08. Butch Kassidy - Heath
They're marching forth, and everyone follows! Ik weet niet precies waar dit nummer over gaat, maar Butch Kassidy klinkt hierop als een voortdenderende tank. Muzikaal zit het wel in het straatje van Black Country New Road. Dit zal live vast ook ontzettend tof zijn.

09. Mdou Moctar - Afrique Victime
Ik houd over het algemeen wel van het soort woestijnblues dat Mdou Moctar maakt. Afrique Victime is echter wel heel doorsnee, mij bekruipt toch het gevoel dat ik het al eens eerder (en beter) heb gehoord bij Tinariwen, Tamikrest, Bombino en aanverwanten. Dat maakt het nog geen slecht nummer natuurlijk, maar wel weinig onderscheidend.

12. Low - More
Ik ben Low totaal kwijtgeraakt sinds ze het begrip lofi zo serieus nemen, dat hun nummers klinken alsof je stereo kuren heeft en het elk moment kan begeven. More is daar geen uitzondering op, ook al heeft het wel een fraaie melodie en is het vrij compact. Ik zet snel nummers als Lullaby, Words of Monkey weer eens op!

2. Big Thief – Little Things (121 punten, 26 keer genoemd)
Genomineerd via: niels94
Nummer 1 van: johan de witt & Choconas
Maand: juli
Maandpositie: 5
Virtuele Road to the Finale (vanaf ronde 2): 13 – 9 – 10 – 3
Tussenstand elk 10 lijstjes: 7 – 4 – 3

De door mij voorspelde winnaar kwam in het begin wat langzaam op gang. Toch bleven de punten gestaag binnenkomen waardoor Big Thief nooit definitief achteropraakte bij concurrent Irène Drésel. En toen was daar dat allerlaatste lijstje van Thomas. Het lijstje dat Big Thief op precies hetzelfde punten totaal zette als Irène Drésel. Dat betekent dat deze finale beslist wordt op topposities, en die pakte Stupre er drie meer dan Little Things.

Maandfinale presentatie:


Jullie schreven:








 

Was weer een heerlijke editie en wat heb ik hier toch een fijn clubje mensen bij elkaar getroffen zeg. Op naar nog vele mooie jaren met z'n allen

Fietstocht des Oordeels – etappe 1: Big Thief – Little Things

De valse startpositie van dit jaar gaat naar Big Thief want de Vloek van de Fietstochtopener begint toch wel een ding te worden; in drie eerdere edities kwam deze nog nooit in de punten. Nu deed ik de 2017-editie ook wel in omgekeerde volgorde van mijn ranking afwerken, maar in 2019 en 2020 kwamen respectievelijk Big Thief en Yves Tumor niet aan hun trekken. Voor Adrianne is het gewoon haar derde jaar op rij dat ik nog binnen de bebouwde kom van Eindhoven zit wanneer ze de revue passeert. Op zich boeiend want grote steden zijn nou eenmaal boeiend. Maar ook weer minder boeiend omdat ik nogal vaak om en nabij mijn huis fiets dus ik heb allemaal een ziljoen keer eerder gezien, en vooral omdat dit een stuk betreft waar je moeilijk meters kunt maken. Merk ik ook weer wanneer ik mijn Edenstraatje uitfiets richting PSV-stadion en ik tweemaal een minuut aan dezelfde kruising moet wachten. Da’s al de helft van het hele liedje vergooid aan wachttijd. Ik haat het wanneer een stad het niet voor elkaar krijgt om verkeerslichten goed op fietsers af te stemmen. Een goede stad plaatst fietsers altijd boven auto’s. En weten deze verkeerslichten überhaupt niet dat ik aan het werk ben, mijn belangrijkste recensie van het jaar afwerkend? Ik zou er bijna de aandacht van laten afleiden maar gelukkig is Little Things zo fijn dat ik meteen weer blij ben. Eigenlijk ben ik wel blij met de traditie om Big Thief slash Adrianne het bal vroeg aan te vangen want hun nummers geven mij echt het gevoel van verlangen naar wat komen gaat. Voorpret is de helft van alle pret. Diezelfde voorpret heb ik ook in BKS waar ik Big Thief voor het eerst live ga zien. In de tussentijd nog maar flink inluisteren en af en toe wat meespelen op gitaar. Ik fiets nu langs het PSV-stadion en krijg dan toch weer het gevoel van de grandeur die deze Fietstocht belooft te worden. De zon schijnt, ik fiets richting een nieuwe plek, ik heb wijn, ik heb fiets, ik heb boekje, ik heb couscoussalade met granaatappel, feta en munt, ik heb mezelf. En ik heb dus deze prachtmuziek van Big Thief. De Vloek is bij deze officieel verbroken. Laat maar komen die Fietstocht.


Fietstocht des Oordeels – etappe 2: Arooj Aftab - Mohabbat

Normaal gesproken zou ik nu natuurlijk de Torenallee opzoeken, de best wel kjoele straat op Strijp S, maar ik ga even tegendraads doen en blijf parallel aan het westen rijden. Song van het Jaarders zijn nou eenmaal een beetje rare snuiters. Die stemmen gewoon even folknummer in Hindi de finale in. Ik voel de leespil van Madhuri Vijay al genoegzaam knikken in mijn tas. Maar srsly, ik voel hem best wel, die shizzle op mijn rug is eigenlijk toch zwaarder dan me lief is. Niet geschikt voor iemand met een toch vrij belabberde rug. Hierdoor probeer ik tevens zoveel mogelijk rechtop te fietsen, ook wetende dat Teun hierdoor ook met een gerust hart kan slapen hihi. Maar is Arooj eigenlijk wel zo tegendraads? vraag ik me dan af. Ik hoor steeds meer mensen haar draaien en ze staat gewoon op DTRH te shinen. Ik vind het onwijs cool dat een Pakistaanse artieste die in moedertaal zingt zo omarmd wordt, en meer dan terecht want Mohabbat is een best wel errug mooi nummer. Het volgende stuk van mijn route is het prachtig brede, kaarsrecht fietspad over dit fijne stukje Oirschotse Dijk, midden door een bos en langs de Hertgang. Geen herten hier tho, wel heel veel vogels. Ik hoor ze net fijn door mijn koptelefoon heen, helemaal at ease. Vreedzaam knik ik naar elke voorbijganger die ik tegenkom. En zo cruise ik lekker niets aan het handje door deze tweede etappe van mijn tocht. En dat is een klein probleempje: Arooj weet me nét niet helemaal te raken. Het is echt heel fraai, het is onwijs rustgevend, een heerlijke soundtrack om vogels bij te luisteren. Maar feit is dus wel dat ik dit stuk van de route meer opveer bij een vinkenslag dan bij de Aroojtokkels. En dat is jammer want ik weet dat het erin zit. Het komt ooit vast wel, bedenk ik me wanneer het laatste verkeerslicht dat ik op de Fietstocht ga tegenkomen nader. Dat licht springt meteen op groen jeejjj, de muziekgoden zijn Arooj blijkbaar beter gezind dan Big Thief. Ik vraag me af of het slim is om goden te negeren. Maar daar kom je maar op één manier achter, nietwaar?


Fietstocht des Oordeels – etappe 3: Spellling– Boys At School

Oh ja jeetje, die intro! Die had ik al een tijdje niet meer gehoord en ik was helemaal vergeten dat dit nummer zo begon. Toch leuk wannneer je op je Fietstocht toch nog een beetje verrast kan worden. Door het huidige stuk op de route word ik dat allerminst trouwens, dit is één van de minder interessante stukken en tevens eentje dat ik al echt wel vaak heb afgelegd. Toch was ik weer even vergeten dat híer natuurlijk het laatste stoplicht van de route zit. Hierbij haal ik weer alle mannen in hun sportkloffies bij die me het voorgaande stuk gepasseerd zijn. In dat opzicht toch wel een symbool van nivellering, zo’n stoplicht. Een soort Fietstocht Des Oordeels van de infrastructuur. Ik passeer een gebouwtje dat fungeert als kippenhok, en begin me inmiddels af te vragen of Boys at School niet een mooie soundtrack zou zijn voor Dolfje Weerwolfje. Vraag me niet waarom, misschien omdat ie kippen verslindt en Spellllllllling dit stukje route ook zeer genoegzaam oppeuzelt. En omdat die hele vibe, met haar spooky bombast en toch ook wat kinderlijkheid, gewoon mooi aansluit op die boeken. Lekker snijdend pathetisch door het langzaam verkleurende landschap. Nog eventjes en ik draai de Oirschotse Dijk af om mijn weg te vervolgen langs het kanaal waarvan ik niet eens weet of het een officiële naam heeft, maar dat mij in elk geval tot aan de buitenwijken van Best brengt. Maar eerst passeer in nog de frituur die ik hier altijd zo geinig gepositioneerd vind staan. Echt een ontmoetingsplek in de stilte tussen twee kaarsrechte wegen. Ze hebben dit deel van de Oirschotse Dijk weer een tof projectje lopen om een superbreed autovrij fietspad te maken. Fijne nieuwe ontwikkelingen als je het mij vraagt, ook een parallel met de fijne muzikale ontwikkelingen die ik tijdens mijn Fietstocht doormaak. Spellllllling doet in elk geval toch nog flink moeite om herinnerd te worden. Voorlopg is het nog even toekomstmuziek dus ik draai rechtsaf. Misschien is Boys At School ook wel voor de toekomst, het wordt een zware kluif om op dit moment in de punten te gaan vallen. Nu die snijdende gitaarsolo zijn intrede doet popt er even een minizandstorm op. Is Darude toevallig de gitarist van dienst ofwa?


Fietstocht des Oordeels – etappe 4: Lushlife feat. Dälek - Depaysement

Opvallend veel rechte wegen in deze Fietstocht, en dat zal in elk geval tot aan Oirschot zo blijven. Awel, met wat flink lange nummers die nog moeten passerengaan die rechte stukke toch weer voorbij voordat je er erg in hebt. ik kan de lengte van dit verbindingskanaal – alsmede het Wilhelminakanaal waar ik zometeen opdraai om mijn weg richting Oirschot te vervolgen – inmiddels ook uitdrukken in Lushlifes en da’s wel kjoel. Überhaupt kjoel dat deze het gehaald heeft na een hiphoploze 2020-finale. Dat kon ook eigenlijk niet dus goed dat in deze editite weer rechtgezet te hebben. Al had Peggy te allen tijde hier ook moeten staan. Lushlife dus, best een vreemde eend want ik weet het nog steeds niet helemaal te plaatsen. In mijn hoofd is dit best een outsider om op één te zetten, maar da’s eigenlijk vooral wanneer die jazzy tweede act erin kickt. In anticipatie daarop steek ik van het ene kanaal over naar dat andere, en kom hierbij langs het industrieterrein van Best West. Hier voelt Depaysement, met z’n fancy houtje-touwtje scheve ritme, zich op zich best thuis. Een regenboogvlag van DHL lacht me toe, misschien wel iets te gretig in z’n pinkwashing, maar ik doe het er maar mee. Ik kijk naar mijn fiets, die in elk geval het hele jaar door aan regenboogkleurtjes doet. Beetje oranje, beetje geel, beetje blauw. Ik vraga me af hoe de heren van Dälek hiertegenaan kijken. Inmiddels ben ik bij het Wilhelimakanaal dat me recht naar Oirschot brengt. Dit is het eerste stukje op de route dat ik nog niet eerder heb gefietst dus dat is al wel leuk. De weg gaat hier een klein beetje omhoog en voordat ik er erg in heb zit ik een meter of vijf boven kanaalniveau. Voel ik de lucht daadwerkelijk ijler worden of word ik gewoon van mijn stuk gebracht door die ellenlange outro? De vogeltjes komen nieuwsgierig op me af, ik spot een paar merels op mijn pad, die hebben wel belangstelling in goede muziek. Maar toch ontbreekt er ergens iets, ik weet dat ik dit echt heel erg goed vind maar ik mis misschien toch net dat beetje emotionele hechting. En da’s maf want op basis van songkwaliteit is dit echt het summum van 2021. Ik help me eraan herinneren dat ik echt een keertje dingen van Dälek moet gaan lujsteren. Maar dat komt dalijk wel, nu eerst de Fietstocht. Er komen immers nog acht nummers voorbij.


Fietstocht des Oordeels – etappe 5: Butch Kassidy - Heath

Ergens hoopte ik dat deze me bespaard zou blijven tot op de Heide (rara waarom?) maar als je net Depaysement gehad hebt is dit eigenlijk wel de perfecte opvolger. Al vanaf het schofterig edgy intro wordt de toon gezet voor het komende deel van mijn Fietstocht. Ook nu zijn de vogels aanvankelijk nieuwsgierig en een vrouwtjesmerel vliegt nog een stukje parallel langs me, heel lief. Maar dan weer een nieuwe dreun en de lol is het arme beestje dan wel vergaan, en ze schuilt snel in een boom. Het is duidelijk dat Butch Kassidy op butcherskoers is richting Oirschot en niets kan me stoppen. Ik voel me net een soort leger aan Orks, klaar om een nieuwe stad van de good guys te bestormen en te hernoemen naar Oirkschot ofzo. Elke voorbijganger die ik nu tegenkom staar ik na met een mengeling van weemoedigheid en plaatsvervangende angst. Deze mensen weten niet dat binnen mom van tijd een dorp volledig omgeploegd gaan worden door de orkaankracht van een band waar niemand ooit van gehoord heeft en die tot nu toe nog steeds maar één single uithebben. Ik zou het wel baas vinden als het bij die ene gaat blijven, dan zijn ze echt wel cult. Maar anyway, ik fiets nu weer even aan de zuidkant van het kanaal en het universum doet er alles aan me weg te houden van de stad, ik voel het. Een reclamebord probeert me naar een boerderij te lokken waar ze asperges en aardbeien verkopen maar ik sla dat advies uit de wind, vermoedleijk ook omdat een jolig persoon de rd door een m heeft vervangen. Grote kans dat die jolige persoon zometeen gruwelijk aan hun eind komt tijdens de Ravage van Oirschot 2022. Hier is pas geleden trouwens een überkekke fietsbrug gebouwd die me als een draaikolk richting stadscentrum delegeert. De heren van Butch Kassidy are marching forth en zo dreun ik nu over de keitjes rondom het centrale plein van Oirschot. De enige kern die ik passeer op mijn route en daarmee een waardige opvolger voor Culemborg, Geldrop en Valkenswaard. De arme terrasgangers hebben niks door maar ik voel het: dit is het einde van alles. Ik bedenk me dat dit het geschikte moment is om mijn Arno-altaar opnieuw op te bouwen, ter nagedachtenis aan deze Ravage. Zo slingert Heath me echt van de ene in de andere emotie. Ik vergeet telkens hoe tof ik deze vind, tot ik hem weer opzet. Plots ook echt een kanshebber om mijn nummer 1 te worden, dat had ik niet snel meer kunnen denken.


Fietstocht des Oordeels – etappe 6: Lil Ugly Mane – porcelain slightly

In de nasleep van [insert vorige nummer op de route] is dit wel fijn afkoelen. De kruitdampen van een vernield Oirschot laat ik achter me en heb nu echt het idee dat ik het platteland in ga trekken. Lil Ugly Mane is mijn relaxte gezelschap in dit deel van mijn reis en niet alleen ben ik blij dat ie de finale gehaald heeft, het is ook één van mijn schaduwfavorieten om de eerste plek op te eisen. Tevens met afstand mijn meestgedraaide nummer van alle finalisten. En ik kan eigenlijk niet eens uitleggen waarom, buiten dat ik het gewoon een bijzonder prettige track vind. Iets aan porcelain slightly is enorm verfrissend en nog enormer verslavenderder, denk ik terwijl ik een evenzo verfrissend, iets minder verslavenderder slokje water uit mijn bidon opslurp. Misschien word ik ook gewoon blij van de gedachte dat de knaap achter het zwaarmoedige Bedwetter nu zoiets lichts, liftend en optimistisch kan maken, alsof het leven hem toelacht. Ik durf even een parallel te trekken met de finaleplaats van Harmony Hall van twee jaar terug, maar dan de wat gruizige variant. Vampire Weekend was destijds mijn nummer 1, maar had wel de DTRH-bonus. Travis Miller niet, misschien gaat dat hem wel de kop kosten. Wie weet ligt het antwoord daarop wel aan het eind van deze bocht. Of van de volgende. Ergens daarachter in dat weiland. Of op het woonerf van één van de vele boerderijen. Nee hoor. Mijn Fietstocht is alweer halverwege en ik ben voorlopig echt niks wijzer geworden. Deze finale is lastig en listig.


Fietstocht des Oordeels – etappe 7: Black Country, New Road – Track X

Bij deze hernoem ik m naar Track VII want dat is de positie hier in mijn Fietstocht. Echt een Black Country is het hier niet, dat associeer ik toch met de grauwe kolenmijnen in de Midlands en hier niks van dat allen. Schaapjes in de wei, lentezonnetje en een hoge temperatuur lacht me toe. Blij dat ik me toch nog even rap heb ingesmeerd. New Road is het wel, althans voor mij. Alles wat ik nu nog ga afleggen is nieuw. Dit vergroot de kans op verdwaling maar verdwalen op de fiets is nou eenmaal één van de dingen die ik het liefste doe. En Track VII voelt ook als een perfecte rustieke roadtrip door het vlakke land van Oost-Brabant. Nu zou ik liegen als Oost-Brabant specifiek het eerste is dat ik met BCNR associeer, maar wel weer met mijn Fietstochten waar dit olijke gezelschap al voor de derde keer op rij deel van uitmaakt. Vind het na die gorgelende terroriserende Sunglasseseses en Science Fairs nu wel fijn om even de andere kant van de band te zien. De gevoelige kant, al wisten we sowieso al wel dat ze die hadden. Isaac bleek zelfs te gevoelig, ik hoop dat hij nu rust kan vinden en misschien hier en daar ook wel een mooi fietstochtje kan maken. Ik zie een weg alleen voor fietsers aan mijn linkerkant en besluit het er op te wagen. Ik ben echt heel benieuwd waar deze band zonder Isaac naartoe gaat. Volgend jaar nog even Basketsoefkes in de finale en daarna dus letterlijk een New Road. Misschien is die nieuwe weg wel zo’n fietspad in als het mijne. Ik zou het ze aanraden in elk geval want het is hier wondermooi. Ik kijk naar links, zie de kerktoren van Oirschot glanzen in het middaglicht, met een paar vredig zoevende windmolens en elektriciteitskabels die het landschap ergens ook wel weer iets tofs geven. Kjoele combi van oude glorie en de nieuwe lichting. Op rechts een boomgaard waar de sparren al staan te wachten om volgehangen te worden met gouden, zilveren en rode troep. Het geeft me even wintervibes, en doet me denken aan mijn sneeuwwandeling waarin ik For The First Time voor de eerste keer hoorde. Dit gezegd hebbende heb ik geen idee wat ik hier nu weer mee moet doen qua plaatsing op mijn lijst, ook deze wilde ik eigenlijk buiten de punten laten maar het is in deze setting zo bevredigend en kalm om naar te luisteren. Ik vraag het aan de goudhaantjes (?) maar die vliegen weg, weg naar een plek in de toekomst die voor hen fijn is. Ik hou van vogels maar soms zijn het waardeloze hulpjes. Misschien vraag ik teveel van ze, geen idee. Zo maar even mijn vogelgids erop naslaan.


Fietstocht des Oordeels – etappe 8: Mdou Moctar – Afriique Victime

De volgende wegen die ik passeer hebben de straatnamen Krukkerd en Soeperdonken en eventjes vind ik het jammer dat een taal die zulke toffe woorden herbergt blinkt van afwezigheid in de finale. Staat wel weer tegenover we nu wel gewoon even Tamasheq de toptwaalf in hebben weten te stemmen, ook een supertoffe taal. Denk ik, ik kan nu wel interessant gaan doen maar ik versta er dus geen reet van. Maar dat hoeft ook niet want het is, met die heerlijke draai die Mdou Moctar eraan geeft, vooral een heerlijke taal om lekker op te deinen. Een weekje terug nog zag ik Tamikrest in de Effenaar en dat was me ook een feestje, wat mij nu nog benieuwder geeft gemaakt wat deze heren live wel niet kunnen brengen. Hun plaat heb ik alvast in huis en die is fijn. Eén ding staat Afrique Victime daar wel een beetje in de weg, en dat is het bestaan van Chismiten dat ik echt nog een stuk beter vind. Hierdoor voelt het toch alsof ze nét niet op volle sterkte aan deze finale zijn verschenen. Maar wat loop ik te miepen, ik begin langzaam de Kampina te naderen en bedenk me dat er geen natuur in Nederland bestaat die me meer Saharavibes kunnen geven dan heide. Van die fijne bloeiende levendige vlaktes waar je lekker tot jezelf kan komen. Ik heb nu al zin om met mn boekje en mn wijntje neer te ploffen rond een meertje ofzo. Er zijn slechtere plekken om je te begeven op een warme broeierige vrijdagavond. En in dat opzicht is Afrique Victime wel een heel erg welkome soundtrack. Ik ben gelukkig hier, zo op mijn fietsje waar ik nu al iets meer dan een jaar veel lol uit haal. Ik kom weer een tegenligger tegen, en wil me niet asociaal voelen dus zet even de muziek op pauze om even goedemiddag te zeggen. Goeie vibes moet je doorgeven aan anderen, dan dansen ze snel met je mee.


Fietstocht des Oordeels – etappe 9: Little Simz - Introvert

Is dat nou plots onweer? Nee, dat niet maar ik voel me wel alsof er elk moment een orkestbak uit de lucht op mijn hoofd zou kunnen donderen dus ik vervloek mezelf nu eventjes dat ik geen helm op heb. Inmiddels kan ik de eindbestemming van mijn Fietstocht al ruiken zoals ook Simbi de jaarwinst kan ruiken. Een jaar terug dacht ik echt dat we hier met de gedoodverfde winnaar te maken hadden, maar misschien is Introvert zelf wel iets te veel doodgeverfd, als een net iets te dik aangezet laagje plamuur, en op de lange termijn is dat eigenlijk nooit echt de oplossing. Toch mag ik er op zijn tijd nog steeds graag naar luisteren, en ik vind het ook wel tof dat ze het gore lef heeft gehad om een in yer face nummer als dit de wereld in te slingeren. Die dame moet me toch een dosis zelfvertrouwen hebben. Er is hoop voor de introverten onder ons. Sowieso komt Simbi deze finale wel enorm toe. Inmiddels begint aan mijn linkerzijde al de Kampina, althans ik zie de bordjes staan. Ik voel mezelf in navolging van dit liedje ook pretentieus worden en trek weer even een metafoor uit de la. Natuurgebieden in Nederland zijn tegenwoordig ergens nogal aangelegd. Wij sturen de natuur actief om een voor ons gewenste biodiversiteit in stand te houden. Eigenlijk is zo’n Kampinagebied ergens ook een beetje een laagje plamuur, en weinig echt ongerept. Echter: de dier- en plantsoorten in kwestie hebben daar natuurlijk geen weet van en komen daar gewoon lekker naartoe om te chillen. Denk ik althans, zou het graag aan de vogels en insecten in kwestie vragen maar ik spreek geen Italiaans. Simbi heeft dat ook wel; beetje pompeus, misschien niet helemaal echt, maar degenen waar het aan gericht is halen er wel heel veel moois uit. Ofzo. Wat een vage metafoor eigenlijk, misschien is de waas van de finale me iets teveel naar mijn hoofd gestegen. Zo misschien maar even in de Beerze springen om wat af te koelen. Of even vijf uur lang nonstop naar Sophie Straat luisteren, dat ontnuchtert ook wel.


Fietstocht des Oordeels – etappe 10: Irène Drésel - Stupre

De hei nadert en zo ook het gevaar. Wie weet hebben ze hier een roedel hongerige wolven losgelaten ofzo. Of van die buizerds die rondjes boven het gebied cirkelen en het plots hebben gemunt op mijn felgekleurde fiets. Irène komt eventjes binnenvallen en brengt me meteen op mijn hoede. Het is dit soort vieze ranzige, smerige elektronica waar ik op dit moment gewoon... ja gewoon wat eigenlijk? Nja geen idee maar ik vind het in elk geval heerlijk. Heel veel delicate informatie kan ik hier niet over kwijt, dit is gewoon lomp en lomp hard. Ik ga er fantastisch op. In mijn weg naar fietsknooppunt 87 passeer ik een hele rats omgehakte bomen. Ze hebben het allemaal begeven, allemaal verwoest door een kinky dogma uit Frankrijk. Vogels spuiten andermaal alle kanten op, en ik ben bang om na Oirschot ook nog een hele heide in puin achter te laten. Ik troost me dan maar met de gedachte dat natuur een wonderbaarlijk herstelvermogen heeft. Ik ben nu wel even beyond herstel tho, Stupre laat me zo hard over het fietspad banjeren dat ik hoe dan ook een keer gelanceerd word door een hobbel en ergens gekneveld met mijn hoofd in een beuk eindig. Er zijn minder memorabele manieren om te sterven tho, en ik was het bijna bereid te doen. Maar dan kom ik plots echt op de daadwerkelijke hei en word ik toch even week van de schoonheid hier. Wat een moodswinger. Ook hier weer geen idee hoe ik deze moet plaatsen tussen de finalisten. Misschien niet verfijnd genoeg om de lange adem te hebben maar die paar keer waarop ik echt helemaal gesloopt werd door dit nummer ga ik niet snel vergeten. En het brengt me naar plekken waar ik heel graag kom. Mijn smalle bandjes glippen weg in het zand en ik moet het laatste stukje van Stupre eventjes lopen, door dat desolate maar tegelijkertijd levendige landschap. Zometeen gaat mijn koptelefoon af en draag ik mezelf eventjes een paar uurtjes over aan de natuur. Denk dat ik die tijd ook wel nodig heb om bij te komen, poehpoeh zeg.


Fietstocht des Oordels – etappe 11: Low - More

De tering, die klapt er wel even in. Ik had mezelf even een plekje gegund aan de overkant van het meertje, waar ik meteen een enorme groep eenden de stuipen op het lijf heb gejaagd. Terwijl ik mijn verse salade eet en mijn boekje erbij pak, denk ik aan de twee nummers waarvan ik weet dat ze nog moeten komen. Ik ben blij dat Low niet de afsluiter is maar meer echt direct een alarmerend signaal dat ik weer terug op mijn Fietstocht ben en ik weer de recensent in mij moet gaan vinden. Mijn voorwiel zet zich vast in het zand en bijna lazer ik voorover. Als een abstracte dans, zoals men abstract moet dansen op SvhJ-finalisten want we zijn nou eenmaal een beetje maffe mensen. De zandbank waarop ik net nog zo goed tot rust kwam lijkt nu een onheilspellend alien aandoend desolaat, en ik kan er moeilijk ontsnappen aan de loeiharde distortie. In de honderddertig seconden die More rijk is cover ik misschien honderd meter, maar zijn wel de honderd meest intense meters op mijn Fietstocht. En dat zegt wat in dit deelnemersveld. Ik ben nu echt heel blij dat deze het nipt gered heeft boven The Price You Pay, die had in deze context nooit zo episch uit de hoek kunnen komen. Of ik dit op het podium ga zetten hangt er van af of ik morgenochtend misschien terstond wakker word in mijn gekreukte blousje.


Fietstocht des Oordeels – etappe 12: Cassandra Jenkins – Hard Drive

Wauw.
Tot zover de korte versie. De lange versie maakt dit alleen maar een moeilijker verhaal voor de rangschikking van mijn Fietstocht. Vantevoren was er namelijk één nummer dat ik sowieso wel af kon schrijven en dat was deze Cassandra. Ik weet niet, vond het een beetje wazig gemurmel ofzo, zonder echt richting te hebben. Het was ook nog mijn minst afgespeelde nummer van alle finalisten. Maar ik merkte al wel dat, naar mate mijn Fietstocht vorderde, dat ik echt zin begon te krijgen om deze even echt goed tot me te nemen. Sterker nog: ik ging echt hopen dat dit de afsluiter zou worden. Dat leek me ergens wel passend. Ergens wist ik dus wel dat er potentie in zat. En zo geschiedde. Met net wat wijntjes achter de kiezen, een rustieke leessessie en daarna even die oorwassing door Low, viel alles even samen. Ik onderbreek mijn tocht over het grindweggetje wanneer ik even weer een goed verborgen spot vind om nog één keer het meer te bewonderen. Op dat moment raakt Cassandra me bijzonder diep. Dit had ik nooit meer verwacht. Ik kijk naar de vredigheid van alles wat om me heen gebeurt, denk aan alle mensen die me dierbaar zijn en de persoon die ik onlangs een beetje pijn heb gedaan, en ik moet gewoon bijna janken. Deze Fietstocht is een harddrive en ik sla alles ook graag op, in mijn hoofd. Om af en toe even te ontgrendelen. Dan zal ik ook altijd aan Cassandra Jenkins denken. Weet niet of ik een mooiere afsluiter in deze setting had kunnen wensen van alle nummers die in deze editie mee hebben gedaan. In elk geval niet bij de nummers die ik bovenaan had willen zetten. Dan heb je je plekje in deze finale meer dan verdiend. Cassandra, welkom in mijn Fietstocht. Welkom in mijn BKS-rooster. En welkom in mijn leven.


Fietstocht des Oordeels – epilogue

De koptelefoon kan terug de tas in, die inmiddels ook stukje lichter is geworden dus da’s wel fijn. De nodige ballast overboord, of eigenlijk opgenomen in mijn lichaam. Voedsel richting maagstreek, muziekjes richting hart. Alles zijn eigen kamertje. Het is nog best wel ver fietsen naar huis, en mijn reet doet pijn van dit uncomfy zadel. Toch neem ik nog even een omweg door wat bospaadjes en ga ook nog eventjes naar de uitkijktoren. Daar, van bovenaf, omgeven door stilte, kan ik eindelijk echt even reflecteren op mijn Fietstocht Des Oordeels 2021. Ik heb twaalf pareltjes gehoord en allemaal hebben ze hun plekje in de finale meer dan verdiend. Om deze finale te winnen was meer nodig dan alleen het zijn van een goed liedje: het moest echt een diepe indruk achterlaten tijdens mijn Fietstocht die ik niet zo snel ga vergeten. Het werd me niet makkelijk gemaakt. Ik kijk weemoedig hoe een zanglijster steeds een boompje verder bij me vandaan zijn lied laat horen. Had ik deze lijster bovenaan kunnen zetten, mocht ie de finale gehaald hebben? Wie zou het zeggen. Ik fiets weer door en laat de inmiddels ondergaande zon aan mijn rechterhand liggen. De lucht is echt prachtig vandaag, allemaal soorten oranje, geel en blauw. Het lijkt wel mijn fiets, uitgesmeerd over dat oneindige niets dat boven me zweeft. Later wordt alles roze. Dank dank dank lucht. Dank dank dank fiets. Dank dank dank Song van het Jaar. Dank dank dank 2021.

1. Butch Kassidy - Heath
2. Lil Ugly Mane - Porcelain Slightly
3. Cassandra Jenkins - Hard Drive
4. Big Thief - Little Things
5. Irène Drésel - Stupre
6. Low - More
7. Lushlife feat. Dälek - Dépaysement
8. Mdou Moctar - Afrique Victime

9. Black Country, New Road - Track X
10. Arooj Aftab - Mohabbat
11. Little Simz - Introvert
12. Spellling - Boys At School

Bedankt aerobag en Edgar18 voor het organiseren van dit alles, het was weer ontzettend spannend om de ontknoping te volgen via BeatSense. Ik heb gedurende het jaar dankzij dit spel ook weer de nodige pareltjes ontdekt, waarvan sommige al tot heuse favorieten zijn uitgegroeid. Veel dank dus aan iedereen voor de uitstekende tips!


De winnaar had ik goed voorspeld, de rest van het podium niet. Stupre was bepaald niet mijn favoriet in de finale, maar die tweede plaats voor Big Thief met evenveel punten heeft toch ook wel een gouden randje. Hopelijk mogen ze volgend jaar dan daadwerkelijk het goud omhangen, driemaal is scheepsrecht, nietwaar? Verder kon er niet zoveel misgaan in deze finale, we hebben sinds 2018 mijns inziens niet meer zo'n sterke finale gehad.

Hier de kale cijfers:

01. Big Thief - Little Things (9,5)
02. Arooj Aftab - Mohabbat (9,5)
03. Black Country, New Road - Track X (9)
04. Little Simz - Introvert (9)
05. Cassandra Jenkins - Hard Drive (8,5)
06. Lushlife feat. Dälek - Dépaysement (8)
07. Spellling - Boys At School (8)
08. Butch Kassidy - Heath (8)
09. Mdou Moctar - Afrique Victime (7,5)
10. Irène Drésel - Stupre (7)
11. Lil Ugly Mane - Porcelain Slightly (6,5)
12. Low - More (6,5)

En hier nog een keer de schrijfsels op een rijtje:

01. Big Thief - Little Things
Geen idee hoe ze het doen, maar indiedarling Big Thief blijft maar aan de lopende band fantastische liedjes en albums maken. Little Things en het album Dragon New Warm Mountain I Believe in You zijn daar geen uitzondering op. Adrianne Lenker is ontegenzeggelijk één van de beste liedjesschrijvers van de laatste tien jaar is en ook nog eens ontzettend productief, zowel met Big Thief als solo. Little Things had niet veel luisterbeurten nodig om te klinken als een tijdloze klassieker.

02. Arooj Aftab - Mohabbat
Arooj Aftab, geboren op 11 maart 1985, is een Pakistaanse vocaliste, componiste en producer, die sinds 2010 in New York woont en werkt en deel uitmaakt van de lokale muziek- en filmscene. Mohabbat is het prijsnummer op Vulture Prince, Arooj Aftab's derde studioalbum. Muzikaal houdt het nummer het midden tussen onder meer jazz, neo-Sufi, folk, klassieke (Hindoestaanse) muziek, indie pop en akoestische muziek. Echt een wonderschoon nummer, afkomstig van een album dat ook zeer de moeite waard is.

03. Black Country, New Road - Track X
Black Country, New Road kwam, zag en overwon de wereld in 2021 met het album For the First Time. Een buitengewoon intrigerend album met een onderscheidend geluid, waar ik in 2021 enorm veel naar geluisterd heb. Het nummer Track X is misschien wel mijn favoriete nummer op dit album, een verborgen parel die met elke luisterbeurt iets meer uit zijn schulp kruipt. Inclusief een verwijzing naar een concert van Black Midi, trouwens.

04. Little Simz - Introvert
Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo, beter bekend onder haar artiestennaam Little Simz, is een Britse rapper, zangeres en actrice. In 2021 bracht ze Sometimes I Might Be Introvert uit, haar vierde album. De albumtitel is een backroniem van Simbi, de koosnaam van Simz (die dan weer is afgeleid van haar volledige voornaam Simbiatu). Het album staat werkelijk bol van ambitie. Little Simz laat horen dat ze in topvorm is, met voortdurend perfect vloeiende rijmschema’s, en de producties van Inflo zijn magistraal en zeer divers, met veel invloeden uit de soul, funk en jazz. De intro van Introvert zou niet misstaan op de soundtrack van een actiefilm en het is een uiterst aanstekelijk nummer gebleken.

05. Cassandra Jenkins - Hard Drive
Mooi dromerig en jazzy nummer van de Amerikaanse artieste Cassandra Jenkins, dat nog altijd weet te betoveren. Fijn dat een dergelijk nummer ook de Grote Finale kan halen.

06. Lushlife feat. Dälek - Dépaysement
Zeer inventief en avontuurlijk nummer van Lushlife en Dälek, dat hiphop ruim negen minuten lang verbindt met (free) jazz.

07. Spellling - Boys At School
Spellling zorgt met Boys At School voor wat dramatiek in de finale. Zeer eigenzinnig nummer, Boys At School, dat ik in de loop der tijd steeds meer gaan waarderen.

08. Butch Kassidy - Heath
They're marching forth, and everyone follows! Ik weet niet precies waar dit nummer over gaat, maar Butch Kassidy klinkt hierop als een voortdenderende tank. Muzikaal zit het wel in het straatje van Black Country, New Road. Dit zal live vast ook ontzettend tof zijn.

09. Mdou Moctar - Afrique Victime
Ik houd over het algemeen wel van het soort woestijnblues dat Mdou Moctar maakt. Afrique Victime is echter wel heel doorsnee, mij bekruipt toch het gevoel dat ik het al eens eerder (en beter) heb gehoord bij Tinariwen, Tamikrest, Bombino en aanverwanten. Dat maakt het nog geen slecht nummer natuurlijk, maar wel weinig onderscheidend.

10. Irène Drésel - Stupre
Mijn vrijwel zekere nummer laatst Stupre is toch wat in waardering gestegen. Tegelijkertijd aanstekelijk en irritant, met een flinke knipoog naar de Border Community.

11. Lil Ugly Mane - Porcelain Slightly
Het is niet per se slecht wat de indierockrapper Lil Ugly Mane laat horen op Porcelain Slightly, ik vind er alleen heel weinig aan en ben zeer verbaasd dat dit de Grote Finale haalde.

12. Low - More
Ik ben Low totaal kwijtgeraakt sinds ze het begrip lofi zo serieus nemen, dat hun nummers klinken alsof je stereo kuren heeft en het elk moment kan begeven. More is daar geen uitzondering op, ook al heeft het wel een fraaie melodie en is het vrij compact. Ik zet snel nummers als Lullaby, Words of Monkey weer eens op!